دانيال 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹نبوکدنضر بادشاه، ټولو قومونو، مُلکونو او ژبو ته چې په ټوله زمکه کښې اوسيږى: ستاسو سلامتى دې زياته شى.

²زۀ په دې خوشحاله يم چې هغه نښې او معجزې بيان کړم چې خُدائ تعالىٰ زما دپاره کړې دى. ³د هغۀ نښې څومره لويې دى، او د هغۀ معجزې څومره زورورې دى! د هغۀ بادشاهى ابدى بادشاهى ده، او د هغۀ حکومت نسل در نسل دے.

⁴زۀ، نبوکدنضر، په خپل کور کښې په آرام وم او په خپل محل کښې کامياب وم. ⁵ما يو داسې خوب وليدو چې وبېرولم؛ په خپل بستر باندې خيالونو او زما په ذهن کښې رؤيتونو ووېرولم. ⁶نو ما حُکم وکړو چې د بابل ټول عالمان زما مخکښې راولى، ترڅو چې هغوئ ما ته د خوب مطلب ووائى. ⁷بيا جادوګر، سحرګر، بابلى او نجومى راغلل. ما هغوئ ته خوب ووئيلو، خو هغوئ د هغې تعبير ما ته نۀ شو کولے. ⁸آخر دانيال زما مخکښې راغلو — چې زما د بت د نوم په مطابق بلطشضر نومولے شوے وو، او د مقدسو دېوتاؤ روح په هغۀ کښې وو — او ما هغۀ ته خوب ووئيلو. ⁹اے بلطشضره، د جادوګرو سردار، زۀ پوهيږم چې د مقدسو دېوتاؤ روح په تا کښې دے، او هيڅ راز تا نۀ شى کوئلے — ما ته هغه رؤيتونه ووايه چې ما په خوب کښې وليدل، او د هغوئ مطلب هم. ¹⁰هغه رؤيتونه چې په بستر کښې مې زما په ذهن کښې راغلل داسې وُو: ما د زمکې په مينځ کښې يوه ونه وليده، چې ډېره اوچته وه. ¹¹ونه لويه شوه او زورَوَره شوه، او د هغې څوکه آسمان ته ورسېده، او هغه د ټولې زمکې تر غاړو پورې ښکارېده. ¹²د هغې پاڼې ښايسته وې او د هغې مېوه ډېره وه، او په هغې کښې د ټولو دپاره خوراک وو. ځنګلى ځناورو د هغې لاندې سيورے موندو، او د آسمان مرغان د هغې په څانګو کښې اوسېدل، او ټول ژوندى مخلوق ترې خوراک موندو.

¹³زۀ چې په بستر کښې وم، په خپلو رؤيتونو کښې مې يو څوکيدار، يو مقدس، وليدو چې د آسمان نه راکوزېدو. ^a a v13 ”څوکيدار“ د خُدائ پاک د مقدسو فرښتو نه يو دے، چې دلته د بادشاه په باره کښې د فرمان نافذولو دپاره رالېږلے شوے وو — يو آسمانى قاصد، نۀ پخپله خُدائ پاک.

¹⁴هغۀ په چغو ووئيل: ونه راپرېکړئ، د هغې څانګې راغوڅې کړئ، د هغې پاڼې ورژوئ، د هغې مېوه خوره وره کړئ. ځناور دې د هغې له لاندې وتښتى، او مرغان د هغې له څانګو نه. ¹⁵خو د هغې د ريښو ډډ په زمکه کښې پرېږدئ، د اوسپنې او د پيتل په پټې تړلے، د پټى په واښو کښې. هغه دې د آسمان په پرخه لوند شى، او د هغۀ برخه دې د زمکې په واښو کښې د ځنګلى ځناورو سره وى. ¹⁶د هغۀ انسانى عقل دې ترې واخستلے شى او د ځناور عقل دې ورکړلے شى، او اووۀ وختونه دې پرې تېر شى. ¹⁷دا فيصله د څوکيدارو په فرمان ده، او دا فيصله د مقدسانو په قول ده، دې دپاره چې ژوندى پوه شى چې خُدائ تعالىٰ د اِنسانانو په بادشاهۍ باندې حکومت کوى، او چا ته يې چې غواړى هغه ته يې ورکوى، او تر ټولو ټيټ اِنسان پرې مقررَوى.‘

¹⁸دا هغه خوب دے چې ما، نبوکدنضر بادشاه، وليدو. اے بلطشضره، د هغې مطلب ما ته ووايه، ځکه چې د زما د بادشاهۍ عالمان يې نۀ شى بيانولے، خو تۀ يې کولے شې — ځکه چې د مقدسو دېوتاؤ روح په تا کښې دے.

دانيال سخت حق وائى

¹⁹بيا دانيال، چې بلطشضر نومېدو، يوه شېبه حيران پاتې شو، او د خپلو خيالونو نه وډار شو. بادشاه ووئيل، ”اے بلطشضره، دې خوب او د هغې مطلب دې تا ونۀ ډاروى.“ بلطشضر جواب ورکړو، ”اے زما آقا، دا خوب دې ستا د کينه کښونکو دپاره وى، او د هغې مطلب دې ستا د دښمنانو دپاره وى!“

²⁰هغه ونه چې تا وليده، زورَوَره شوه، او د هغې څوکه آسمان ته ورسېده، او په ټوله زمکه کښې ښکارېده، ²¹د هغې پاڼې ښايسته وې، مېوه يې ډېره وه، د ټولو دپاره خوراک وو — ځنګلى ځناور د هغې لاندې اوسېدل، او د آسمان مرغانو د هغې په څانګو کښې ځالې جوړې کړې وې. ²²اے بادشاه، دا تۀ يې — تۀ لوئ او زورَوَر شوے يې؛ ستا لوئى زياته شوې ده او آسمان ته رسېدلې ده، او ستا حکومت د زمکې تر غاړو پورې رسېدلے دے.

²³بادشاه چې يو څوکيدار، يو مقدس، وليدو چې د آسمان نه راکوزېدو او وې وئيل: ونه راپرېکړئ او برباد يې کړئ — خو د هغې د ريښو ډډ په زمکه کښې پرېږدئ، د اوسپنې او د پيتل په پټې تړلے، د پټى په واښو کښې. هغه دې د آسمان په پرخه لوند شى؛ د هغۀ برخه دې د ځنګلى ځناورو سره وى، ترڅو چې اووۀ وختونه پرې تېر شى. ²⁴اے زما بادشاه، تعبير يې دا دے: د خُدائ تعالىٰ فرمان زما د آقا بادشاه ته راغلے دے، ²⁵تۀ به د خلقو نه شړلے شې چې د ځنګلى ځناورو سره واوسېږې، او د غويانو په شان به واښۀ خورې، او د آسمان په پرخه به لوند کيږې، ترڅو چې اووۀ وختونه درباندې تېر شى او تۀ پوه شې چې خُدائ تعالىٰ د اِنسانانو په بادشاهۍ باندې حکومت کوى، او چا ته يې چې غواړى هغه ته يې ورکوى. ²⁶دا حُکم چې د ونې ډډ او د هغې ريښې دې په زمکه کښې پرېښودلے شى، مطلب يې دا دے: ستا بادشاهى به بيا تا ته درکړلے شى، کله چې تۀ پوه شې چې آسمان حکومت کوى. ²⁷نو اے بادشاه، زما نصيحت قبول کړه: د صداقت په ذريعه د خپلو ګناهونو نه لاس واخله، او په غريبانو رحم کولو سره د خپلو بديو نه، ترڅو چې ستا کاميابى دوام وکړى.

غرور راکوز شو

²⁸دا ټول نبوکدنضر بادشاه ته پېښ شول. ²⁹دولس مياشتې وروستو، هغه د بابل د شاهى محل په بام باندې ګرزېدو.

³⁰بادشاه ووئيل، ”آيا دا هم هغه لوئ بابل نۀ دے چې ما د خپل زور په قوت سره د شاهى کور دپاره جوړ کړو، د خپلې لوئۍ د جلال دپاره؟“

³¹دا خبرې لا د بادشاه په خولې کښې وې چې د آسمان نه يو آواز راغلو: ”اے نبوکدنضر بادشاه، تا ته دا وئيلے کيږى: بادشاهى دې تا نه لاړه. ³²تۀ به د خلقو نه شړلے شې، او د ځنګلى ځناورو سره به اوسېږې، او د غوايه په شان به واښۀ خورې. اووۀ وختونه به درباندې تېر شى، ترڅو چې تۀ پوه شې چې خُدائ تعالىٰ د اِنسانانو په بادشاهۍ باندې حکومت کوى، او چا ته يې چې غواړى هغه ته يې ورکوى.“

³³همدغه وخت دا خبره د نبوکدنضر په حقله رښتيا شوه: هغه د خلقو نه وشړلے شو، او د څاروو په شان يې واښۀ خوړل، او د هغۀ بدن د آسمان په پرخه لوند شو، تر دې چې د هغۀ وېښتۀ د عقاب د بڼکو په شان اوږدۀ شول، او د هغۀ نوکان د مرغانو د نوکانو په شان شول.

نبوکدنضر بحال او عاجز شو

³⁴کله چې هغه ورځې پوره شوې، نو ما، نبوکدنضر، خپلې سترګې آسمان ته پورته کړې، او زما عقل بيا راغلو. ما د خُدائ تعالىٰ شُکر وکړو، او د هغۀ ثنا او عزت مې وکړو چې تل ژوندے دے، چې د هغۀ حکومت ابدى دے، او د هغۀ بادشاهى هر نسل ته رسيږى.

³⁵د زمکې ټول اوسېدونکى هيڅ نۀ ګڼلے کيږى، او هغه د آسمان په لښکر کښې او د زمکې د اوسېدونکو په مينځ کښې د خپلې مرضۍ مطابق کوى؛ او هيڅوک د هغۀ لاس نۀ شى نيولے او يا ورته ووائى، ”تا څۀ وکړل؟“

³⁶بيا زما هوش راغلو؛ د زما د بادشاهۍ د جلال دپاره زما شان او شوکت راستانه شول. زما مشيرانو او اميرانو زۀ ولټولم؛ زۀ بيا د خپلې بادشاهۍ پر سر بحال کړلے شوم، او تر پخوا زياته لوئى راته ورکړلے شوه. ³⁷اوس زۀ، نبوکدنضر، د آسمان د بادشاه ثنا، لويى او عزت کوم، ځکه چې د هغۀ ټول کارونه صحيح دى، او د هغۀ لارې برحقه دى؛ او څوک چې په غرور کښې ګرزى هغه يې عاجزولے شى.