Hiji Raja Nungtut Panyembahan

Hiji arca emas jangkungna salapan puluh kaki jeung hiji rombongan musik ngajadikeun nyembah hiji kawajiban. Tilu urang Yudea nolak, sarta mere jawaban ka raja anu pangmahalna: Rama urang sanggup nyalametkeun urang, tapi sanajan Mantenna henteu nyalametkeun, urang moal sujud. Aya sosok kaopat anu leumpang babarengan jeung maranehna di jero seuneu.

Pasal 3.

Raja Nebukadnesar nyieun hiji arca tina emas, jangkungna kira-kira salapan puluh kaki jeung rubakna salapan kaki, tuluy ngadegkeunana di tanah rata Dura di wewengkon Babul. Raja Nebukadnesar miwarang nyalukan para wakil raja, para pangagung, para gubernur, para panasehat, para juru harta, para hakim, para pangatur hukum, jeung sakabeh pajabat wewengkon, sangkan daratang kana acara ngaresmikeun arca anu geus didegkeun ku anjeunna. Tuluy para wakil raja, para pangagung, para gubernur, para panasehat, para juru harta, para hakim, para pangatur hukum, jeung sakabeh pajabat wewengkon ngariung pikeun ngaresmikeun arca anu didegkeun ku Raja Nebukadnesar, tuluy narangtung di hareupeun arca anu didegkeun ku Nebukadnesar tea.

Tuluy juru uar ngagero tarik, “Eh para bangsa, para nagara, jeung rupa-rupa basa — ieu aya parentah ka maraneh: Lamun maraneh ngadenge sora tarompet, suling, kacapi, rebab, siter, gambang, jeung sagala rupa tatabeuhan, kudu brek sarujud nyembah ka arca emas anu geus didegkeun ku Raja Nebukadnesar. Sing saha anu teu brek sarujud nyembah, saharita keneh bakal dialungkeun kana durukan seuneu anu ngagedur.”

Jadi barang sakabeh bangsa ngadenge sora tarompet, suling, kacapi, rebab, siter, jeung sagala rupa tatabeuhan, sakabeh bangsa, nagara, jeung rupa-rupa basa tuluy brek sarujud nyembah ka arca emas anu geus didegkeun ku Raja Nebukadnesar.

Dina waktu eta aya sawatara ahli nujum anu maju, tuluy nuding urang Yahudi kalawan niat jahat. Pok maranehna ngomong ka Raja Nebukadnesar, “Nun Raja, mugia Raja jumeneng salalanggengna! Raja parantos netepkeun hiji parentah: sing saha anu ngadenge sora tarompet, suling, kacapi, rebab, siter, gambang, jeung sagala rupa tatabeuhan, kudu brek sarujud nyembah ka arca emas, sarta sing saha anu teu brek sarujud nyembah, bakal dialungkeun kana durukan seuneu anu ngagedur. Aya sawatara urang Yahudi anu ku Raja dijenengkeun ngurus wewengkon Babul — nya eta Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego — ari ka Raja teu malire. Maranehna embung ngabakti ka dewa-dewa Raja, embung oge nyembah ka arca emas anu didegkeun ku Raja.”

Ngadenge kitu Nebukadnesar bendu kacida, tuluy marentah sangkan Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego dibawa; tuluy maranehna dibawa ka hareupeun raja. Ngandika Nebukadnesar, “Sadrakh, Mesakh, Abednego, naha bener maraneh teu ngabakti ka dewa-dewa kami jeung teu nyembah ka arca emas anu didegkeun ku kami? Ayeuna lamun maraneh geus tarapti — waktu sora tarompet, suling, kacapi, rebab, siter, gambang, jeung sagala rupa tatabeuhan disada, kudu brek sarujud nyembah ka arca anu dijieun ku kami — eta hade. Tapi lamun maraneh embung nyembah, saharita keneh maraneh bakal dialungkeun kana durukan seuneu anu ngagedur. Dewa mana anu bisa ngaleupaskeun maraneh tina leungeun kami?”

Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego ngawaler ka raja, “Nun Nebukadnesar, abdi sadaya teu kedah ngawangsul perkawis ieu ka Raja. Upami Rama anu disembah ku abdi sadaya kersa nyalametkeun, Mantenna tangtos bakal nyalametkeun abdi sadaya tina durukan seuneu anu ngagedur jeung tina leungeun Raja. Nanging upami henteu, mugi Raja uninga: abdi sadaya moal ngabakti ka dewa-dewa Raja, moal nyembah oge ka arca emas anu didegkeun ku Raja.”

Ti dinya Nebukadnesar bendu kacida, nepi ka robah pasemonna ka Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego; tuluy marentahkeun sangkan durukan dipanaskeun tujuh kali leuwih panas ti sasari. Raja marentah ka sawatara prajuritna anu pangkuatna sangkan nalikung Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego, tuluy ngalungkeun maranehna kana durukan seuneu anu ngagedur. Jadi eta jalma-jalma teh, bari ditalikung masih keneh make jubah, calana, serban, jeung pakean sejenna, dialungkeun kana durukan seuneu anu ngagedur. Lantaran keras parentah raja jeung kacida panasna durukan, letah seuneu teh maehan jalma-jalma anu ngangkat Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego tea. Ari eta jalma tiluan — Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego — ragrag kana durukan seuneu anu ngagedur dina kaayaan ditalikung.

Tuluy Raja Nebukadnesar kaget kacida, tuluy gancang-gancang ngadeg. Anjeunna mariksa ka para panasehatna, “Lain urang tadi ngalungkeun tilu jalma anu ditalikung kana seuneu?” Tembal maranehna ka raja, “Leres, Nun Raja.”

Pok anjeunna ngomong, “Tenjo — kami nenjo aya opat jalma, teu ditalikung, keur leumpang di tengah seuneu, teu cilaka saeutik-eutik acan; ari nu kaopat mah siga putra dewa.” ^a

Nebukadnesar tuluy nyampeurkeun kana lawang durukan seuneu anu ngagedur, tuluy ngandika, “Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego, abdi-abdi Allah Nu Maha Luhur, kaluar ka dieu!” Tuluy Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego kalaluar tina seuneu.

Tuluy para wakil raja, para pangagung, para gubernur, jeung para panasehat raja ngariung, tuluy narenjo yen seuneu teu bisa ngaruksak awak eta jalma-jalma — buukna teu aya nu kaduruk, jubahna teu ruksak, sarta teu aya bau seuneu dina maranehna.

Pok Nebukadnesar ngandika, “Mahasuci Allah anu disembah ku Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego! Mantenna geus ngutus malaikat-Na sarta nyalametkeun abdi-abdi-Na anu percaya ka Mantenna. Maranehna ngalanggar parentah raja, sarta leuwih suka paeh ti batan kudu ngabakti atawa nyembah ka dewa sejen salian ti Allah maranehna sorangan. Ku sabab eta kami netepkeun hiji parentah: bangsa, nagara, atawa basa naon bae anu nyarita goreng ngeunaan Allah anu disembah ku Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego, bakal diteukteuk-teukteuk, imahna dijieun ruruntuhan — sabab euweuh deui dewa sejen anu bisa nyalametkeun saperti kieu.”

Tuluy raja ngangkat pangkat Sadrakh, Mesakh, jeung Abednego di wewengkon Babul.