Purwaning Dumadi 47 FHB Father's Heart Bible™

47 ¹Yusuf banjur sowan lan matur marang Sang Prabu Pringon: “Bapa kawula saha para sadherek kawula, dalah menda, lembu, tuwin samukawis gadhahanipun, sampun dhateng saking tanah Kanaan. Samangke sami wonten ing tanah Gosyen.” ²Saka panunggalane para sadulure, Yusuf njupuk wong lima, banjur disowanake marang ngarsane Sang Prabu Pringon. ³Sang Prabu Pringon ndangu marang para sadulure Yusuf: “Apa gaweanmu?” Ature marang Sang Prabu Pringon: “Abdi dalem punika juru angen menda, kawula tuwin para leluhur kawula sami makaten.”

⁴Ature marang Sang Prabu Pringon: “Kawula sami dhateng badhe manggen dados tiyang manca ing tanah ngriki, awit boten wonten pangenan kangge menda-mendanipun abdi dalem, amargi pailanipun nggegirisi wonten ing tanah Kanaan. Pramila mugi abdi dalem kaparengna manggen wonten ing tanah Gosyen.”

⁵Sang Prabu Pringon ngandika marang Yusuf: “Bapakmu lan sadulur-sadulurmu wis padha teka marang kowe. ⁶Tanah Mesir iki ana ing ngarepmu. Bapakmu lan sadulur-sadulurmu panggonna ing tanah kang becik dhewe—kareben padha manggon ing tanah Gosyen. Yen kowe ngerti ana wong-wong kang cakap ing antarane, padha dadekna panggedhene raja-kayaku.”

⁷Yusuf tumuli ngirid Yakub, bapakne, sarta disowanake marang ngarsane Sang Prabu Pringon, lan Yakub mberkahi Sang Prabu Pringon. ⁸Sang Prabu Pringon ndangu marang Yakub: “Umurmu wis pira taun?”

⁹Wangsulane Yakub marang Sang Prabu Pringon: “Umur kawula anggen kawula dados tiyang ngumbara sampun satus tigang dasa taun. Sekedhik saha awrat, dereng dumugi umuripun para leluhur kawula anggenipun ngumbara.” ¹⁰Yakub banjur mberkahi Sang Prabu Pringon, tumuli mundur saka ngarsane.

¹¹Yusuf banjur manggonake bapakne lan sadulur-sadulure, sarta diwenehi tanah milik ing laladan kang becik dhewe ing tanah Mesir, yaiku ing dhaerah Rameses, kaya kang wis didhawuhake dening Sang Prabu Pringon. ¹²Yusuf ngingoni bapakne, para sadulure, lan sakulawargane bapakne kabeh, miturut cacahe anak-anake.

Pailan Saya Ndadra

¹³Ing satanah kabeh wis ora ana pangan maneh, awit pailane banget nggegirisi, nganti tanah Mesir lan tanah Kanaan padha lesu marga saka pailan iku. ¹⁴Yusuf nglumpukake sakabehing salaka kang ana ing tanah Mesir lan tanah Kanaan, minangka pambayare gandum kang padha dituku, sarta salaka iku digawa dening Yusuf menyang kedhatone Sang Prabu Pringon. ¹⁵Bareng salaka ing tanah Mesir lan tanah Kanaan wis entek, wong Mesir kabeh padha sowan marang Yusuf, ature: “Mugi kawula sami kaparingana tedha! Punapaa dene kawula sami ngantos pejah wonten ing ngarsa panjenengan? Awit salaka sampun telas.”

¹⁶Wangsulane Yusuf: “Raja-kayamu wenehna mrene; kowe bakal dakwenehi pangan minangka ijole raja-kayamu, sarehne salakamu wis entek.” ¹⁷Wong-wong mau banjur padha nggawa raja-kayane marang Yusuf, lan Yusuf menehi pangan minangka ijole jaran, wedhus, sapi, lan kuldi. Ing taun iku Yusuf nyukani pangan marang wong-wong mau minangka lirune sakabehe raja-kayane. ¹⁸Bareng taun iku wis liwat, ing taun kang kapindho wong-wong mau padha sowan maneh marang Yusuf, ature: “Kawula sami boten saged ndhelikaken dhateng bendara kawula, bilih salaka kawula sampun telas, saha raja-kaya sampun dados kagunganipun bendara kawula; boten wonten malih ingkang kantun kangge bendara kawula kejawi badan saha siti kawula. ¹⁹Punapaa dene kawula ngantos sami pejah wonten ing ngarsa panjenengan—kawula dalah siti kawula? Mugi kawula saha siti kawula katumbasa kanthi tedha; kawula saha siti kawula badhe ngawula dhateng Sang Prabu Pringon. Mugi kawula kaparingana wiji supados sami gesang, sampun ngantos pejah, saha supados siti punika boten dados samun.”

²⁰Yusuf banjur nuku sakabehing tanah Mesir kanggo Sang Prabu Pringon, amarga saben wong Mesir padha ngedol pategalane—awit pailan iku kebangeten tumrap wong-wong mau. Dadine tanah iku kabeh dadi kagungane Sang Prabu Pringon. ²¹Dene rakyate dielih menyang kutha-kutha, saka tapel wates Mesir kang siji tekan sijine. ²²Mung tanahe para imam kang ora dituku, awit para imam iku padha tampa jatah tetep saka Sang Prabu Pringon, kang kanggo pangane; mulane padha ora ngedol tanahe. ²³Yusuf banjur kandha marang rakyat: “Delengen, ing dina iki kowe lan tanahmu wis daktuku kanggo Sang Prabu Pringon. Iki wijine—sebarna ing tanahmu. ²⁴Ing mangsa panen, kowe kudu menehi sapralimane marang Sang Prabu Pringon; dene kang patang perangan dadia wiji kanggo pategalan lan pangan kanggo kowe, brayatmu, lan anak-anakmu.”

²⁵Ature wong-wong mau: “Panjenengan sampun nylametaken gesang kawula. Mugi kawula sami pikantuka sih wonten ing paningal bendara kawula, kawula badhe sami dados abdinipun Sang Prabu Pringon.” ²⁶Yusuf banjur netepake iku dadi angger-angger ing tanah Mesir—kang isih lumaku nganti saiki—yaiku yen sapralimane kudu diaturake marang Sang Prabu Pringon. Mung tanahe para imam kang ora dadi kagungane Sang Prabu Pringon.

²⁷Wong Israel padha manggon ing tanah Mesir, ing laladan Gosyen. Ing kono padha duwe tanah milik, sarta padha tambah akeh lan saya ngrembaka banget. ²⁸Yakub manggon ing tanah Mesir lawase pitulas taun; dene umure kabeh satus patang puluh pitu taun. ²⁹Bareng wis cedhak wektune Israel bakal seda, banjur ngundang Yusuf, anake, sarta kandha: “Yen aku oleh sih ing ngarepmu, dakjaluk tanganmu selehna ing sangisore pupuku, lan tuduhna katresnan lan kasetyan marang aku. Aja ngubur aku ing tanah Mesir, ^a a v29 Numpangake tangan ing sangisore pupune wong iku sawijining pratandha sumpah kang suci ing jaman kuna, kang ngiket janji mau tumrap para turune. ³⁰nanging aku jarna turu bebarengan karo para leluhurku. Aku gawanen metu saka tanah Mesir lan kuburen ing pakuburane.” Wangsulane Yusuf: “Kula badhe nglampahi kados dhawuh panjenengan.”

³¹Yakub banjur kandha: “Sumpaha marang aku.” Yusuf banjur sumpah marang Yakub. Tumuli Israel sujud ing sirahing paturone.