Księga Rodzaju 48

48 ¹Po tych wydarzeniach powiedziano Józefowi: „Oto twój ojciec jest chory”. Wziął więc swoich dwóch synów, Manassesa i Efraima. ²Powiedziano Jakubowi: „Oto twój syn Józef przyszedł do ciebie”. Izrael zebrał siły i usiadł na łożu. ³Jakub powiedział Józefowi: „El Szaddaj — nasz Ojciec Wszechmogący — ukazał mi się w Luz, w ziemi Kanaan, i pobłogosławił mnie. ⁴Powiedział do mnie: «Uczynię cię płodnym, rozmnożę cię i uczynię z ciebie zgromadzenie ludów; dam tę ziemię twojemu potomstwu po tobie jako wieczne dziedzictwo». ⁵A teraz twoi dwaj synowie, którzy urodzili ci się w Egipcie, zanim przyszedłem tutaj do ciebie, są moi. Efraim i Manasses będą moi, jak Ruben i Symeon. ⁶Ale dzieci, które spłodzisz po nich, będą twoje; będą nazywane imionami swoich braci w swoim dziedzictwie. ⁷Co do mnie, gdy wracałem z Paddan, Rachela umarła przy mnie w ziemi Kanaan, w drodze, jeszcze w pewnej odległości od Efrat; pochowałem ją tam, przy drodze do Efrat” (to jest Betlejem).

⁸Gdy Izrael zobaczył synów Józefa, powiedział: „Kim oni są?”

⁹Józef powiedział swojemu ojcu: „To są moi synowie, których dał mi tutaj nasz Ojciec”. A on powiedział: „Przyprowadź ich, proszę, do mnie, abym ich pobłogosławił”.

¹⁰Oczy Izraela były przyćmione ze starości — nie widział dobrze. Józef więc przyprowadził ich blisko niego, a on ich ucałował i objął. ¹¹Izrael powiedział Józefowi: „Nie spodziewałem się, że zobaczę twoją twarz — a oto nasz Ojciec pozwolił mi ujrzeć nawet twoje potomstwo”. ¹²Potem Józef zabrał ich spomiędzy kolan swojego ojca i pokłonił się twarzą do ziemi. ^a a v12 Umieszczanie dzieci między kolanami było starożytnym gestem formalnego usynowienia. ¹³Józef wziął obu — Efraima swoją prawą ręką, ku lewej stronie Izraela, a Manassesa swoją lewą ręką, ku prawej stronie Izraela — i przyprowadził ich do niego. ¹⁴Izrael wyciągnął swoją prawą rękę i położył ją na głowie Efraima — młodszego — a potem swoją lewą rękę na głowie Manassesa, krzyżując swoje ręce — bo Manasses był pierworodnym. ¹⁵Potem pobłogosławił Józefa i powiedział: „Ojcze nasz, przed którym chodzili moi ojcowie Abraham i Izaak — Ojcze nasz, który byłeś moim pasterzem przez całe moje życie aż po dziś dzień, ^b b v15 Jakub nazywa naszego Ojca swoim pasterzem — po raz pierwszy w Piśmie Świętym nasz Ojciec otrzymuje ten tytuł. Temat Pasterza sięga naprzód do Psalmu 23, do Pasterza Izraela u Izajasza i Ezechiela, a swoją pełnię znajduje w Jezusie, który nazywa samego siebie Dobrym Pasterzem. ¹⁶Posłańcze, który wybawiłeś mnie od wszelkiego zła — pobłogosław tych chłopców. Niech moje imię żyje w nich i imiona moich ojców, Abrahama i Izaaka; i niech rozrosną się w mnóstwo pośród ziemi”. ^c c v16 Posłańcem, który wybawia Jakuba, jest sam nasz Ojciec — ten, który ukazywał się, zmagał się i chodził z nim przez całe jego życie.

¹⁷Józef zobaczył prawą rękę swojego ojca na głowie Efraima; zasmuciło go to, więc chwycił rękę swojego ojca, aby przenieść ją z głowy Efraima na głowę Manassesa. ¹⁸Józef powiedział swojemu ojcu: „Nie tak, mój ojcze, bo to jest pierworodny — połóż swoją prawą rękę na jego głowie”.

¹⁹Ale jego ojciec odmówił i powiedział: „Wiem, mój synu, wiem. On także stanie się ludem, on także będzie wielki. Lecz jego młodszy brat będzie większy od niego, a jego potomstwo stanie się wieloma narodami”. ²⁰Tego dnia pobłogosławił ich, mówiąc: „Przez ciebie Izrael będzie błogosławił, mówiąc: «Niech nasz Ojciec uczyni cię jak Efraim i jak Manasses»”. I postawił Efraima przed Manassesem. ²¹Izrael powiedział Józefowi: „Oto ja umieram, ale nasz Ojciec będzie z tobą i przywróci cię do ziemi twoich ojców. ²²A tobie, a nie twoim braciom, dałem jedno zbocze górskie, które zabrałem z ręki Amorytów swoim mieczem i swoim łukiem”. ^d d v22 To „zbocze górskie” odnosi się prawdopodobnie do regionu Sychem, który miał stać się centralnym terytorium dla plemion Efraima i Manassesa.