يوسف پنهنجا پٽ آڻي ٿو
مرندي، يعقوب لوز ۾ قادرِ مطلق پيءُ کي ياد ڪري ٿو ۽ يوسف جي ٻن مصري پٽن کي پنهنجا قرار ڏئي ٿو. هو هٿ ٽيڙا ڪري ننڍي، افرائيم، کي پهرين ڄاول کان اڳ رکي ٿو، ۽ درستي قبول ڪرڻ کان انڪار ڪري ٿو. سندس پنهنجي زندگيءَ جو نمونو جان ٻجهي هڪ ڀيرو وري دهرايو وڃي ٿو.
48 1ان کان پوءِ يوسف کي ٻڌايو ويو تہ ”ڏس، تنهنجو پيءُ بيمار آهي.“ تڏهن پنهنجن ٻنھي پٽن، منسي ۽ افرائيم کي ساڻ کنيائين. 2يعقوب کي ٻڌايو ويو تہ ”ڏس، تنهنجو پٽ يوسف تو وٽ آيو آهي.“ تڏهن اسرائيل پنهنجي ساري طاقت گڏ ڪري پلنگ تي اُٿي ويٺو. 3يعقوب يوسف کي چيو تہ ”ايل شدائي، يعني اسان جو قادرِ مطلق پيءُ، ڪنعان جي ملڪ ۾ لوز وٽ مون کي ظاهر ٿيو ۽ مون کي برڪت ڏنائين. 4مون کي چيائين تہ ’آءٌ تو کي ميوي وارو ڪندس، وڌائيندس ۽ قومن جو هڪ ٽولو بڻائيندس؛ ۽ هي ملڪ تنهنجي پوءِ تنهنجي اولاد کي دائمي ملڪيت طور ڏيندس.‘ 5هاڻي تنهنجا ٻہ پٽ، جيڪي منهنجي هتي تو وٽ اچڻ کان اڳ مصر ۾ تو کي ڄاوا، سي منهنجا آهن. افرائيم ۽ منسي روبن ۽ شمعون وانگر منهنجا ٿيندا. 6پر جيڪي ٻار انهن کان پوءِ تو کي ڄمندا، سي تنهنجا ٿيندا؛ پنهنجي ورثي ۾ سندن ڀائرن جي نالي سان سڏيا ويندا. 7رهيو منهنجو حال، جڏهن آءٌ فدان کان آيس تڏهن ڪنعان جي ملڪ ۾ رستي تي، افرات کان ڪجهہ پنڌ پري، راحيل مون وٽ مري وئي؛ مون کيس اتي افرات جي رستي تي دفن ڪيو.“ (يعني بيت لحم).
8جڏهن اسرائيل يوسف جي پٽن کي ڏٺو تہ چيائين تہ ”هي ڪير آهن؟“
9يوسف پنهنجي پيءُ کي چيو تہ ”هي منهنجا پٽ آهن، جيڪي اسان جي پيءُ مون کي هتي ڏنا آهن.“ تڏهن چيائين تہ ”مهرباني ڪري کين مون وٽ آڻ، تہ آءٌ کين برڪت ڏيان.“
10اسرائيل جون اکيون پوڙهائپ سبب ڌنڌليون ٿي ويون هيون— هو چڱيءَ طرح ڏسي نہ سگهندو هو. تنهنڪري يوسف کين سندس ويجهو آندو، ۽ هن کين چمي ڀاڪر ۾ ورتو. 11اسرائيل يوسف کي چيو تہ ”مون کي تنهنجو منهن ڏسڻ جي ڪڏهن اميد ئي نہ هئي— هاڻي تہ اسان جي پيءُ مون کي تنهنجو اولاد بہ ڏيکاريو آهي.“ 12پوءِ يوسف کين پنهنجي پيءُ جي ڳوڏن وچان ڪڍيو ۽ منهن زمين تي رکي سجدو ڪيائين. a a v12 ٻارن کي ڳوڏن وچ ۾ رکڻ رسمي گود وٺڻ جو قديم اشارو هو. 13يوسف ٻنھي کي ورتو— افرائيم کي پنهنجي ساڄي هٿ ۾ تہ اسرائيل جي کاٻي پاسي، ۽ منسي کي پنهنجي کاٻي هٿ ۾ تہ اسرائيل جي ساڄي پاسي— ۽ کين سندس ويجهو آندائين. 14اسرائيل پنهنجو ساڄو هٿ وڌائي افرائيم جي مٿي تي رکيو— جيتوڻيڪ هو ننڍو هو— پوءِ هٿ پار ڪري کاٻو هٿ منسي جي مٿي تي رکيائين، ڇالاءِ جو منسي پهريون ڄاول هو. 15پوءِ يوسف کي برڪت ڏئي چيائين تہ ”اسان جو پيءُ، جنهن جي اڳيان منهنجا ابا ابراهيم ۽ اسحاق هليا، اسان جو پيءُ جيڪو منهنجي سڄي حياتيءَ کان وٺي اڄ ڏينهن تائين منهنجو ڌنار رهيو آهي، b b v15 يعقوب اسان جي پيءُ کي پنهنجو ڌنار سڏي ٿو— پاڪ ڪتاب ۾ پهريون ڀيرو اسان جي پيءُ کي اهو لقب ڏنو ويو آهي. ڌنار جو موضوع زبور 23 تائين، يسعياه ۽ حزقيل ۾ اسرائيل جي ڌنار تائين اڳتي وڌي ٿو، ۽ يسوع ۾ پنهنجي مڪمل صورت ۾ پهچي ٿو، جيڪو پاڻ کي سٺو ڌنار سڏائي ٿو. 16اهو قاصد، جنهن مون کي هر برائيءَ کان ڇڏايو آهي، انهن ڇوڪرن کي برڪت ڏي. منهنجو نالو ۽ منهنجي ابن ابراهيم ۽ اسحاق جا نالا انهن ۾ جيئرا رهن؛ ۽ اهي ڌرتيءَ جي وچ ۾ گهڻا ٿي وڌن.“ c c v16 اهو قاصد جيڪو يعقوب کي ڇڏائي ٿو، پاڻ اسان جو پيءُ آهي— اهو جيڪو ظاهر ٿيو، ساڻس ڪشتي ڪيائين، ۽ سندس سڄي حياتيءَ ۾ ساڻس گڏ هليو.
17جڏهن يوسف ڏٺو تہ سندس پيءُ جو ساڄو هٿ افرائيم جي مٿي تي آهي، تڏهن کيس ناگوار لڳو؛ تنهنڪري پنهنجي پيءُ جو هٿ افرائيم جي مٿي تان کڻي منسي جي مٿي تي رکڻ لاءِ پڪڙيائين. 18يوسف پنهنجي پيءُ کي چيو تہ ”نہ، اي منهنجا پيءُ، ڇالاءِ جو هي پهريون ڄاول آهي— پنهنجو ساڄو هٿ هن جي مٿي تي رک.“
19پر سندس پيءُ نہ مڃيندي چيو تہ ”مون کي خبر آهي، منهنجا پٽ، مون کي خبر آهي. هو بہ هڪ قوم ٿيندو، هو بہ وڏو ٿيندو. تڏهن بہ سندس ننڍو ڀاءُ کانائنس وڏو ٿيندو، ۽ سندس نسل مان ڪيتريون ئي قومون بڻجنديون.“ 20ان ڏينهن کين برڪت ڏيندي چيائين تہ ”اسرائيل تو جي وسيلي برڪت ڏيندو ۽ چوندو تہ ’اسان جو پيءُ تو کي افرائيم ۽ منسي جهڙو ڪري.‘“ ائين هن افرائيم کي منسي کان اڳيان رکيو. 21اسرائيل يوسف کي چيو تہ ”ڏس، آءٌ مرڻ تي آهيان، پر اسان جو پيءُ تو سان گڏ هوندو ۽ تو کي تنهنجن ابن ڏاڏن جي ملڪ ڏانهن واپس وٺي ايندو. 22ان کان سواءِ، تنهنجن ڀائرن جي بجاءِ تو کي مون جبل جو هڪ حصو ڏنو آهي، جيڪو مون اموري ماڻهن جي هٿان پنهنجي ترار ۽ پنهنجي ڪمان سان ورتو هو.“ d d v22 هي ”جبل جو حصو“ شايد سڪم جي علائقي ڏانهن اشارو آهي، جيڪو افرائيم ۽ منسي جي قبيلن لاءِ مرڪزي خطو ٿيندو.
