Ibtido 48 FHB Father's Heart Bible™

48 ¹Shundan soʻng Yusufga: “Mana, otang kasal boʻlib qoldi,” deb xabar berishdi. Shuning uchun u ikki oʻgʻlini — Manashe bilan Efrayimni oʻzi bilan oldi. ²Yoqubga: “Mana, oʻgʻling Yusuf oldingga keldi,” deb aytishdi. Isroil bor kuchini toʻplab, karavotda oʻtirib oldi. ³Yoqub Yusufga dedi: “El-Shadday — Qodir Otamiz — Kanon yurtidagi Luzda menga zohir boʻlib, meni duo qildi. ⁴U menga: «Seni sermahsul qilaman, koʻpaytiraman va sendan xalqlar jamoasini vujudga keltiraman; bu yurtni sendan keyingi naslingga abadiy mulk qilib beraman,» dedi. ⁵Endi, men bu yerga oldingga kelishimdan avval Misrda senga tugʻilgan ikki oʻgʻling — ular meniki. Efrayim bilan Manashe Ruben va Shimoʻndek meniki boʻladi. ⁶Ammo ulardan keyin koʻradigan farzandlaring seniki boʻladi; ular oʻz merosida akalarining nomi bilan atalishadi. ⁷Menga kelsak, men Paddandan kelayotganimda, Rohila Kanon yurtida, yoʻlda, Efratgacha hali bir oz masofa qolganda, yonginamda vafot etdi; men uni oʻsha yerda, Efratga boradigan yoʻlda dafn etdim” (yaʼni Baytlahmda).

⁸Isroil Yusufning oʻgʻillarini koʻrgach: “Bular kim?” deb soʻradi.

⁹Yusuf otasiga: “Bular — Otamiz menga shu yerda bergan oʻgʻillarim,” dedi. U: “Iltimos, ularni oldimga olib kel, men ularni duo qilay,” dedi.

¹⁰Isroilning koʻzlari keksalikdan xira tortgan edi — u yaxshi koʻra olmasdi. Shunda Yusuf ularni unga yaqin keltirdi, u esa ularni oʻpib, quchoqladi. ¹¹Isroil Yusufga dedi: “Men yuzingni koʻraman deb sira oʻylamagan edim — mana endi Otamiz menga naslingni ham koʻrsatdi.” ¹²Keyin Yusuf ularni otasining tizzalari orasidan oldi va yuzini yerga qoʻyib taʼzim qildi. ^a a v12 Bolalarni tizzalar orasiga qoʻyish qadimda rasmiy ravishda farzandlikka olishning ramziy odati boʻlgan. ¹³Yusuf ikkalasini — Efrayimni oʻng qoʻliga olib, Isroilning chap tomoniga, Manasheni chap qoʻliga olib, Isroilning oʻng tomoniga qaratib — unga yaqin keltirdi. ¹⁴Isroil oʻng qoʻlini choʻzib, uni kichigi boʻlgan Efrayimning boshiga qoʻydi, soʻngra chap qoʻlini Manashening boshiga qoʻyib, qoʻllarini chalishtirdi — chunki Manashe toʻngʻich edi. ¹⁵Soʻngra u Yusufni duo qilib dedi: “Ota-bobolarim Ibrohim va Ishoq oldida yurgan Otamiz, butun umrim boʻyi, shu kungacha menga choʻpon boʻlib kelgan Otamiz, ^b b v15 Yoqub Otamizni oʻzining choʻponi deb ataydi — Muqaddas Bitikda Otamizga bu unvon birinchi marta berilishi. Choʻpon mavzusi oldinga — Zabur 23-ga, Ishaʼyo va Hizqiyol kitoblaridagi Isroil Choʻponiga choʻziladi va oʻzini Yaxshi Choʻpon deb atagan Isoda oʻz toʻlaligiga yetadi. ¹⁶meni barcha yovuzlikdan qutqargan Farishta — bu bolalarni duo qilgin. Mening ismim ularda yashab qolsin, otalarim Ibrohim va Ishoqning ismlari ham; ular yer yuzining oʻrtasida son-sanoqsiz xalq boʻlib koʻpaysinlar.” ^c c v16 Yoqubni qutqaradigan farishta — Otamizning Oʻzi; butun umri davomida unga zohir boʻlgan, u bilan kurashgan va u bilan yurgan Zotdir.

¹⁷Yusuf otasining oʻng qoʻlini Efrayimning boshida koʻrdi; bu uni xafa qildi, shuning uchun u otasining qoʻlini Efrayimning boshidan Manashening boshiga koʻchirish uchun ushladi. ¹⁸Yusuf otasiga: “Yoʻq, otam, chunki toʻngʻich shu — oʻng qoʻlingni uning boshiga qoʻy,” dedi.

¹⁹Lekin otasi koʻnmay dedi: “Bilaman, oʻgʻlim, bilaman. U ham bir xalq boʻladi, u ham ulugʻ boʻladi. Ammo uning kichik ukasi undan buyukroq boʻladi va uning nasli koʻplab xalqlarga aylanadi.” ²⁰Oʻsha kuni u ularni duo qilib dedi: “Isroil sen orqali: «Otamiz seni Efrayimdek va Manashedek qilsin,» deb duo qiladi.” Shunday qilib, u Efrayimni Manashedan oldin qoʻydi. ²¹Isroil Yusufga dedi: “Mana, men oʻlayapman, lekin Otamiz sen bilan boʻladi va seni ota-bobolaring yurtiga qaytaradi. ²²Senga esa, akalaringdan koʻra, qilichim va kamonim bilan amoriylarning qoʻlidan tortib olgan bir togʻ yonbagʻrini berdim.” ^d d v22 Bu “togʻ yonbagʻri” ehtimol Shakam oʻlkasiga ishora qiladi; bu oʻlka keyinchalik Efrayim va Manashe qabilalari uchun markaziy hudud boʻlib qoladi.