Yaratılış 48

48 ¹Bundan sonra Yusuf'a, «Bak, baban hasta» denildi. Bunun üzerine iki oğlunu, Manaşşe ile Efrayim'i yanına aldı. ²Yakup'a, «Bak, oğlun Yusuf yanına geldi» denildi. İsrail gücünü toplayıp yatağında doğruldu. ³Yakup Yusuf'a şöyle dedi: «El Şadday—Her Şeye Gücü Yeten Babamız—Kenan ülkesindeki Luz'da bana göründü ve beni kutsadı. ⁴Bana şöyle dedi: ‹Seni verimli kılacağım, çoğaltacağım ve senden birçok halk türeteceğim; senden sonra bu ülkeyi soyuna sonsuza dek mülk olarak vereceğim.› ⁵Şimdi, ben buraya, yanına gelmeden önce Mısır'da senden doğan iki oğlun benimdir. Efrayim ile Manaşşe, tıpkı Ruben ve Şimon gibi benim olacak. ⁶Ama onlardan sonra baba olacağın çocuklar senin olacak; alacakları mirasta ağabeylerinin adlarıyla anılacaklar. ⁷Bana gelince, ben Paddan'dan gelirken Rahel, Kenan ülkesinde, yolda, Efrat'a varmaya az bir mesafe kala yanımda öldü; onu orada, Efrat—yani Beytlehem—yolunda gömdüm.»

⁸İsrail, Yusuf'un oğullarını görünce, «Bunlar kim?» diye sordu.

⁹Yusuf babasına, «Bunlar, Babamız'ın burada bana verdiği oğullarım» dedi. İsrail, «Lütfen onları bana getir de onları kutsayayım» dedi.

¹⁰İsrail'in gözleri yaşlılıktan zayıflamıştı—iyi göremiyordu. Bu yüzden Yusuf oğullarını ona yaklaştırdı; İsrail onları öpüp kucakladı. ¹¹İsrail Yusuf'a, «Senin yüzünü göreceğimi hiç ummuyordum—şimdiyse Babamız senin soyunu bile bana gösterdi» dedi. ¹²Sonra Yusuf onları babasının dizleri arasından aldı ve yüzüstü yere kapanarak eğildi. ^a a v12 Çocukları dizlerin arasına koymak, eski çağlarda resmi evlat edinmeyi simgeleyen bir davranıştı. ¹³Yusuf ikisini de aldı—Efrayim'i sağ eline alıp İsrail'in soluna, Manaşşe'yi sol eline alıp İsrail'in sağına doğru tutarak—onları ona yaklaştırdı. ¹⁴İsrail sağ elini uzatıp küçük olan Efrayim'in başına koydu, sonra sol elini Manaşşe'nin başına koydu; ellerini çaprazlamıştı—çünkü ilk doğan Manaşşe'ydi. ¹⁵Sonra Yusuf'u kutsayarak şöyle dedi: «Atalarım İbrahim'in ve İshak'ın önünde yürüdüğü Babamız— bugüne dek yaşamım boyunca bana çobanlık eden Babamız, ^b b v15 Yakup, Babamız'ı çobanı olarak adlandırır—Kutsal Yazılar'da Babamız'a bu unvanın verildiği ilk yerdir. Çoban teması Mezmur 23'e, Yeşaya ve Hezekiel'deki İsrail'in Çobanı'na uzanır ve kendisini İyi Çoban olarak adlandıran İsa'da doluluğunu bulur. ¹⁶beni bütün kötülüklerden kurtaran Melek—bu çocukları kutsasın. Adım onlarda yaşasın, atalarım İbrahim'in ve İshak'ın adları da; yeryüzünün ortasında büyük bir kalabalık olsunlar.» ^c c v16 Yakup'u kurtaran melek, Babamız'ın kendisidir—yaşamı boyunca ona görünen, onunla güreşen ve onunla yürüyen O'dur.

¹⁷Yusuf, babasının sağ elini Efrayim'in başında görünce bu onu üzdü; babasının elini Efrayim'in başından Manaşşe'nin başına aktarmak için tuttu. ¹⁸Yusuf babasına, «Öyle değil, babacığım; çünkü ilk doğan bu—sağ elini onun başına koy» dedi.

¹⁹Ama babası kabul etmedi ve şöyle dedi: «Biliyorum oğlum, biliyorum. O da bir halk olacak, o da büyük olacak. Yine de küçük kardeşi ondan daha büyük olacak ve onun soyundan birçok ulus çıkacak.» ²⁰O gün onları kutsayarak şöyle dedi: «İsrail sizin adınızla şöyle kutsayacak: ‹Babamız seni Efrayim ve Manaşşe gibi kılsın.›» Böylece Efrayim'i Manaşşe'nin önüne geçirdi. ²¹İsrail Yusuf'a şöyle dedi: «Bak, ben ölmek üzereyim, ama Babamız sizinle olacak ve sizi atalarınızın toprağına geri götürecek. ²²Sana, kardeşlerine değil, Amorluların elinden kılıcımla ve yayımla aldığım bir dağ yamacını veriyorum.» ^d d v22 Bu «dağ yamacı» büyük olasılıkla, Efrayim ve Manaşşe oymaklarının merkez toprağı olacak olan Şekem bölgesini ifade eder.