دانيال 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹بادشاهه نبوڪدنضر جي طرفان، سڄيءَ زمين تي رهندڙ سڀني قومن، ملڪن ۽ ٻولين ڏانهن: اوهان جي سلامتيءَ ۾ واڌارو ٿئي.

²مون کي خوشي آهي تہ اهي نشان ۽ عجيب ڪم بيان ڪريان، جيڪي سڀ کان مٿانهين خدا مون سان ڪيا آهن. ³سندس نشان ڪيڏا نہ وڏا آهن، ۽ سندس عجيب ڪم ڪيڏا نہ زورآور آهن! سندس بادشاهي دائمي بادشاهي آهي، ۽ سندس حڪومت نسل در نسل آهي.

⁴آءٌ نبوڪدنضر پنهنجي گھر ۾ آرام سان ۽ پنهنجي محل ۾ خوشحال هوس. ⁵مون هڪ خواب ڏٺو جنهن مون کي ڊيڄاري ڇڏيو؛ بستري تي منهنجن خيالن ۽ منهنجي مٿي جي رويائن مون کي ڏاڍو ڊيڄاري ڇڏيو. ⁶تنهنڪري مون حڪم ڏنو تہ بابل جا سڀ عقلمند ماڻهو منهنجي اڳيان آندا وڃن، تہ جيئن اهي مون کي خواب جو مطلب ٻڌائين. ⁷پوءِ جادوگر، منتر ڪندڙ، بابلي ۽ نجومي اندر آيا. مون کين خواب ٻڌايو، پر اهي مون کي ان جي تعبير نہ ڏئي سگھيا. ⁸آخر ۾ دانيال منهنجي اڳيان آيو—جنهن جو نالو منهنجي معبود جي نالي پٺيان بيلطشضر رکيل هو، ۽ جنهن ۾ پاڪ معبودن جو روح آهي—۽ مون کيس خواب ٻڌايو. ⁹اي بيلطشضر، جادوگرن جا سردار، مون کي خبر آهي تہ تو ۾ پاڪ معبودن جو روح آهي، ۽ ڪوبہ ڳجھ تو کي حيران نہ ٿو ڪري—منهنجي ڏٺل خواب جون رويا ۽ سندن تعبير مون کي ٻڌاءِ. ¹⁰بستري تي منهنجي ذهن ۾ آيل رويا هي هيون: مون ڏٺو تہ زمين جي وچ ۾ هڪ وڻ آهي، ڏاڍو ڊگھو. ¹¹وڻ وڌيو ۽ مضبوط ٿيو، ۽ ان جي چوٽي آسمان تائين پهتي، ۽ اهو سڄيءَ زمين جي ڇيڙن تائين نظر ايندو هو. ¹²ان جا پن سهڻا ۽ ان جو ميوو گھڻو هو، ۽ ان ۾ سڀني لاءِ کاڌو هو. جهنگلي جانورن کي ان جي هيٺان ڇانو ملي، ۽ آسمان جا پکي ان جي ٽارين ۾ رهندا هئا، ۽ هر جاندار ان مان پيٽ ڀريندو هو.

¹³بستري تي پنهنجين رويائن ۾ مون ڏٺو تہ هڪ نگهبان، هڪ پاڪ هستي، آسمان مان لهي رهيو هو. ^a a v13 ”نگهبان“ خدا جي پاڪ ملائڪن مان هڪ آهي، جنهن کي هتي بادشاهه تي ٿيل فيصلي تي عمل ڪرڻ لاءِ موڪليو ويو آهي—هڪ آسمان جو قاصد، خدا پاڻ نہ.

¹⁴هن وڏي آواز سان سڏي چيو تہ وڻ کي ڪٽيو، ان جون ٽاريون ڇنيو، ان جا پن لاهي ڇڏيو، ان جو ميوو کوڙي ڇڏيو. جانور ان جي هيٺان کان ڀڄي وڃن، ۽ پکي ان جي ٽارين تان اڏامي وڃن. ¹⁵پر ان جي پاڙن جو ٿڙ زمين ۾، ٻنيءَ جي گاھ ۾، لوهه ۽ ڪانسيءَ جي پٽيءَ سان ٻڌل ڇڏي ڏيو. هو آسمان جي اوس سان آلو ٿئي، ۽ سندس حصو زمين جي گاھ ۾ جهنگلي جانورن سان گڏ ٿئي. ¹⁶سندس انساني ذهن کسيو وڃي ۽ کيس جانور جو ذهن ڏنو وڃي، ۽ ست وقتن جو دور هن تان گذري وڃي. ¹⁷اهو فيصلو نگهبانن جي حڪم سان آهي، اهو فرمان پاڪ هستين جي ڪلام سان آهي، تہ جيئن جيئرا ڄاڻن تہ سڀ کان مٿانهون ماڻهن جي بادشاهيءَ تي حڪمراني ڪري ٿو، ۽ جنهن کي گھري ٿو تنهن کي اها ڏئي ٿو، ۽ ان تي ماڻهن مان ڪمتر ماڻهو مقرر ڪري ٿو.‘

¹⁸هي اهو خواب آهي جيڪو مون بادشاهه نبوڪدنضر ڏٺو. اي بيلطشضر، تون ان جو مطلب ٻڌاءِ، ڇاڪاڻ تہ منهنجي بادشاهيءَ جا سڀ عقلمند ماڻهو ان جي وضاحت نہ ٿا ڪري سگھن، پر تون ڪري سگھين ٿو—تو ۾ پاڪ معبودن جو روح آهي.

دانيال ڏکيو سچ ٻڌائي ٿو

¹⁹پوءِ دانيال، جنهن کي بيلطشضر سڏيو ويندو هو، ٿوري وقت لاءِ دنگ رهجي ويو، ۽ پنهنجن خيالن کان ڊڄي ويو. بادشاهه چيو تہ ”اي بيلطشضر، خواب يا ان جو مطلب تو کي پريشان نہ ڪري.“ بيلطشضر وراڻيو تہ ”اي منهنجا مالڪ، اهو خواب تو سان نفرت ڪندڙن لاءِ ۽ ان جو مطلب تنهنجن دشمنن لاءِ هجي!“

²⁰جنهن وڻ کي تو ڏٺو، جيڪو مضبوط ٿي ويو، جنهن جي چوٽي آسمان تائين پهتي، ۽ جيڪو سڄيءَ زمين کي نظر ايندو هو، ²¹جنهن جا پن سهڻا ۽ ميوو گھڻو هو، جنهن ۾ سڀني لاءِ کاڌو هو—جنهن جي هيٺان جهنگلي جانور رهندا هئا، ۽ جنهن جي ٽارين ۾ آسمان جا پکي آکيرا ٺاهيندا هئا، ²²اهو تون ئي آهين، اي بادشاهه—تون وڌيو آهين ۽ مضبوط ٿيو آهين؛ تنهنجي وڏائي وڌي آهي ۽ آسمان تائين پهتي آهي، ۽ تنهنجي حڪومت زمين جي ڇيڙن تائين پهتي آهي.

²³ڇاڪاڻ تہ بادشاهه ڏٺو تہ هڪ نگهبان، هڪ پاڪ هستي، آسمان مان لهي آيو ۽ چيائين تہ وڻ کي ڪٽيو، ان کي ناس ڪريو—پر ان جي پاڙن جو ٿڙ زمين ۾، ٻنيءَ جي گاھ ۾ لوهه ۽ ڪانسيءَ جي پٽيءَ سان ٻڌل ڇڏي ڏيو. هو آسمان جي اوس سان آلو ٿئي؛ سندس حصو جهنگلي جانورن سان گڏ ٿئي، ايستائين جو ست وقت هن تان گذري وڃن. ²⁴اي منهنجا بادشاهه، ان جي تعبير هيءَ آهي: سڀ کان مٿانهين جو فرمان منهنجي مالڪ بادشاهه تي اچي پيو آهي، ²⁵تو کي ماڻهن وٽان ڪڍيو ويندو ۽ تون جهنگلي جانورن ۾ رهندين، ڍڳن وانگر گاھ کائيندين، آسمان جي اوس سان آلو ٿيندين، ايستائين جو تو تان ست وقت گذري وڃن ۽ تون ڄاڻين تہ سڀ کان مٿانهون انساني بادشاهيءَ تي حڪمراني ڪري ٿو، ۽ جنهن کي چاهي ٿو تنهن کي اها ڏئي ٿو. ²⁶ٿڙ ۽ ان جا پاڙا زمين ۾ ڇڏڻ جو حڪم هي آهي: جڏهن تون ڄاڻندين تہ آسمان حڪمراني ڪري ٿو، تڏهن تنهنجي بادشاهي تو کي موٽائي ڏني ويندي. ²⁷تنهنڪري اي بادشاهه، منهنجي صلاح قبول ڪر: سچائيءَ سان پنهنجا گناهه، ۽ غريبن تي رحم ڪري پنهنجي بدڪاري ڇڏي ڏي، تہ جيئن تنهنجي خوشحالي قائم رهي.

غرور کي نمايو ويو

²⁸اهو سڀ ڪجھ بادشاهه نبوڪدنضر تي گذريو. ²⁹ٻارنهن مهينا پوءِ، هو بابل جي شاهي محل جي ڇت تي هلي رهيو هو.

³⁰بادشاهه چيو تہ ”ڇا هي اهو وڏو بابل ناهي جيڪو مون پنهنجي زورآور طاقت سان شاهي گھر طور، پنهنجي وڏائيءَ جي جلوي لاءِ ٺاهيو؟“

³¹اهي لفظ اڃا بادشاهه جي وات ۾ ئي هئا تہ آسمان مان هڪ آواز آيو تہ ”اي بادشاهه نبوڪدنضر، تو کي اهو چيو ٿو وڃي تہ بادشاهي تو وٽان هلي وئي آهي. ³²تو کي ماڻهن وٽان ڪڍيو ويندو، تون جهنگلي جانورن سان رهندين، ڍڳي وانگر گاھ کائيندين. ست وقت تو تان گذري ويندا، ايستائين جو تون ڄاڻين تہ سڀ کان مٿانهون انسانن جي بادشاهيءَ تي حڪمراني ڪري ٿو ۽ جنهن کي چاهي ٿو تنهن کي اها ڏئي ٿو.“

³³هڪدم نبوڪدنضر بابت اهو ڪلام پورو ٿيو. هو ماڻهن وٽان ڪڍيو ويو، ڍورن وانگر گاھ کاڌائين، سندس بدن آسمان جي اوس سان آلو ٿيو، ايستائين جو سندس وار عقاب جي پرن جهڙا ۽ سندس نهن پکين جي پنجن جهڙا ٿي ويا.

نبوڪدنضر بحال ٿيو ۽ عاجز ڪيو ويو

³⁴جڏهن ڏينهن پورا ٿيا، تڏهن مون نبوڪدنضر پنهنجيون اکيون آسمان ڏانهن مٿي ڪيون، ۽ منهنجو عقل موٽي آيو. مون سڀ کان مٿانهين کي مبارڪ چيو، ۽ ان جي ساراهه ۽ تعظيم ڪئي جيڪو سدائين جيئرو آهي، جنهن جي حڪومت دائمي آهي ۽ جنهن جي بادشاهي هر نسل تائين قائم آهي.

³⁵زمين جا سڀ رهاڪو ڪجھ بہ نہ ڳڻيا وڃن ٿا، ۽ هو آسمان جي لشڪر ۾ ۽ زمين جي رهاڪن ۾ پنهنجي مرضيءَ موجب ڪم ڪري ٿو؛ ۽ ڪوبہ سندس هٿ کي روڪي نہ ٿو سگھي، يا کيس چئي نہ ٿو سگھي تہ ”تو ڇا ڪيو آهي؟“

³⁶تڏهن منهنجو عقل موٽي آيو؛ منهنجي بادشاهيءَ جي جلوي لاءِ منهنجي وڏائي ۽ شان موٽي آيا. منهنجن صلاحڪارن ۽ امير ماڻهن مون کي ڳولهيو؛ آءٌ پنهنجي بادشاهيءَ تي بحال ٿيس، ۽ مون کي بيحد وڏائي ملي. ³⁷هاڻي آءٌ نبوڪدنضر آسمان جي بادشاهه جي ساراهه، واکاڻ ۽ تعظيم ڪريان ٿو، ڇاڪاڻ تہ سندس سڀ ڪم درست ۽ سندس واٽون انصاف واريون آهن؛ جيڪي غرور ۾ هلن ٿا، تن کي هو نمائي سگھي ٿو.