Sang Prabu Nuntut Supaya Disembah

Reca emas inggilipun sangang puluh kaki lan satunggal orkès ndadosaken pangibadah dados kuwajiban. Tiyang Yehuda tiga nolak lan paring wangsulan ingkang paling awis reginipun dhateng sang prabu: Rama kita saged ngluwari kawula, nanging sanadyan boten, kawula boten badhé sujud. Pawongan kaping sekawan lumampah sesarengan kaliyan tiyang tiga wau wonten ing salebeting latu.

Pasal 3.

Sang Prabu Nebukadnezar yasa reca emas, dhuwure kira-kira sangang puluh kaki lan ambane sangang kaki, banjur kaadegake ana ing tanah ara-ara Dura ing laladan Babil. Sang Prabu Nebukadnezar banjur utusan nimbali para satrap, para panggedhe, para gubernur, para penasihat, para bandhahara, para hakim, para pangreh, lan sakabehing punggawaning laladan, supaya padha teka ing upacara ngresmekake reca kang wis diadegake dening Sang Prabu. Mulane para satrap, para panggedhe, para gubernur, para penasihat, para bandhahara, para hakim, para pangreh, lan sakabehing punggawaning laladan padha nglumpuk arep ngresmekake reca kang wis diadegake dening Sang Prabu Nebukadnezar, banjur padha ngadeg ana ing ngarepe reca kang wis diadegake dening Sang Prabu Nebukadnezar mau.

Juru-undhang banjur nguwuh-uwuh kanthi sora: “He para bangsa, para suku, lan para basa, kowe kabeh padha didhawuhi mangkene: Samangsa kowe kabeh krungu swaraning sungu, suling, kecapi, clempung, siter, lan sakabehing gamelan, kowe padha sumungkema lan nyembaha marang reca emas kang wis diadegake dening Sang Prabu Nebukadnezar. Lan sapa wae kang ora sumungkem lan nyembah, bakal sanalika iku uga dicemplungake ing pawon geni kang murub ngalad-alad.”

Mulane, bareng sakabehing bangsa krungu swaraning sungu, suling, kecapi, clempung, siter, lan sarupaning gamelan, sakabehing bangsa, suku, lan basa padha sumungkem sarta nyembah marang reca emas kang wis diadegake dening Sang Prabu Nebukadnezar.

Ing nalika iku ana sawetara ahli nujum kang padha maju banjur nggugat wong Yahudi kanthi culika. Wong-wong mau padha matur marang Sang Prabu Nebukadnezar: “Dhuh Sang Prabu, mugi Paduka yuswa langgeng! Paduka, dhuh Sang Prabu, sampun paring dhawuh: sok sintena ingkang mireng swaraning sungu, suling, kecapi, clempung, siter, lan sadaya gamelan, kedah sumungkem lan nyembah dhateng reca emas, saha sok sintena ingkang boten sumungkem lan nyembah, badhe kacemplungaken ing pawon geni ingkang murub ngalad-alad. Wonten tiyang Yahudi sawatawis ingkang Paduka tetepaken nguwaosi laladan Babil, inggih punika Sadrakh, Mesakh, lan Abednego. Tiyang-tiyang punika sami boten ngajeni dhateng Paduka, dhuh Sang Prabu. Piyambakipun sami boten purun ngabekti dhateng para dewa Paduka, saha boten nyembah dhateng reca emas ingkang Paduka adegaken.”

Mireng iku Sang Prabu Nebukadnezar banjur duka yayah sinipi, lan dhawuh nimbali Sadrakh, Mesakh, lan Abednego. Wong-wong mau banjur digawa menyang ngarsane Sang Prabu. Sang Prabu Nebukadnezar ngandika: “He Sadrakh, Mesakh, lan Abednego, apa bener kowe kabeh ora ngabekti marang para dewaku lan ora nyembah marang reca emas kang wis dakadegake? Saiki, yen kowe kabeh wis padha sumadhiya, samangsa krungu swaraning sungu, suling, kecapi, clempung, siter, lan sarupaning gamelan, enggal padha sumungkema lan nyembaha marang reca kang dakgawe iku, iya becik. Nanging yen kowe ora gelem nyembah, sanalika kowe bakal dicemplungake ing pawon geni kang murub ngalad-alad. Lan sapa ta allah kang bisa ngluwari kowe saka tanganku?”

Sadrakh, Mesakh, lan Abednego padha munjuk wangsulan marang Sang Prabu: “Dhuh Sang Prabu Nebukadnezar, bab punika kawula sami boten prelu ngaturaken wangsulan dhateng Paduka. Manawi Rama kita, ingkang kawula sembah, kuwaos ngluwari kawula, Panjenenganipun badhe ngluwari kawula saking pawon geni ingkang murub ngalad-alad, saha saking asta Paduka, dhuh Sang Prabu. Nanging manawi boten, kawula aturi uninga, dhuh Sang Prabu: kawula sami boten badhe ngabekti dhateng para dewa Paduka, saha boten badhe nyembah dhateng reca emas ingkang Paduka adegaken.”

Sang Prabu Nebukadnezar banjur duka banget, nganti malih praupane marang Sadrakh, Mesakh, lan Abednego. Panjenengane dhawuh supaya pawon mau dipanasi tikel ping pitu saka adat sabene. Panjenengane uga dhawuh marang sawetara prajurit kang rosa dhewe ing antarane para prajurite, supaya padha mbanda Sadrakh, Mesakh, lan Abednego, banjur nyemplungake menyang pawon geni kang murub ngalad-alad. Mulane wong telu mau, kang isih nganggo jubah, kathok, serban, lan sandhangane liyane, padha dibanda banjur dicemplungake ing pawon geni kang murub ngalad-alad. Marga saka kerasing dhawuhe Sang Prabu lan panase pawon kang kaliwat-liwat, urubing geni mau mateni wong-wong kang padha ngangkat Sadrakh, Mesakh, lan Abednego. Dene wong telu mau, yaiku Sadrakh, Mesakh, lan Abednego, tiba ing pawon geni kang murub ngalad-alad kanthi isih kabanda.

Nanging Sang Prabu Nebukadnezar banjur kaget banget sarta enggal-enggal jumeneng. Panjenengane ndangu marang para penasihate: “Apa dudu wong telu kang padha kabanda anggone dakcemplungake ing geni?” Wong-wong mau padha munjuk marang Sang Prabu: “Leres, dhuh Sang Prabu.”

Sang Prabu banjur ngandika: “Lah, aku weruh wong papat, wis padha ucul saka bandane, mlaku-mlaku ana ing satengahing geni, tanpa cacad. Dene kang kapat rupane kaya putraning para dewa.” ^a

Sang Prabu Nebukadnezar banjur nyedhaki lawanging pawon geni kang murub ngalad-alad mau, sarta ngandika: “He Sadrakh, Mesakh, lan Abednego, para abdine Gusti Allah Kang Mahaluhur, padha metua lan mrenea!” Sadrakh, Mesakh, lan Abednego banjur padha metu saka ing geni.

Para satrap, para panggedhe, para gubernur, lan para penasihating Sang Prabu banjur padha nglumpuk sarta weruh yen geni mau ora bisa ngapa-apakake badane wong telu mau. Rambute ora ana kang gosong, jubahe ora rusak, lan ambuning geni ora tumempel ing awake.

Sang Prabu Nebukadnezar banjur ngandika: “Pinujia Gusti Allahe Sadrakh, Mesakh, lan Abednego! Panjenengane wis ngutus malaekate lan ngluwari para abdine kang padha ngandel marang Panjenengane. Wong-wong mau wis padha nglawan dhawuhku, sarta luwih becik mati tinimbang ngabekti utawa nyembah marang allah liyane, kajaba mung marang Gusti Allahe dhewe. Mulane aku netepake dhawuh mangkene: sok sapa, saka bangsa, suku, utawa basa apa wae, kang ngucapake pangucap ala marang Gusti Allahe Sadrakh, Mesakh, lan Abednego, bakal dikethok-kethok, lan omahe bakal didadekake jugrugan, awit ora ana allah liyane kang bisa ngluwari kaya mangkono iku.”

Sawise iku Sang Prabu banjur ngunggahake pangkate Sadrakh, Mesakh, lan Abednego ana ing laladan Babil.