Farawa 47 FHB Father's Heart Bible™

47 ¹Yusufu ya zo ya gaya wa Fir'auna, “Mahaifina da 'yan'uwana, tare da garkunan tumakinsu da na shanunsu da dukan abin da suke da shi, sun zo daga Kan'ana. Yanzu suna a Goshen.” ²Daga cikin 'yan'uwansa ya zaɓi mutum biyar ya gabatar da su ga Fir'auna. ³Fir'auna ya tambayi 'yan'uwan Yusufu, “Mene ne aikinku?” Suka gaya wa Fir'auna, “Bayinka makiyaya ne, mu da ubanninmu.”

⁴Suka ce wa Fir'auna, “Mun zo mu zauna a ƙasan nan a matsayin baƙi, domin babu wurin kiwo wa garkunan bayinka—yunwa ta yi tsanani a Kan'ana. Yanzu muna roƙonka ka bar bayinka su zauna a Goshen.”

⁵Fir'auna ya ce wa Yusufu, “Mahaifinka da 'yan'uwanka sun zo wurinka. ⁶Ƙasar Masar tana gabanka. Ka zaunar da mahaifinka da 'yan'uwanka a mafi kyau na ƙasar—bari su zauna a Goshen. In ka san masu iyawa a cikinsu, ka sa su kula da dabbobina.”

⁷Sai Yusufu ya kawo mahaifinsa Yakubu ya gabatar da shi ga Fir'auna, Yakubu kuma ya sa wa Fir'auna albarka. ⁸Fir'auna ya tambayi Yakubu, “Shekarunka nawa ne?”

⁹Yakubu ya amsa wa Fir'auna ya ce, “Shekaruna na yawo ɗari da talatin ne. Kaɗan ne da kuma masu wahala, ba su kai shekarun yawon kakannina ba.” ¹⁰Sai Yakubu ya sa wa Fir'auna albarka, ya fita daga gabansa.

¹¹Saboda haka Yusufu ya zaunar da mahaifinsa da 'yan'uwansa, ya ba su ƙasa a mafi kyau na yankin Masar, wato yankin Rameses, yadda Fir'auna ya umarta. ¹²Yusufu ya ciyar da mahaifinsa da 'yan'uwansa da dukan gidan mahaifinsa, bisa ga yawan 'ya'yansu.

Yunwa Ta Ƙara Tsananta

¹³Babu sauran abinci a dukan ƙasar, gama yunwa ta yi tsanani ƙwarai, ƙasar Masar da ƙasar Kan'ana kuma suka yankwane saboda yunwa. ¹⁴Yusufu ya tara dukan azurfar da aka samu a ƙasar Masar da ƙasar Kan'ana saboda hatsin da suke saya, Yusufu kuma ya kai azurfar cikin gidan Fir'auna. ¹⁵Da azurfar ta ƙare a ƙasar Masar da ƙasar Kan'ana, sai dukan Masarawa suka zo wurin Yusufu, suna cewa, “Ka ba mu abinci! Me ya sa za mu mutu a gabanka? Da yake azurfa ta ƙare.”

¹⁶Yusufu ya amsa ya ce, “Ku kawo dabbobinku; zan ba ku abinci a musayar dabbobinku, da yake azurfarku ta ƙare.” ¹⁷Suka kawo dabbobinsu wurin Yusufu, ya kuwa ba su abinci saboda dawakai da tumaki da shanu da jakuna. Ya tanada musu abinci a shekaran nan saboda dukan dabbobinsu. ¹⁸Da shekaran nan ta ƙare, sai suka zo wurinsa a shekara ta biyu suka ce, “Ba za mu iya ɓoye wa ranka ya daɗe ba cewa azurfarmu ta ƙare, dabbobi kuma sun zama na ranka ya daɗe; ba sauran kome wa ranka ya daɗe sai jikunanmu da ƙasarmu. ¹⁹Don me za mu mutu a gabanka—mu da ƙasarmu? Ka saye mu da ƙasarmu da abinci; mu da ƙasarmu kuma za mu bauta wa Fir'auna. Ka ba mu iri mu rayu, kada mu mutu, ƙasar kuma kada ta zama kango.”

²⁰Saboda haka Yusufu ya sayi dukan ƙasar Masar domin Fir'auna, gama kowane mutumin Masar ya sayar da gonarsa—yunwa ta yi musu tsanani ƙwarai. Ƙasar kuwa ta zama ta Fir'auna. ²¹Ya kwarara mutane cikin birane, daga wannan iyakar Masar zuwa wancan. ²²Sai dai ƙasar firistoci ba ya saya ba, domin Fir'auna ya ba su rabo ƙayyadadde da suke rayuwa a kai; saboda haka ba su sayar da ƙasarsu ba. ²³Yusufu ya ce wa mutane, “Ga shi, yau na saye ku da ƙasarku domin Fir'auna. Ga iri—ku shuka ƙasar. ²⁴A lokacin girbi, ku ba Fir'auna kashi ɗaya bisa biyar; ku riƙe kashi huɗu a matsayin iri wa gona da kuma abinci dominku da iyalanku da 'ya'yanku.”

²⁵Suka ce, “Ka ceci rayukanmu. Bari mu sami tagomashi a gaban ranka ya daɗe, mu kuwa za mu zama bayin Fir'auna.” ²⁶Saboda haka Yusufu ya mai da wannan doka a Masar—har yanzu tana nan a yau—cewa kashi ɗaya bisa biyar yana zuwa ga Fir'auna. Sai dai ƙasar firistoci kaɗai ba ta zama ta Fir'auna ba.

²⁷Isra'ila suka zauna a ƙasar Masar, a yankin Goshen. Suka sami mallaka a can, suka yi albarka suka yi yawa ƙwarai. ²⁸Yakubu ya zauna a Masar shekara goma sha bakwai; jimillar rayuwarsa ta kai shekara ɗari da arba'in da bakwai. ²⁹Da lokacin mutuwar Isra'ila ya yi kusa, sai ya kira ɗansa Yusufu ya ce, “In na sami tagomashi a wurinka, ina roƙonka ka sa hannunka ƙarƙashin cinyata ka nuna mini ƙauna ta aminci da biyayya. Ina roƙonka kada ka binne ni a Masar, ^a a v29 Sa hannu ƙarƙashin cinyar wani wata alama ce ta rantsuwa mai tsarki ta dā, wadda take ɗaura alkawarin a kan zuriyar mutum. ³⁰sai dai bari in kwanta tare da kakannina. Ka ɗauke ni daga Masar ka binne ni a kabarinsu.” Yusufu ya ce, “Zan yi yadda ka faɗa.”

³¹Yakubu ya ce, “Ka rantse mini.” Yusufu kuwa ya rantse masa. Sai Isra'ila ya sunkuya a kan gadonsa.