ڇپيل
ڪتاب

بادشاهه پوڄا جو مطالبو ڪري ٿو

نوي فوٽ ڊگهو سون جو بُت ۽ سازندن جي هڪ ٽولي عبادت کي لازمي بڻائي ٿا. ٽي يهودي انڪار ڪن ٿا ۽ بادشاهه کي اهو جواب ڏين ٿا جيڪو سڀ کان مهانگو پوي ٿو: اسان جو پيءُ اسان کي بچائي سگهي ٿو، پر جيڪڏهن نه به بچائي، تڏهن به اسين نه جهڪنداسين. باهه ۾ هڪ چوٿين صورت ساڻن گڏ گهمي ٿي.

باب 3.

بادشاهه نبوڪدنضر سون جو هڪ مجسمو ٺهرايو، جيڪو اٽڪل نوي فوٽ اوچو ۽ نو فوٽ ويڪرو هو، ۽ ان کي بابل جي صوبي ۾ دورا جي ميدان تي بيهاريائين. بادشاهه نبوڪدنضر ساترپن، حاڪمن، گورنرن، صلاحڪارن، خزانچين، ججن، مئجسٽريٽن ۽ صوبن جي سڀني عملدارن کي سڏ موڪليو تہ هو انهيءَ مورتيءَ جي وقف ڪرڻ جي رسم ۾ اچن، جيڪا هن بيهاري هئي. پوءِ ساترپ، حاڪم، گورنر، صلاحڪار، خزانچي، جج، مئجسٽريٽ ۽ صوبن جا سڀ عملدار نبوڪدنضر بادشاهه جي بيهاريل مجسمي جي وقف لاءِ گڏ ٿيا، ۽ نبوڪدنضر جي بيهاريل انهيءَ مجسمي جي اڳيان بيٺا.

پوءِ منادي ڪندڙ وڏي آواز سان اعلان ڪيو تہ ”اي قومو، اُمتو ۽ ٻولين وارؤ! اوهان کي حڪم آهي تہ جڏهن اوهين ڪرنائي، بانسري، لائر، بربط، ستار، بيگ پائپ ۽ هر قسم جو سنگيت ٻڌو، تڏهن سجدي ۾ ڪري نبوڪدنضر بادشاهه جي بيهاريل سون جي مورتيءَ جي پوڄا ڪريو. جيڪو ڪوبہ سجدو ڪري پوڄا نہ ڪندو، سو ساڳئي گھڙيءَ دکندڙ باهه جي ڀٽيءَ ۾ اڇلايو ويندو.“

جيئن ئي سڀني ماڻهن ڪرنائي، بانسري، لائر، بربط، ستار ۽ هر قسم جي سنگيت جو آواز ٻڌو، تيئن ئي سڀ قومون، اُمتون ۽ ٻوليون ڳالهائيندڙ ڪري پيون ۽ نبوڪدنضر بادشاهه جي بيهاريل سون جي مورتيءَ جي پوڄا ڪيائون.

ان وقت ڪجهه نجومين اڳتي اچي يهودين تي بدنيتيءَ سان الزام هنيو. هنن نبوڪدنضر بادشاهه کي چيو تہ ”اي بادشاهه، تون سدائين جيئرو رهين! تو، اي بادشاهه، فرمان جاري ڪيو تہ جيڪو ڪرنائي، بانسري، لائر، بربط، ستار، بيگ پائپ ۽ ڪنهن بہ سنگيت جو آواز ٻڌي، تنهن لاءِ لازم آهي تہ سجدي ۾ ڪري سون جي مورتيءَ جي پوڄا ڪري، جيڪو وري سجدو ڪري پوڄا نہ ڪندو، تنهن کي دکندڙ باهه جي ڀٽيءَ ۾ اڇلايو ويندو. ڪي يهودي آهن، جن کي تو بابل جي صوبي جا ڪم سونپيا، يعني شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو؛ اي بادشاهه، اهي تنهنجي پرواهه نہ ٿا ڪن. اهي نہ تنهنجن معبودن جي خدمت ٿا ڪن ۽ نہ تنهنجي بيهاريل سون جي مورتيءَ جي پوڄا ٿا ڪن.“

ڪاوڙ ۾ ڀرجي نبوڪدنضر حڪم ڏنو تہ شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو کي آندو وڃي؛ سو اهي بادشاهه جي اڳيان آندا ويا. نبوڪدنضر چيو تہ ”اي شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو، ڇا اها سچ آهي تہ اوهين منهنجن معبودن جي خدمت نہ ٿا ڪريو ۽ منهنجي بيهاريل سون جي مورتيءَ جي پوڄا نہ ٿا ڪريو؟ هاڻي جيڪڏهن اوهين تيار آهيو تہ جڏهن ڪرنائي، بانسري، لائر، بربط، ستار، بيگ پائپ ۽ هر قسم جي سنگيت جو آواز ٿئي، تڏهن سجدي ۾ ڪري منهنجي ٺاهيل مورتيءَ جي پوڄا ڪريو، تہ چڱو؛ پر جيڪڏهن پوڄا نہ ڪندا تہ ساڳئي گھڙيءَ دکندڙ باهه جي ڀٽيءَ ۾ اڇلايا ويندا. پوءِ اهڙو ڪهڙو معبود آهي جيڪو اوهان کي منهنجي هٿن کان بچائي؟“

شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو بادشاهه کي وراڻيائون تہ ”اي نبوڪدنضر، هن معاملي ۾ اسان کي تو کي جواب ڏيڻ جي ضرورت ناهي. جيڪڏهن اسان جو پيءُ، جنهن جي اسين خدمت ٿا ڪريون، اسان کي بچائي سگھي ٿو، تہ هو اسان کي دکندڙ ڀٽيءَ کان ۽ تنهنجي هٿان، اي بادشاهه، ضرور بچائيندو. پر جيڪڏهن نہ بچائي تہ اي بادشاهه، اهو ڄاڻي ڇڏ تہ اسين نہ تنهنجن معبودن جي خدمت ڪنداسين ۽ نہ تنهنجي بيهاريل سون جي مورتيءَ جي پوڄا ڪنداسين.“

پوءِ نبوڪدنضر ڪاوڙ ۾ ڀرجي ويو، شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو ڏانهن سندس چهري جو رنگ بدلجي ويو، ۽ ڀٽيءَ کي معمول کان ست ڀيرا وڌيڪ گرم ڪرڻ جو حڪم ڏنائين. پنهنجي لشڪر جي ڪجهه تمام طاقتور سپاهين کي حڪم ڏنائين تہ شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو کي ٻڌي دکندڙ ڀٽيءَ ۾ اڇلي ڇڏين. تنهنڪري اهي ماڻهو چوغن، پتلونن، پڳڙين ۽ ٻين ڪپڙن سميت ٻڌل حالت ۾ دکندڙ باهه جي ڀٽيءَ ۾ اڇلايا ويا. بادشاهه جي سخت حڪم ۽ ڀٽيءَ جي ڏاڍي گرميءَ سبب باهه جي ڀڀڪي انهن ماڻهن کي ماري ڇڏيو جن شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو کي مٿي کنيو هو. اهي ٽيئي ماڻهو، شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو، ٻڌل حالت ۾ دکندڙ ڀٽيءَ ۾ ڪري پيا.

پوءِ نبوڪدنضر بادشاهه حيران ٿي تڪڙ ۾ اُٿي بيٺو. پنهنجن صلاحڪارن کان پڇيائين تہ ”ڇا اسان ٽي ٻڌل ماڻهو باهه ۾ نہ اڇليا هئا؟“ اهي بادشاهه کي وراڻيائون تہ ”بلڪل سچ، اي بادشاهه.“

چيائين تہ ”ڏسو، مون کي چار ماڻهو نظر اچن ٿا، جيڪي کليل آهن ۽ باهه جي وچ ۾ هلي رهيا آهن؛ کين ڪنهن بہ قسم جو نقصان نہ پهتو آهي، ۽ چوٿون معبودن جي پٽ جهڙو ٿو لڳي.“ a a v25 بادشاهه شعلن ۾ چوٿون روپ ڏٺو، اهو اسان جي پيءُ جي بچائيندڙ موجودگي هئي، جنهن پنهنجن ٻانهن کي باهه ۾ اڪيلو نہ ڇڏيو.

نبوڪدنضر دکندڙ ڀٽيءَ جي در وٽ وڃي چيو تہ ”اي شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو، سڀ کان مٿانهين خدا جا ٻانها، نڪري هيڏانهن اچو!“ تڏهن شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو باهه مان نڪري آيا.

ساترپ، حاڪم، گورنر ۽ بادشاهه جا صلاحڪار گڏ ٿي ڏٺو تہ انهن ماڻهن جي جسمن تي باهه جو ڪو زور نہ هلي سگھيو هو؛ ڪنهن جو وار نہ سڙيو هو، پوشاڪ کي ڪو نقصان نہ پهتو هو، ۽ مٿن باهه جي ٻوءِ بہ نہ هئي.

نبوڪدنضر چيو تہ ”شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو جو خدا مبارڪ هجي! هن پنهنجو ملائڪ موڪلي پنهنجن ڀروسو ڪندڙ ٻانهن کي بچايو. هنن بادشاهه جو حڪم نہ مڃيو ۽ پنهنجي خدا کانسواءِ ڪنهن بہ معبود جي خدمت يا پوڄا ڪرڻ بدران مرڻ لاءِ تيار ٿي ويا. آءٌ حڪم ڏيان ٿو تہ جيڪا بہ قوم، اُمت يا ٻولي شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو جي خدا خلاف ڪا ڳالهه چوندي، سا ٽڪرا ٽڪرا ڪئي ويندي ۽ ان جا گھر ملبي جو ڍير بڻايا ويندا، ڇاڪاڻ تہ ٻيو ڪوبہ معبود اهڙي طرح بچائي نہ ٿو سگھي.“

پوءِ بادشاهه شدرڪ، ميسڪ ۽ عبدنجو کي بابل جي صوبي ۾ ترقي ڏني.