Ibtido 47 FHB Father's Heart Bible™

47 ¹Yusuf kelib, Firʼavnga shunday dedi: “Otam va akalarim qoʻy suruvlari, mol podalari hamda bor mol-mulki bilan Kanondan keldilar. Hozir ular Goshendalar.” ²U akalari orasidan besh kishini tanlab olib, Firʼavn huzuriga keltirdi. ³Firʼavn Yusufning akalaridan: “Ishlaringiz nima?” — deb soʻradi. Ular Firʼavnga: “Qullaringiz choʻpondir, biz ham, ota-bobolarimiz ham,” deb javob berishdi.

⁴Ular Firʼavnga dedilar: “Biz bu yurtda musofir boʻlib yashagani keldik, chunki qullaringizning suruvlari uchun yaylov qolmadi — Kanonda ocharchilik qattiq. Endi, iltimos, qullaringiz Goshenda yashab qolsin.”

⁵Firʼavn Yusufga dedi: “Otang va akalaring oldingga keldilar. ⁶“Misr yurti oldingda turibdi. Otang va akalaringni yurtning eng yaxshi joyiga joylashtir — ular Goshenda yashasin. Agar ular orasida uddaburon kishilarni bilsang, ularni mening chorvamga boshliq qilib tayinla.”

⁷Shundan soʻng Yusuf otasi Yoqubni ichkariga boshlab kirib, Firʼavn huzuriga keltirdi. Yoqub esa Firʼavnga duo qildi. ⁸Firʼavn Yoqubdan: “Necha yoshga kirding?” — deb soʻradi.

⁹Yoqub Firʼavnga javob berdi: “Musofirlikda oʻtkazgan umrim 130 yil boʻldi. Kunlarim oz va mashaqqatli kechdi, ota-bobolarimning musofirlikdagi yillariga yetmadi.” ¹⁰Soʻng Yoqub Firʼavnga duo qilib, uning huzuridan chiqib ketdi.

¹¹Shunday qilib, Yusuf otasi va akalarini joylashtirdi; Firʼavn buyurganidek, ularga Misrning eng yaxshi hududidan — Ramzes oʻlkasidan yer berdi. ¹²Yusuf otasini, akalarini va otasining butun xonadonini bola-chaqalarining soniga qarab oziq-ovqat bilan taʼminladi.

Ocharchilik kuchayadi

¹³Butun yurtda oziq-ovqat qolmadi, chunki ocharchilik juda qattiq edi; Misr yurti ham, Kanon yurti ham ocharchilikdan holdan toydi. ¹⁴Yusuf xalq sotib olayotgan don evaziga Misr yurti va Kanon yurtida topilgan bor kumushni yigʻib oldi; Yusuf bu kumushni Firʼavnning saroyiga keltirdi. ¹⁵Misr yurti va Kanon yurtida kumush tugagach, barcha misrliklar Yusufning oldiga kelib dedilar: “Bizga oziq-ovqat ber! Nega koʻz oldingda oʻlib ketaylik? Axir kumushimiz tugadi.”

¹⁶Yusuf javob berdi: “Chorvangizni topshiringlar; kumushingiz tugagan boʻlsa, chorvangiz evaziga sizlarga oziq-ovqat beraman.” ¹⁷Ular chorvalarini Yusufning oldiga olib kelishdi, u esa otlar, qoʻy suruvlari, mol podalari va eshaklar evaziga ularga non berdi. Oʻsha yili u butun chorvalari evaziga ularni non bilan taʼminladi. ¹⁸Oʻsha yil tugadi, ikkinchi yili ular uning oldiga kelib dedilar: “Hazratimdan yashira olmaymiz: kumushimiz tugadi, chorvamiz ham hazratimniki boʻldi; hazratimga jonimiz va yerimizdan boʻlak hech narsa qolmadi. ¹⁹“Nega biz ham, yerimiz ham koʻz oldingizda nobud boʻlaylik? Bizni ham, yerimizni ham oziq-ovqat evaziga sotib oling; biz ham, yerimiz ham Firʼavnga xizmat qilamiz. Oʻlmay, tirik qolishimiz uchun bizga urugʻlik bering, yer ham huvillab qolmasin.”

²⁰Shunday qilib, Yusuf butun Misr yerini Firʼavn uchun sotib oldi, chunki ocharchilik ularga juda ogʻir boʻlgani uchun har bir misrlik oʻz dalasini sotdi. Yer Firʼavnniki boʻldi. ²¹U xalqni Misrning bir chetidan ikkinchi chetigacha shaharlarga koʻchirdi. ²²Faqat kohinlarning yerini sotib olmadi, chunki Firʼavn ularga belgilangan ulush berar, ular shuning hisobidan kun kechirardi; shuning uchun ular oʻz yerlarini sotishmadi. ²³Yusuf xalqqa dedi: “Mana, men bugun sizlarni ham, yerlaringizni ham Firʼavn uchun sotib oldim. Mana urugʻlik — yerni ekinglar. ²⁴“Hosil vaqtida beshdan bir qismini Firʼavnga beringlar; qolgan toʻrt qismini dalaga urugʻlik hamda oʻzlaringizga, xonadonlaringizga va bola-chaqalaringizga oziq-ovqat qilib olib qolinglar.”

²⁵Ular dedilar: “Jonimizni saqlab qoldingiz. Hazratimning nazarida inoyat topsak, biz Firʼavnning qullari boʻlamiz.” ²⁶Shunday qilib, Yusuf Misrda — bugungacha amalda boʻlib kelayotgan — bir qonun chiqardi: hosilning beshdan biri Firʼavnga tegishli. Faqat kohinlarning yerigina Firʼavnniki boʻlmadi.

²⁷Isroil xalqi Misr yurtida, Goshen oʻlkasida yashadi. Ular u yerda mol-mulk orttirdilar, serfarzand boʻlib, nihoyatda koʻpaydilar. ²⁸Yoqub Misrda oʻn yetti yil yashadi; umri hammasi boʻlib 147 yil boʻldi. ²⁹Isroilning oʻlim vaqti yaqinlashgach, u oʻgʻli Yusufni chaqirib dedi: “Agar nazaringda inoyat topgan boʻlsam, iltimos, qoʻlingni sonim ostiga qoʻy-da, menga sodiq sevgi va vafo koʻrsat. Iltimos, meni Misrda dafn etma, ^a a v29 Qoʻlni birovning soni ostiga qoʻyish qadimda tantanali qasam ishorasi boʻlib, berilgan vaʼdani kishining avlodlari zimmasiga ham yuklardi. ³⁰“balki meni ota-bobolarim yoniga qoʻygin. Meni Misrdan olib chiqib, ularning qabriga dafn et.” Yusuf esa: “Aytganingdek qilaman,” — dedi.

³¹Yoqub: “Menga qasam ich,” — dedi. Yusuf unga qasam ichdi. Shundan soʻng Isroil toʻshagining bosh tomonida egilib taʼzim qildi.