Daniel 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Ti Raja Nebukadnesar, ka sakabeh bangsa, nagara, jeung basa anu hirup di saluruh bumi: Mugia karahayuan maraneh beuki tambah.

²Kami bungah bisa ngembarkeun tanda-tanda jeung kaahengan anu geus dipidamel ku Allah Nu Maha Tinggi pikeun kami. ³Kacida agungna tanda-tanda Mantenna, jeung kacida rohakana kaahengan Mantenna! Karajaan Mantenna teh karajaan anu langgeng, sarta kakawasaana-Na ti turunan ka turunan.

⁴Kami, Nebukadnesar, keur senang-senang di imah sarta mukti di karaton kami. ⁵Kami ngimpen anu matak sieun; pikiran waktu kami keur ngagoler jeung titingalan dina sirah kami matak gimir. ⁶Ku sabab eta kami marentah sangkan sakabeh ahli nujum nagri Babul dibawa ka payuneun kami, pikeun nerangkeun harti eta impian. ⁷Tuluy jol para tukang sihir, tukang jampe, urang Babul, jeung ahli palintangan. Kami nyaritakeun eta impian ka maranehna, tapi maranehna teu barisaeun nerangkeun hartina ka kami. ⁸Pungkasanana, Daniel sumping ka payuneun kami—anu disebut Beltesasar nurutkeun jenengan dewa kami, roh dewa-dewa nu suci aya di anjeunna—tuluy kami nyaritakeun eta impian ka anjeunna. ⁹Heh Beltesasar, kapala tukang sihir, kami nyaho yen roh dewa-dewa nu suci aya di anjeun, sarta euweuh rasiah anu matak bingung ka anjeun—caritakeun titingalan dina impian kami nu katembong, katut hartina. ¹⁰Ieu titingalan dina pikiran kami waktu keur ngagoler: kami ninggali hiji tangkal di tengah-tengah bumi, kacida jangkungna. ¹¹Eta tangkal jadi gede sarta kuat, nepi ka pucukna ngemplang ka langit, sarta katembong ka sakuliah tungtung bumi. ¹²Daunna aralus sarta buahna lubak-libuk, jeung dina eta tangkal aya kadaharan pikeun sarerea. Sato-sato leuweung nyarindekel di handapeunana, manuk-manuk di awang-awang nyarayang dina dahan-dahanna, sarta sakabeh mahluk nu hirup dihirupan ti eta.

¹³Dina titingalan waktu kami keur ngagoler, kami ninggali hiji panjaga, nu suci, anu turun ti langit. ^a a v13 “Panjaga” teh salah sahiji malaikat suci kagungan Allah, di dieu diutus pikeun ngalaksanakeun putusan ka raja—utusan ti sawarga, lain Allah ku anjeun.

¹⁴Anjeunna gogorowokan: Teukteuk eta tangkal, ragragkeun dahan-dahanna, rontokkeun daunna, awur-awurkeun buahna. Sina nyaringkah sato-sato ti handapeunana, jeung manuk-manuk ti dahan-dahanna. ¹⁵Tapi tunggulna katut akar-akarna sina tetep dina taneuh, dibarengan beungkeut beusi jeung tambaga, di tengah jukut tegalan. Sina kalembab ku ciibun ti langit, sarta bagianana sina jeung sato-sato leuweung di jukut-jukutan bumi. ¹⁶Akal manusana sina dicabut, tuluy dibere akal sato, sarta sina ngaliwat tujuh mangsa ka manehna. ¹⁷Hukuman ieu nurutkeun putusan para panjaga, katetepanana nurutkeun ucapan para nu suci, supaya nu harirup nyarahoeun yen Allah Nu Maha Tinggi nu ngawasaan karajaan manusa, sarta maparinkeunana ka saha bae nu dipikersa ku Mantenna, tur ngangkat jalma nu panghinana pikeun ngastaanana.’

¹⁸Kitu impian anu katingali ku kami, Raja Nebukadnesar. Caritakeun hartina, heh Beltesasar, sabab para ahli nujum karajaan kami teu barisaeun nerangkeun, ari anjeun mah bisa—sabab roh dewa-dewa nu suci aya di anjeun.

Daniel Nyarioskeun Bebeneran nu Abot

¹⁹Tuluy Daniel, anu disebut Beltesasar, ngahuleng sakedapan, reuwas ku pikiranana. Saur raja, “Beltesasar, ulah reuwas ku eta impian atawa ku hartina.” Beltesasar unjukan, “Nun Gusti, mugia eta impian keur jalma-jalma nu ngijid ka Gusti, sarta hartina keur musuh-musuh Gusti!”

²⁰Tangkal anu katingali ku Gusti teh jadi gede tur kuat, pucukna ngemplang ka langit, katembong ka sakuliah bumi, ²¹daunna aralus, buahna lubak-libuk, kadaharan pikeun sarerea—sato-sato leuweung nyaricing di handapeunana, manuk-manuk di awang-awang nyarayang dina dahan-dahanna. ²²Nya Gusti anu dimaksad, nun Raja—Gusti parantos jadi ageung tur kiat; kaagungan Gusti beuki ngaronjat, dugi ka langit, sarta kakawasaan Gusti nepi ka tungtung bumi.

²³Ku margi Gusti ningali hiji panjaga, nu suci, turun ti langit, anu ngalahir: Teukteuk eta tangkal, ancurkeun—tapi tunggulna katut akar-akarna sina tetep dina taneuh, dibarengan beungkeut beusi jeung tambaga di jukut tegalan. Sina kalembab ku ciibun ti langit; bagianana sina jeung sato-sato leuweung, nepi ka ngaliwat tujuh mangsa ka manehna. ²⁴Nun Raja, ieu hartosna: putusan Allah Nu Maha Tinggi parantos turun ka gusti abdi sang raja, ²⁵Gusti bakal diusir ti kalangan manusa, hirup di antara sato-sato leuweung, neda jukut siga sapi, kalembab ku ciibun ti langit, nepi ka ngaliwat tujuh mangsa ka Gusti sarta Gusti terang yen Allah Nu Maha Tinggi nu ngawasaan karajaan manusa, maparinkeunana ka saha bae nu dipikersa ku Mantenna. ²⁶Ari parentah supaya tunggul katut akar-akarna ditinggalkeun dina taneuh: karajaan Gusti bakal dipulangkeun deui ka Gusti sanggeus Gusti terang yen Sawarga anu ngawasaan. ²⁷Ku margi kitu, nun Raja, mugi kersa nampi pepeling abdi: piceun dosa-dosa Gusti ku kalakuan bener, jeung kajahatan Gusti ku welas asih ka nu mariskin, supados kamuktian Gusti teras lumangsung.

Kaangkuhan Direndahkeun

²⁸Kabeh ieu kajadian ka Raja Nebukadnesar. ²⁹Dua welas bulan ti harita, raja keur leumpang-leumpang di luhur hateup karaton karajaan Babul.

³⁰Saur raja, “Lain ieu teh Babul nu agung, nu diadegkeun ku kami jadi karaton karajaan ku kakuatan kami nu rohaka, pikeun kamulyaan kaagungan kami?”

³¹Sabot omongan raja acan ge beak, aya sora ragrag ti langit: “Heh Raja Nebukadnesar, ieu pangandika pikeun maneh: karajaan geus leupas ti maneh. ³²Maneh bakal diusir ti kalangan manusa, hirup jeung sato-sato leuweung, dahar jukut siga sapi. Tujuh mangsa bakal ngaliwat ka maneh, nepi ka maneh nyaho yen Allah Nu Maha Tinggi nu ngawasaan karajaan manusa sarta maparinkeunana ka saha bae nu dipikersa ku Mantenna.”

³³Harita keneh eta pangandika tumiba ka Nebukadnesar: anjeunna diusir ti kalangan manusa, dahar jukut siga sato, awakna baseuh ku ciibun ti langit, nepi ka buukna jaradi siga bulu manuk garuda, kukuna siga cakar manuk.

Nebukadnesar Dipulihkeun jeung Direndahkeun

³⁴Sanggeus mangsana réngsé, kami, Nebukadnesar, nanggahkeun paneuteup ka langit, tuluy akal kami balik deui. Kami muji sukur ka Allah Nu Maha Tinggi, ngamulyakeun jeung ngahormat ka Mantenna anu jumeneng salalanggengna, anu kakawasaana-Na langgeng, sarta karajaana-Na ngalingkup sagala turunan.

³⁵Sakabeh pangeusi bumi teu dianggap nanaon, sarta Mantenna midamel sakersa-Na di antara balad sawarga jeung di antara pangeusi bumi; sarta euweuh saurang ge nu bisa ngahalangan panangana-Na atawa unjukan ka Mantenna, “Naon anu dipidamel ku Gusti?”

³⁶Tuluy akal sehat kami balik deui; kaagungan jeung kaendahan kami balik deui pikeun kamulyaan karajaan kami. Para panasehat jeung para menak kami naréangan kami deui; kami dipulihkeun deui ngawasaan karajaan kami, sarta kaagungan anu leuwih punjul ditambahkeun ka kami. ³⁷Ayeuna kami, Nebukadnesar, muji, ngagungkeun, jeung ngahormat ka Raja Sawarga, sabab sagala damelna-Na bener, jalana-Na adil; sarta jalma nu laku lampah angkuh bisa direndahkeun ku Mantenna.