Genesis 47 FHB Father's Heart Bible™

47 ¹Josef het gekom en vir die farao gesê: “My vader en my broers, met hulle kleinvee, beeste en alles wat hulle besit, het uit Kanaän gekom. Hulle is nou in Gosen.” ²Uit sy broers het hy vyf man geneem en hulle aan die farao voorgestel. ³Die farao het vir Josef se broers gevra: “Wat is julle werk?” Hulle het vir die farao gesê: “U dienaars pas skape op, ons sowel as ons voorvaders.”

⁴Hulle het vir die farao gesê: “Ons het gekom om as vreemdelinge in hierdie land te woon, want daar is geen weiding vir u dienaars se kleinvee nie—die hongersnood is swaar in Kanaän. Laat u dienaars nou asseblief in Gosen vestig.”

⁵Die farao het vir Josef gesê: “Jou vader en jou broers het na jou toe gekom. ⁶Egipte lê voor jou oop. Vestig jou vader en broers in die beste deel van die land—laat hulle in Gosen woon. As jy bekwame manne onder hulle ken, stel hulle aan oor my vee.”

⁷Toe het Josef sy vader Jakob ingebring en hom aan die farao voorgestel, en Jakob het die farao geseën. ⁸Die farao het vir Jakob gevra: “Hoeveel jare het jy al geleef?”

⁹Jakob het vir die farao geantwoord: “My jare as swerwer is 130. Min en swaar was hulle, en hulle het nie my voorvaders se jare van swerwe bereik nie.” ¹⁰Toe het Jakob die farao geseën en van hom af weggegaan.

¹¹So het Josef sy vader en broers gevestig en hulle grond gegee in die beste gebied van Egipte, die streek van Rameses, soos die farao beveel het. ¹²Josef het sy vader, sy broers en sy vader se hele huisgesin van voedsel voorsien, volgens die getal van hulle kinders.

Die hongersnood word erger

¹³Daar was geen voedsel in die hele land oor nie, want die hongersnood was baie swaar, en die land Egipte en die land Kanaän het verkwyn weens die hongersnood. ¹⁴Josef het al die silwer versamel wat in die land Egipte en die land Kanaän gevind is vir die graan wat hulle gekoop het, en Josef het die silwer na die farao se huis gebring. ¹⁵Toe die silwer in die land Egipte en die land Kanaän opraak, het al die Egiptenaars na Josef toe gekom en gesê: “Gee vir ons voedsel! Waarom moet ons voor u sterf? Want die silwer is op.”

¹⁶Josef het geantwoord: “Lewer julle vee in; ek sal vir julle voedsel gee in ruil vir julle vee, want julle silwer is op.” ¹⁷Hulle het hulle vee na Josef toe gebring, en hy het vir hulle brood gegee vir die perde, kleinvee, beeste en donkies. Hy het hulle daardie jaar van brood voorsien in ruil vir al hulle vee. ¹⁸Daardie jaar het geëindig, en hulle het die tweede jaar na hom toe gekom en gesê: “Ons kan nie vir my heer wegsteek dat ons silwer op is en die vee aan my heer behoort nie; niks het vir my heer oorgebly behalwe ons liggame en ons grond nie. ¹⁹Waarom moet ons voor u oë sterf—ons en ons grond? Koop ons en ons grond vir voedsel; ons en ons grond sal die farao dien. Gee vir ons saad sodat ons kan lewe en nie sterf nie, en sodat die land nie woes word nie.”

²⁰So het Josef al die grond van Egipte vir die farao gekoop, want elke Egiptenaar het sy saailand verkoop—die hongersnood was te swaar vir hulle. Die land het die farao s’n geword. ²¹Hy het die mense in die stede ingebring, van die een kant van Egipte tot die ander. ²²Net die grond van die priesters het hy nie gekoop nie, want die farao het vir hulle ’n vaste deel gegee waarvan hulle geleef het; daarom het hulle nie hulle grond verkoop nie. ²³Josef het vir die mense gesê: “Kyk, ek het julle en julle grond vandag vir die farao gekoop. Hier is saad—saai die land. ²⁴By die oes, gee ’n vyfde aan die farao; hou vier dele as saad vir die saailand en as voedsel vir julle, julle huisgesinne en julle kinders.”

²⁵Hulle het gesê: “U het ons lewens gered. Mag ons guns vind in my heer se oë, en ons sal die farao se slawe wees.” ²⁶So het Josef dit ’n wet in Egipte gemaak—wat vandag nog geld—dat ’n vyfde aan die farao gaan. Net die grond van die priesters het nie die farao s’n geword nie.

²⁷Israel het in die land Egipte gewoon, in die land Gosen. Hulle het daar besittings verwerf en was vrugbaar en het baie vermeerder. ²⁸Jakob het sewentien jaar in Egipte gewoon; sy lewe het altesaam 147 jaar geduur. ²⁹Toe die tyd vir Israel om te sterf naderkom, het hy sy seun Josef geroep en gesê: “As ek guns by jou gevind het, sit asseblief jou hand onder my heup en bewys aan my troue liefde en getrouheid. Moet my asseblief nie in Egipte begrawe nie, ^a a v29 Om ’n hand onder iemand se heup te plaas, was ’n ou plegtige eedgebaar wat die belofte op ’n mens se nageslag bindend gemaak het. ³⁰maar laat my by my voorvaders rus. Dra my uit Egipte uit en begrawe my in hulle graf.” Josef het gesê: “Ek sal doen soos u sê.”

³¹Jakob het gesê: “Sweer vir my.” Josef het vir hom gesweer. Toe het Israel gebuig by die koppenent van sy bed.