Yoab Negur Raja nu Keur Sungkawa

Yoab nyanghareupan Daud lantaran geus ngerakeun jalma-jalma anu nyalametkeun nyawana, ku cara nangisan putra anu ngudag-ngudag anjeunna. Raja calik di gerbang, sarta kaom-kaom mulangkeun anjeunna: Simei dihampura, taneuh Mepiboset dibagi, Barsilai dipulangkeun kalawan dihormat. Tuluy Israil jeung Yuda pasea ngeunaan raja.

Pasal 19.

Aya beja anu nepi ka Yoab, “Tingali, raja nuju nangis jeung sungkawa mikahanjakal ka Absalom.” Jadi dina poe eta kaunggulan teh robah jadi kasungkawaan pikeun sakumna rahayat, sabab maranehna harita ngadenge, “Raja keur sungkawa ku putrana.”

Dina poe eta rahayat arasup ka kota kalawan luis-lis, cara jalma-jalma anu era tur nyumput diri sanggeus kabur ti medan perang. Raja nutupan raray, tuluy ceurik tarik, “Nak Absalom! Absalom, anaking, anaking!”

Yoab datang ka raja terus unjukan, “Dinten ieu Gusti parantos ngerakeun sadaya abdi Gusti, anu dinten ieu parantos nyalametkeun nyawa Gusti, nyawa putra-putra Gusti lalaki jeung awewe, sarta nyawa para istri jeung para selir Gusti, ku lantaran Gusti mikaasih ka nu mikaceuceub ka Gusti sarta ngaceuceub ka nu mikaasih ka Gusti. Dinten ieu Gusti nembongkeun yen para panglima jeung abdi-abdi teu aya hartosna pikeun Gusti. Ayeuna abdi terang, upami Absalom hirup sarta kami sadaya paeh, tangtos Gusti bakal bingah. Ayeuna sing enggal gugah, mios, sareng nyarios anu sae ka abdi-abdi Gusti. Abdi sumpah demi Rama urang, upami Gusti teu mios, moal aya saurang ge anu bakal tetep ngariung ka Gusti peuting ieu—leuwih goreng pikeun Gusti ti batan sagala kasusah anu geus karandapan ku Gusti ti ngongora keneh.”

Daud Mulih ka Rahayatna

Tuluy raja gugah terus calik di lawang gapura. Waktu rahayat dibejaan, “Tingali, raja nuju calik di lawang gapura,” maranehna kabeh daratang ka payuneun raja. Ari urang Israil geus kalabur, masing-masing ka imahna sewang-sewangan. Di sakuliah kaom-kaom Israil rahayat pasea pamanggih, “Raja geus nyalametkeun urang ti musuh-musuh urang, geus ngaleupaskeun urang ti urang Pelisti, tapi ayeuna anjeunna geus kabur ti ieu nagri ku lantaran Absalom. Tapi Absalom, anu ku urang geus diurapan sangkan mingpin urang, geus paeh dina perang. Jadi ku naon urang teu nyebut nanaon ngeunaan mulangkeun raja deui?”

Raja Daud ngutus beja ka Imam Sadok jeung Abyatar, “Bejakeun ka para kokolot Yuda, ‘Ku naon maraneh pangpandeurina mulangkeun raja ka karatonna, padahal omongan sakumna urang Israil geus nepi ka raja di karatonna?’ Maraneh teh dulur-dulur kami, getih jeung daging kami sorangan. Jadi ku naon maraneh kudu pangpandeurina mulangkeun raja? Bejakeun ka Amasa, ‘Lain maneh teh getih jeung daging kami sorangan? Muga-muga Rama urang nibankeun hal ieu ka kami jeung leuwih ti kitu, lamun maneh teu jadi panglima balad kami salalawasna, ngaganti Yoab.’” Daud bisa narik hate sakabeh urang Yuda saperti hiji jelema, tuluy maranehna ngirim beja ka raja, “Mugi mulih, Gusti sareng sadaya abdi Gusti.”

Raja mulih tuluy sumping ka Walungan Yordan; ari urang Yuda daratang ka Gilgal rek mapag raja sarta ngabantu anjeunna meuntas Walungan Yordan.

Daud Maparin Hampura ka Simei

Simei bin Gera, urang Binyamin ti Bahurim, buru-buru turun bareng jeung urang Yuda rek mapag Raja Daud. Bareng jeung manehna aya 1.000 urang Binyamin, jeung Siba, gandek ti kulawarga Saul, jeung lima belas anakna lalaki sarta dua puluh gandekna. Maranehna buru-buru ka Walungan Yordan miheulaan raja, tuluy meuntas tempat anu deet rek mindahkeun kulawarga raja sarta ngalakonan naon anu dipikasuka ku raja. Simei bin Gera ngarumpuyuk hareupeun raja waktu raja rek meuntas Walungan Yordan, terus unjukan, “Nun Gusti, mugi ulah ngukumkeun hal ieu ka abdi, sareng ulah ngemutan kana kasalahan abdi dina dinten gusti sim kuring raja angkat ti Yerusalem. Nun Gusti sim kuring raja, mugi ulah dicandak kana manah. Abdi Gusti terang yen abdi parantos lepat. Ku sabab kitu dinten ieu abdi sumping pangheulana ti sakumna kulawarga Yusup rek mapag gusti sim kuring raja.” ^a

Tuluy Abisai bin Seruya ngomong, “Naha Simei teu kudu dipaehan sabab geus nyumpahan jalma pilihan Rama urang?”

Daud ngawaler, “Ku naon aranjeun pipilueun kana urusan kami, hei anak-anak Seruya? Ku naon aranjeun jadi musuh kami dina poe ieu? Naha kudu aya jelema anu dipaehan di Israil dina poe ieu? Naha kami teu nyaho yen poe ieu kami jadi raja sakuliah Israil?” Raja ngandika ka Simei, “Maneh moal paeh,” tuluy raja sumpah ka manehna.

Mepiboset, incu Saul, turun rek mapag raja. Manehna teu ngurus sukuna, teu ngarapihkeun janggotna, teu nyeuseuh pakeanana, ti poe raja angkat nepi ka raja mulih kalawan salamet. Waktu manehna nepi ka Yerusalem rek mapag raja, raja mariksa, “Ku naon maneh harita teu milu jeung kami, Mepiboset?”

Walonna, “Nun gusti sim kuring raja, bujang abdi nipu abdi. Abdi Gusti geus ngomong, ‘Kami rek masang pelana kalde, rek tunggang milu jeung raja,’ sabab abdi Gusti teh pincang. Manehna geus mitenah abdi Gusti ka gusti sim kuring raja. Tapi gusti sim kuring raja teh ibarat malaikat Rama urang; mangga lampahkeun naon anu ku Gusti dianggap sae. Sakumna kulawarga bapa abdi saestuna ngan pantes meunang hukuman paeh ti gusti sim kuring raja, tapi Gusti kalah nempatkeun abdi Gusti di antara jalma-jalma anu dahar di meja Gusti. Hak naon anu aya di abdi pikeun nyuhunkeun deui ka raja?”

Raja ngandika, “Ku naon kudu nyarita deui ngeunaan urusan maneh? Kami geus mutuskeun: maneh jeung Siba kudu ngabagi dua tanah eta.”

Mepiboset unjukan ka raja, “Sina dicandak sadayana ku manehna, ayeuna mah gusti sim kuring raja parantos mulih kalawan salamet.”

Barsilai urang Gilad turun ti Rogelim tuluy meuntas Walungan Yordan bareng jeung raja, rek nganteurkeun anjeunna. Barsilai teh geus kacida sepuhna, umurna dalapan puluh taun, sarta geus nyadiakeun tuangeun pikeun raja salila raja matuh di Mahanaim, sabab manehna jelema anu kacida beungharna. Raja ngandika ka Barsilai, “Hayu meuntas jeung kami, kami bakal nyukup pangabutuh anjeun di gigireun kami di Yerusalem.”

Barsilai unjukan ka raja, “Sabaraha taun deui umur abdi anu nyesa, nepi ka abdi kudu unggah jeung raja ka Yerusalem? Dinten ieu umur abdi dalapan puluh taun. Naha abdi masih bisa ngabedakeun nu hade jeung nu goreng? Naha abdi Gusti masih bisa ngarasakeun naon anu didahar atawa diinum? Naha abdi masih bisa ngadenge sora lalaki jeung awewe anu ngawih? Ku naon abdi Gusti kudu nambahan beban ka gusti sim kuring raja? Abdi Gusti ngan rek ngiring meuntas Walungan Yordan jeung raja saeutik deui. Ku naon raja kudu mulang tarima ka abdi ku ganjaran anu sakitu ageungna? Mugi widian abdi Gusti mulang sangkan paeh di kota abdi sorangan deukeut makam bapa jeung indung abdi. Tapi ieu aya abdi Gusti Kimham; sina manehna meuntas jeung gusti sim kuring raja, sarta lampahkeun ka manehna naon anu ku Gusti dianggap sae.”

Raja ngandika, “Kimham bakal meuntas jeung kami, sarta kami bakal ngalampahkeun ka manehna naon anu dipikasuka ku anjeun, jeung naon bae anu dipenta ku anjeun ti kami, bakal dilaksanakeun pikeun anjeun.”

Sakumna rahayat meuntas Walungan Yordan, raja oge meuntas. Raja nyium Barsilai sarta ngaberkahan manehna, tuluy Barsilai mulang ka imahna. Raja meuntas ka Gilgal, Kimham ngiringan anjeunna. Sakumna rahayat Yuda, jeung satengah ti rahayat Israil, nganteurkeun raja.

Tuluy sakumna urang Israil daratang ka raja terus naranya, “Ku naon dulur-dulur urang, urang Yuda, maling raja sarta mindahkeun raja jeung kulawargana meuntas Walungan Yordan, bareng jeung sakabeh balad Daud?”

Sakumna urang Yuda ngajawab ka urang Israil, “Raja teh baraya deukeut kami. Ku naon maraneh ambek ku hal ieu? Naha kami geus ngadahar kadaharan raja, atawa anjeunna geus mere hadiah ka kami?”

Urang Israil ngajawab ka urang Yuda, “Kami boga sapuluh bagian dina raja, sarta leuwih boga hak kana Daud ti batan maraneh. Jadi ku naon maraneh ngahina ka kami? Lain kami anu pangheulana nyebut rek mulangkeun raja urang?” Tapi omongan urang Yuda leuwih kasar ti batan omongan urang Israil.