ଏକ ରାଜା ପୂଜା ଦାବି କରନ୍ତି

ନବେ ଫୁଟ ଉଚ୍ଚ ଏକ ସୁନା ପ୍ରତିମା ଓ ଏକ ବାଦ୍ୟଦଳ ଉପାସନାକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରେ। ତିନି ଜଣ ଯିହୁଦୀୟ ମନା କରନ୍ତି ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ସେହି ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି ଯାହାର ମୂଲ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ: ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ନ କରନ୍ତି, ତଥାପି ଆମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରଣାମ କରିବୁ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଚତୁର୍ଥ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଚାଲନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 3।

ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର ରାଜା ପ୍ରାୟ ଷାଠିଏ ହାତ ଉଚ୍ଚ ଓ ଛଅ ହାତ ପ୍ରସ୍ଥବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମା ନିର୍ମାଣ କରି ବାବିଲ ପ୍ରଦେଶସ୍ଥ ଦୂରା ପଦା ଭୂମିରେ ତାହା ସ୍ଥାପନ କଲେ। ତାʼପରେ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର ରାଜା ଆପଣା ସ୍ଥାପିତ ପ୍ରତିମାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ନିମନ୍ତେ ଆସିବା ପାଇଁ କ୍ଷିତିପାଳ, ରାଜପ୍ରତିନିଧି, ଦେଶାଧ୍ୟକ୍ଷ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଭଣ୍ଡାରୀ, ବିଚାରକର୍ତ୍ତା, ଶାସନକର୍ତ୍ତା ଓ ପ୍ରଦେଶର ସମସ୍ତ ଅଧିକାରୀଙ୍କୁ ଡାକି ପଠାଇଲେ। ସେତେବେଳେ କ୍ଷିତିପାଳ, ରାଜପ୍ରତିନିଧି, ଦେଶାଧ୍ୟକ୍ଷ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଭଣ୍ଡାରୀ, ବିଚାରକର୍ତ୍ତା, ଶାସନକର୍ତ୍ତା ଓ ପ୍ରଦେଶର ସମସ୍ତ ଅଧିକାରୀ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର ରାଜାଙ୍କ ସ୍ଥାପିତ ପ୍ରତିମାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ନିମନ୍ତେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସରଙ୍କ ସ୍ଥାପିତ ପ୍ରତିମା ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେଲେ।

ତହିଁରେ ଘୋଷକ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ଘୋଷଣା କଲା, “ହେ ଲୋକ, ଗୋଷ୍ଠୀ ଓ ଭାଷାବାଦୀମାନେ, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦିଆଯାଉଅଛି: ଯେଉଁ ସମୟରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶିଙ୍ଗା, ବଂଶୀ, ବୀଣା, ସାରଙ୍ଗ, ନେବଲ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ସର୍ବପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟର ଧ୍ଵନି ଶୁଣିବ, ସେହି ସମୟରେ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର ରାଜାଙ୍କ ସ୍ଥାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମାକୁ ଭୂମିଷ୍ଠ ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କରିବ। ପୁଣି ଯେକେହି ଭୂମିଷ୍ଠ ହୋଇ ପ୍ରଣାମ ନ କରିବ, ସେ ସେହିକ୍ଷଣି ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେବ।”

ଏହେତୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଶିଙ୍ଗା, ବଂଶୀ, ବୀଣା, ସାରଙ୍ଗ, ନେବଲ ଓ ସର୍ବପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟର ଧ୍ଵନି ଶୁଣିବାମାତ୍ରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଗୋଷ୍ଠୀ ଓ ଭାଷାବାଦୀମାନେ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର ରାଜାଙ୍କ ସ୍ଥାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମାକୁ ଭୂମିଷ୍ଠ ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ସେହି ସମୟରେ କେତେକ ଜ୍ୟୋତିଷୀ ଆଗେଇ ଆସି ଯିହୂଦୀୟମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ଵେଷ ଭାବରେ ଅଭିଯୋଗ କଲେ। ସେମାନେ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍‍, ଆପଣ ଚିରଜୀବୀ ହେଉନ୍ତୁ! ହେ ରାଜନ୍‍, ଆପଣ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦେଇଅଛନ୍ତି ଯେ, ଯେକେହି ଶିଙ୍ଗା, ବଂଶୀ, ବୀଣା, ସାରଙ୍ଗ, ନେବଲ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ କୌଣସି ବାଦ୍ୟର ଧ୍ଵନି ଶୁଣିବ, ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମାକୁ ଭୂମିଷ୍ଠ ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କରିବ, ପୁଣି ଯେକେହି ଭୂମିଷ୍ଠ ହୋଇ ପ୍ରଣାମ ନ କରିବ, ସେ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେବ। ଆପଣ ବାବିଲ ପ୍ରଦେଶର କାର୍ଯ୍ୟଭାର ଉପରେ ଯେଉଁ କେତେକ ଯିହୂଦୀୟଙ୍କୁ, ଅର୍ଥାତ୍‍ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିଅଛନ୍ତି, ହେ ରାଜନ୍‍, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିଅବା ଆପଣଙ୍କ ସ୍ଥାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମାକୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି ନାହିଁ।”

ତେବେ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର କ୍ରୋଧରେ ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ କୋପରେ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା କଲେ; ତହିଁରେ ସେମାନେ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ରାଜା ସମ୍ମୁଖକୁ ଆଣିଲେ। ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର କହିଲେ, “ହେ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋ, ତୁମ୍ଭେମାନେ କି ଜାଣି ଶୁଣି ମୋହର ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେବା କରୁ ନାହଁ, କିଅବା ମୋʼ ସ୍ଥାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମାକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁ ନାହଁ? ଏବେ ଯଦି ତୁମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥାଅ, ତେବେ ଯେଉଁ ସମୟରେ ଶିଙ୍ଗା, ବଂଶୀ, ବୀଣା, ସାରଙ୍ଗ, ନେବଲ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ସର୍ବପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟର ଧ୍ଵନି ହେବ, ସେହି ସମୟରେ ମୋʼ ନିର୍ମିତ ପ୍ରତିମାକୁ ଭୂମିଷ୍ଠ ହୋଇ ପ୍ରଣାମ କର, ତେବେ ଭଲ। ମାତ୍ର ଯଦି ତୁମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରଣାମ ନ କର, ତେବେ ସେହିକ୍ଷଣି ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେବ। ଆଉ ମୋʼ ହସ୍ତରୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବ, ଏପରି କେଉଁ ଦେବତା ଅଛି?”

ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋ ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର, ଏ ବିଷୟରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବାର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରୟୋଜନ ନାହିଁ। ଯଦି ଏପରି ଘଟେ, ତେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଯେଉଁ ପିତାଙ୍କ ସେବା କରୁଅଛୁ, ସେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ଅଟନ୍ତି; ହେ ରାଜନ୍‍, ସେ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଓ ଆପଣଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ। ମାତ୍ର ଯଦି ନ କରନ୍ତି, ତେବେ ହେ ରାଜନ୍‍, ଆପଣ ଜ୍ଞାତ ହେଉନ୍ତୁ ଯେ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେବା କରିବୁ ନାହିଁ, କିଅବା ଆପଣଙ୍କ ସ୍ଥାପିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମାକୁ ପ୍ରଣାମ କରିବୁ ନାହିଁ।”

ସେତେବେଳେ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର କ୍ରୋଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଆଉ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋ ପ୍ରତି ତାହାଙ୍କ ମୁଖର ଭାବ ବଦଳିଗଲା; ପୁଣି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ସାଧାରଣ ଅପେକ୍ଷା ସାତ ଗୁଣ ଅଧିକ ଉତ୍ତପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଆଜ୍ଞା କଲେ। ଆଉ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋକୁ ବାନ୍ଧି ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ନିକ୍ଷେପ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଆପଣା ସୈନ୍ୟଦଳ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ବଳବାନ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା କଲେ। ତହିଁରେ ଏହି ଲୋକମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ଉତ୍ତରୀୟ, ପାଇଜାମା, ଶିରୋଭୂଷଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ସମେତ ବନ୍ଧାଯାଇ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା କଠୋର ଓ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତପ୍ତ ଥିବାରୁ, ଅଗ୍ନିଶିଖା ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋକୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲା। ଆଉ ଏହି ତିନି ଜଣ, ଅର୍ଥାତ୍‍ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋ ବନ୍ଧାଯାଇ ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ।

ସେତେବେଳେ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର ରାଜା ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ଉଠିଲେ। ସେ ଆପଣା ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ କି ବନ୍ଧାଯାଇଥିବା ତିନି ଜଣଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ନିକ୍ଷେପ କଲୁ ନାହିଁ?” ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ରାଜନ୍‍, ସତ୍ୟ।”

ସେ କହିଲେ, “ଦେଖ, ଆମ୍ଭେ ଚାରି ଜଣ ଲୋକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ବୁଲୁଥିବାର ଦେଖୁଅଛୁ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କର କିଛି କ୍ଷତି ହୋଇ ନାହିଁ; ପୁଣି ଚତୁର୍ଥ ଜଣର ରୂପ ଦେବଗଣର ଜଣେ ପୁତ୍ର ତୁଲ୍ୟ।” ^a

ତହୁଁ ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର ପ୍ରଜ୍ଵଳିତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଦ୍ଵାର ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, “ହେ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋ, ହେ ସର୍ବୋପରିସ୍ଥ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଦାସଗଣ, ବାହାର ହୋଇ ଏଠାକୁ ଆସ!” ତହିଁରେ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରୁ ବାହାର ହୋଇ ଆସିଲେ।

ଆଉ କ୍ଷିତିପାଳ, ରାଜପ୍ରତିନିଧି, ଦେଶାଧ୍ୟକ୍ଷ ଓ ରାଜାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ଅଗ୍ନିର କୌଣସି ଶକ୍ତି ନ ଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ମସ୍ତକର କେଶ ବି ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ନ ଥିଲା, କିଅବା ସେମାନଙ୍କ ବସ୍ତ୍ରର କିଛି କ୍ଷତି ହୋଇ ନ ଥିଲା, ଅଥବା ସେମାନଙ୍କଠାରେ ଅଗ୍ନିର ଗନ୍ଧ ହିଁ ନ ଥିଲା।

ନବୂଖଦ୍ନିତ୍ସର କହିଲେ, “ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋଙ୍କ ଈଶ୍ଵର ଧନ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ! ସେ ଆପଣା ଦୂତ ପ୍ରେରଣ କରି ଆପଣାଠାରେ ବିଶ୍ଵାସକାରୀ ଆପଣା ଦାସମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ସେମାନେ ରାଜାର ଆଜ୍ଞା ଅମାନ୍ୟ କଲେ, ପୁଣି ଆପଣାମାନଙ୍କ ଈଶ୍ଵର ବିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତାର ସେବା କିଅବା ପ୍ରଣାମ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ପ୍ରାଣ ଦେବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଏଣୁ ଆମ୍ଭେ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଦେଉଅଛୁ ଯେ, ଯେକୌଣସି ଲୋକ, ଗୋଷ୍ଠୀ କି ଭାଷାବାଦୀ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋଙ୍କ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି ଅନ୍ୟାୟ କଥା କହିବ, ସେ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ କଟାଯିବ ଓ ତାହାର ଗୃହ ଢିପିରେ ପରିଣତ ହେବ; ଯେଣୁ ଏହି ପ୍ରକାରେ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ, ଏପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ।”

ତହୁଁ ରାଜା ବାବିଲ ପ୍ରଦେଶରେ ଶଦ୍ରକ୍‍, ମେଶକ୍‍ ଓ ଅବେଦ୍‍ନଗୋକୁ ଉନ୍ନତ କଲେ।