Purwaning Dumadi 48 FHB Father's Heart Bible™

48 ¹Sawuse iku, Yusuf dikandhani: “Lah, bapakmu lagi gerah.” Mula Yusuf banjur ngajak anake loro, yaiku Manasye lan Efraim. ²Yakub dikandhani: “Lah, putra panjenengan, Yusuf, sowan dhateng panjenengan.” Israel banjur nglumpukake kekuwatane, nuli lenggah ing paturon. ³Yakub ngandika marang Yusuf: “El-Sadai — Rama kita Kang Mahakwasa — wis ngatingal marang aku ing Lus, ing tanah Kanaan, lan mberkahi aku. ⁴Pangandikane marang aku: ‘Aku bakal gawe kowe subur lan tangkar-tumangkar, sarta bakal dadekake kowe dadi golonganing bangsa-bangsa; tanah iki bakal Dakparingake marang turunmu sawise kowe, minangka duwek langgeng.’ ⁵Saiki, anakmu loro kang laire ing tanah Mesir sadurunge aku teka ing kene nemoni kowe, iku dadi duwekku. Efraim lan Manasye bakal dadi duwekku, kaya Ruben lan Simeon. ⁶Nanging anak-anak kang bakal koklairake sawise iku, iku dadi duwekmu; ing bab warisane bakal padha katelah manut jenenge sedulure. ⁷Dene aku, nalika aku teka saka Padan, Rakhel mati ing sandhingku ing tanah Kanaan, ana ing tengah dalan, nalika isih rada adoh saka Efrat; banjur dakkubur ana ing kono, ing dalan menyang Efrat” (yaiku Betlehem).

⁸Bareng Israel mirsani anake Yusuf, banjur ngandika: “Iki sapa?”

⁹Ature Yusuf marang bapakne: “Punika anak kawula, ingkang kaparingaken dening Rama kita dhateng kawula wonten ing ngriki.” Israel ngandika: “Gawanen mrene marang aku, supaya padha dakberkahi.”

¹⁰Tingale Israel wis lamur merga yuswane wis sepuh, nganti ora bisa mirsani kanthi cetha. Mula Yusuf ngirid anake loro nyedhak marang panjenengane, banjur padha diaras lan dirangkul. ¹¹Israel ngandika marang Yusuf: “Aku ora ngira bakal bisa ndeleng pasuryanmu maneh — saiki Rama kita malah wis marengake aku ndeleng turunmu uga.” ¹²Banjur Yusuf ngirid anake loro saka antarane dhengkule bapakne, nuli sujud raine konjem ing lemah. ^a a v12 Mapanake anak ing antarane dhengkul iku sawijining pratandha kuna kanggo ngangkat anak kanthi resmi. ¹³Yusuf banjur nyekel loro-lorone — Efraim ing tangan tengen, ngadhepake kiwane Israel, Manasye ing tangan kiwa, ngadhepake tengene Israel — tumuli diirid nyedhak marang panjenengane. ¹⁴Israel banjur ngulungake astane tengen, didokokake ing sirahe Efraim — kang luwih enom — nuli astane kiwa ing sirahe Manasye, astane disilangake — awit Manasye iku anak mbarep. ¹⁵Banjur Israel mberkahi Yusuf, pangandikane: “Dhuh Rama, ingkang ing ngarsa Paduka para leluhur kawula, Abraham lan Iskak, sami lumampah — Dhuh Rama ingkang sampun dados pangen kawula salami gesang kawula ngantos dumugi ing dinten punika, ^b b v15 Yakub nyebut Rama kita minangka pangene — iki pisanan ing Kitab Suci Rama kita diparingi sesebutan iki. Tema Pangon iki nggamblang tumuju marang Jabur 23, marang Pangone Israel ing kitab Yesaya lan Yeheskiel, sarta nggayuh kagenepane ing Gusti Yesus, kang nyebut sarirane dhewe minangka Pangon kang Becik. ¹⁶Sang Utusan ingkang sampun nebus kawula saking sadaya piawon — mugi Paduka mberkahi lare kekalih punika. Mugi nami kawula lestantuna wonten ing lare-lare punika, dalah nami para leluhur kawula, Abraham lan Iskak; sarta mugi sami ngrembaka dados golongan ingkang kathah wonten ing satengahing bumi.” ^c c v16 Sang Utusan kang nebus Yakub iku Rama kita piyambak — Panjenengane kang wis ngatingal, gelut, lan tindak bebarengan karo Yakub ing salawase uripe.

¹⁷Bareng Yusuf weruh astane tengen bapakne ana ing sirahe Efraim, atine ora seneng, mula nyekel astane bapakne, arep dipindhah saka sirahe Efraim menyang sirahe Manasye. ¹⁸Ature Yusuf marang bapakne: “Boten makaten, bapak, awit punika ingkang pembarep — mugi asta panjenengan ingkang tengen katumpangaken wonten ing sirahipun.”

¹⁹Nanging bapakne ora karsa, pangandikane: “Aku ngerti, anakku, aku ngerti. Dheweke uga bakal dadi bangsa, lan uga bakal dadi gedhe. Nanging adhine bakal luwih gedhe tinimbang dheweke, lan turune bakal dadi akeh bangsa.” ²⁰Ing dina iku Israel mberkahi wong loro mau, pangandikane: “Lumantar kowe wong Israel bakal padha mberkahi, kandhane: ‘Muga-muga Rama kita ndadekake kowe kaya Efraim lan kaya Manasye.’” Israel banjur ndhisikake Efraim tinimbang Manasye. ²¹Israel ngandika marang Yusuf: “Lah, aku wis arep mati, nanging Rama kita bakal nunggil karo kowe lan bakal mulihake kowe menyang tanahe para leluhurmu. ²²Lan marang kowe, ngungkuli para sedulurmu, aku wis menehi salereng gunung, kang wis dakrebut saka tangane wong Amori nganggo pedhangku lan gandhewaku.” ^d d v22 “Lereng gunung” iki kira-kira nuduhake dhaerah Sikhem, kang banjur dadi wilayah inti kanggo taler Efraim lan Manasye.