၂ ရာ 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹“ကြည့်လော့၊ ရှင်ဘုရင်သည် အဗရှလုံအတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက်ရှိ၏” ဟူသောသတင်းသည် ယွာဘထံသို့ ရောက်လာ၏။ ²ထိုနေ့၌ “ရှင်ဘုရင်သည် သားတော်အတွက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲလျက်ရှိ၏” ဟု လူအပေါင်းတို့ ကြားသိကြသောကြောင့် ထိုနေ့၏အောင်ပွဲသည် သူတို့အားလုံးအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြစ်လာ၏။

³ထိုနေ့၌ လူအပေါင်းတို့သည် စစ်ပွဲမှ ထွက်ပြေးပြီးနောက် အရှက်ရ၍ တိတ်တဆိတ်ပုန်းရှောင်သွားသူများကဲ့သို့ မြို့ထဲသို့ တိတ်တဆိတ်ဝင်ကြ၏။ ⁴ရှင်ဘုရင်သည် မျက်နှာတော်ကိုဖုံး၍ “ငါ့သားအဗရှလုံ၊ အဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သား” ဟု ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးတော်မူ၏။

⁵ယွာဘသည် ရှင်ဘုရင်ထံသို့လာ၍ “ကိုယ်တော်၏အသက်ကိုလည်းကောင်း၊ သားတော်သမီးတော်တို့၏အသက်ကိုလည်းကောင်း၊ မိဖုရားနှင့်မောင်းမတော်တို့၏အသက်ကိုလည်းကောင်း ယနေ့ကယ်တင်ခဲ့ကြသော ကိုယ်တော်၏ကျွန်အပေါင်းတို့ကို ယနေ့ကိုယ်တော်သည် အရှက်ခွဲတော်မူပြီ။ ⁶ကိုယ်တော်ကို မုန်းသောသူတို့ကို ချစ်တော်မူ၍ ကိုယ်တော်ကို ချစ်သောသူတို့ကို မုန်းတော်မူ၏။ ဗိုလ်မှူးများနှင့် ကျွန်များသည် ကိုယ်တော်အတွက် အဘယ်မျှ အရေးမပါကြောင်း ယနေ့ ကိုယ်တော်ပြတော်မူပြီ။ အဗရှလုံ အသက်ရှင်၍ အကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သေခဲ့လျှင် ကိုယ်တော် နှစ်သက်တော်မူမည်ကို ယခု အကျွန်ုပ်သိပါ၏။ ⁷ယခု ထတော်မူ၍ ထွက်ကြွ၍ ကိုယ်တော်၏ကျွန်တို့အား နှစ်သိမ့်စကားကို မိန့်တော်မူပါ။ ကိုယ်တော် မထွက်ကြွလျှင် ယနေ့ည ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လူတစ်ဦးမျှ နေမည်မဟုတ်ကြောင်း ငါတို့၏ခမည်းတော်ကို တိုင်တည်၍ အကျွန်ုပ် ကျိန်ဆိုပါ၏။ ထိုအမှုသည် ကိုယ်တော် ငယ်ရွယ်စဉ်မှစ၍ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဘေးဒုက္ခအလုံးစုံထက် ကိုယ်တော်အတွက် ပို၍ဆိုးလိမ့်မည်” ဟု လျှောက်လေ၏။

ဒါဝိဒ် မိမိလူမျိုးထံသို့ ပြန်လာခြင်း

⁸ထိုအခါ ရှင်ဘုရင်သည် ထ၍ မြို့တံခါးဝ၌ ထိုင်တော်မူ၏။ “ကြည့်လော့၊ ရှင်ဘုရင်သည် မြို့တံခါးဝ၌ ထိုင်တော်မူသည်” ဟု လူအပေါင်းတို့အား ပြောကြသောအခါ သူတို့အားလုံး ရှေ့တော်သို့ လာကြ၏။ ဣသရေလလူတို့မူကား မိမိတို့အိမ်သို့ အသီးသီး ထွက်ပြေးကြနှင့်ပြီ။ ⁹ဣသရေလအမျိုးအနွယ်အပေါင်းတို့တွင် လူတို့သည် “ရှင်ဘုရင်သည် ငါတို့ကို ရန်သူတို့လက်မှ ကယ်တင်ခဲ့၏။ ဖိလိတ္တိလူတို့လက်မှ ကယ်နုတ်ခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ယခု အဗရှလုံကြောင့် တိုင်းပြည်မှ ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ¹⁰ငါတို့ကို အုပ်စိုးစေရန် ငါတို့ ဘိသိက်ပေးခဲ့သော အဗရှလုံမူကား စစ်ပွဲ၌ သေဆုံးပြီ။ သို့ဖြစ်၍ ရှင်ဘုရင်ကို ပြန်ခေါ်ဆောင်ရေးအကြောင်း အဘယ်ကြောင့် ဘာမျှမပြောဘဲ နေကြသနည်း” ဟု အချေအတင် ပြောဆိုကြ၏။

¹¹ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် ယဇ်ပုရောဟိတ် ဇာဒုတ်နှင့် အဗျာသာထံသို့ စကားပါးလိုက်၍ “ ‘ဣသရေလအမျိုးအားလုံး၏ စကားသည် ရှင်ဘုရင်ထံ နန်းတော်သို့ ရောက်ပြီဖြစ်ပါလျက် သင်တို့သည် ရှင်ဘုရင်ကို နန်းတော်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ရာ၌ အဘယ်ကြောင့် နောက်ဆုံးဖြစ်ကြမည်နည်း’ ဟု ယုဒအမျိုး၏ အသက်ကြီးသူတို့အား ပြောကြလော့” ဟု မှာလိုက်၏။ ¹²သင်တို့သည် ငါ့ညီအစ်ကိုများ၊ ငါ၏အရိုးအသား ဖြစ်ကြ၏။ သို့ဖြစ်၍ သင်တို့သည် ရှင်ဘုရင်ကို ပြန်ခေါ်ဆောင်ရာ၌ အဘယ်ကြောင့် နောက်ဆုံးဖြစ်ကြမည်နည်း။ ¹³“အာမသအား ‘သင်သည် ငါ၏အရိုးအသား မဟုတ်လော။ သင်သည် ယွာဘ၏နေရာတွင် ငါ၏အမြဲတမ်းစစ်သူကြီး မဖြစ်လျှင် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ဤသို့သော်လည်းကောင်း၊ ထိုထက်မကသော်လည်းကောင်း ငါ၌ ပြုတော်မူပါစေသော’ ဟု ပြောလော့။” ¹⁴ဒါဝိဒ်သည် ယုဒအမျိုးသားအပေါင်းတို့၏စိတ်ကို လူတစ်ဦးတည်းကဲ့သို့ ရရှိအောင်ပြု၍ သူတို့သည် ရှင်ဘုရင်ထံသို့ “ကိုယ်တော်နှင့်တကွ ကိုယ်တော်၏ကျွန်အပေါင်းတို့သည် ပြန်ကြွလာတော်မူပါ” ဟု စကားပါးလိုက်ကြ၏။

¹⁵ရှင်ဘုရင်သည် ပြန်လာ၍ ယော်ဒန်မြစ်သို့ ရောက်တော်မူ၏။ ယုဒအမျိုးသားတို့သည် ရှင်ဘုရင်ကို ခရီးဦးကြိုဆို၍ ယော်ဒန်မြစ်ကို ကူးစေရန် ဂိလဂါလသို့ လာကြ၏။

ဒါဝိဒ် ရှိမိအား ကရုဏာပြခြင်း

¹⁶ဗာဟုရိမ်မြို့သား ဗင်္ယာမိန်အမျိုး ဂေရသားရှိမိသည် ဒါဝိဒ်မင်းကြီးကို ခရီးဦးကြိုဆိုရန် ယုဒအမျိုးသားတို့နှင့်အတူ အလျင်အမြန် ဆင်းလာ၏။ ¹⁷သူနှင့်အတူ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသား တစ်ထောင်နှင့် ရှောလု၏အိမ်တော်ကျွန် ဇိဘသည် သူ၏သား တစ်ဆယ့်ငါးယောက်၊ ကျွန်နှစ်ဆယ်နှင့်အတူ ပါလာကြ၏။ သူတို့သည် ရှင်ဘုရင်၏ရှေ့မှ ယော်ဒန်မြစ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာကြ၏။ ¹⁸ရှင်ဘုရင်၏အိမ်တော်သားတို့ကို ကူးပို့၍ အလိုတော်ရှိသည့်အတိုင်း ပြုစုရန် မြစ်ကူးရာအရပ်ကို ကူးကြ၏။ ရှင်ဘုရင် ယော်ဒန်မြစ်ကို ကူးတော့မည်ပြုသောအခါ ဂေရသားရှိမိသည် ရှေ့တော်၌ ပြပ်ဝပ်လျက်၊ ¹⁹“အရှင်မင်းကြီး၊ ဤအပြစ်ကို အကျွန်ုပ်အပေါ်၌ မှတ်ထားတော်မမူပါနှင့်။ အရှင်မင်းကြီး ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ကြွတော်မူသောနေ့၌ ကိုယ်တော်၏ကျွန် ပြုမိသောအပြစ်ကိုလည်း သတိရတော်မမူပါနှင့်။ အရှင်မင်းကြီး၊ ဤအမှုကို စိတ်တော်၌ မထားတော်မူပါနှင့်။ ²⁰ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် မိမိအပြစ်ကူးမိကြောင်း သိပါ၏။ သို့ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်သည် ယနေ့ အရှင်မင်းကြီးကို ခရီးဦးကြိုဆိုရန် ယောသပ်အမျိုးအနွယ်အားလုံးတွင် ဦးဆုံးလာခဲ့ပါ၏” ဟု လျှောက်လေ၏။ ^a a v20 “ယောသပ်အမျိုးအနွယ်” ဆိုသည်မှာ ယောသပ်၏သားများဖြစ်သော ဧဖရိမ်နှင့် မနာရှေမှ ဆင်းသက်လာသော ဣသရေလ၏ မြောက်ပိုင်းအမျိုးအနွယ်များကို ရည်ညွှန်းသည်။

²¹ထိုအခါ ဇေရုယာ၏သား အဘိရှဲက “ရှိမိသည် ငါတို့၏ခမည်းတော် ဘိသိက်ပေးတော်မူသောသူကို ကျိန်ဆဲသောကြောင့် သေဒဏ်ခံသင့်သည် မဟုတ်လော” ဟု ဆို၏။

²²ဒါဝိဒ်က “ဇေရုယာ၏သားတို့၊ သင်တို့သည် ငါ၏အမှု၌ အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကြသနည်း။ ယနေ့ သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ငါ၏ရန်သူ ဖြစ်ကြမည်နည်း။ ယနေ့ ဣသရေလအမျိုး၌ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သေဒဏ်ပေးအပ်သလော။ ယနေ့ ငါသည် ဣသရေလအမျိုးကို အစိုးရသော ရှင်ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း ငါမသိသလော” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ²³ရှင်ဘုရင်က ရှိမိအား “သင်မသေရ” ဟု မိန့်တော်မူ၍ သူ့အား ကျိန်ဆိုတော်မူ၏။

²⁴ရှောလု၏မြေး မေဖိဗောရှက်သည် ရှင်ဘုရင်ကို ခရီးဦးကြိုဆိုရန် ဆင်းလာ၏။ သူသည် ရှင်ဘုရင် ထွက်ကြွတော်မူသောနေ့မှစ၍ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ကြွလာတော်မူသည့်တိုင်အောင် မိမိ၏ခြေကိုလည်း မပြုစု၊ မုတ်ဆိတ်ကိုလည်း မညှပ်၊ အဝတ်ကိုလည်း မလျှော်ဘဲ နေခဲ့၏။ ²⁵သူသည် ရှင်ဘုရင်ကို ခရီးဦးကြိုဆိုရန် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ရောက်လာသောအခါ ရှင်ဘုရင်က “မေဖိဗောရှက်၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ငါနှင့်အတူ မလိုက်ခဲ့သနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

²⁶သူက “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်၏ကျွန်သည် အကျွန်ုပ်ကို လှည့်စားပါ၏။ ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် ‘ငါသည် မြည်းကို ကုန်းနှီးတင်၍ ရှင်ဘုရင်နှင့်အတူ စီးသွားမည်’ ဟု ဆိုပါ၏။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် ခြေဆွံ့သောကြောင့်တည်း။ ²⁷သူသည် အရှင်မင်းကြီးထံ၌ ကိုယ်တော်၏ကျွန်ကို ကုန်းတိုက်ပြောဆိုပါ၏။ သို့ရာတွင် အရှင်မင်းကြီးသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော် အလိုတော်ရှိသည့်အတိုင်း ပြုတော်မူပါ။ ²⁸အကျွန်ုပ်၏အဖ၏ အိမ်သားအပေါင်းတို့သည် အရှင်မင်းကြီးထံမှ သေဒဏ်မှတစ်ပါး အခြားမခံထိုက်ပါ။ သို့သော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ကျွန်ကို ကိုယ်တော်၏စားပွဲတော်၌ စားသောက်သူတို့တွင် ထားတော်မူပါ၏။ သို့ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်သည် ရှင်ဘုရင်ထံ တစ်ဖန် အသနားခံရန် အဘယ်အခွင့် ရှိပါသနည်း” ဟု လျှောက်လေ၏။

²⁹ရှင်ဘုရင်က “သင်၏အမှုအကြောင်း အဘယ်ကြောင့် ထပ်၍ ပြောရမည်နည်း။ သင်နှင့် ဇိဘသည် မြေကို ခွဲဝေယူကြရမည်ဟု ငါစီရင်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

³⁰မေဖိဗောရှက်က ရှင်ဘုရင်အား “အရှင်မင်းကြီး ဘေးကင်းစွာ နန်းတော်သို့ ပြန်ကြွလာတော်မူပြီဖြစ်၍ သူသည် အလုံးစုံကို ယူပါစေ” ဟု လျှောက်လေ၏။

³¹ဂိလဒ်ပြည်သား ဗာဇိလဲသည် ရှင်ဘုရင်ကို ပို့ဆောင်ရန် ရောဂလိမ်မြို့မှ ဆင်းလာ၍ ရှင်ဘုရင်နှင့်အတူ ယော်ဒန်မြစ်ကို ကူးလေ၏။ ³²ဗာဇိလဲသည် အသက်ရှစ်ဆယ်ရှိသော အလွန်အိုမင်းသူ ဖြစ်၏။ သူသည် အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာသောသူ ဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ဘုရင် မဟာနိမ်မြို့၌ နေတော်မူစဉ် ရှင်ဘုရင်ကို လုပ်ကျွေးခဲ့၏။ ³³ရှင်ဘုရင်က ဗာဇိလဲအား “ငါနှင့်အတူ ကူးလော့။ ယေရုရှလင်မြို့၌ ငါ၏အနားတွင် သင့်ကို ငါလုပ်ကျွေးမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

³⁴ဗာဇိလဲက ရှင်ဘုရင်အား “အကျွန်ုပ်သည် ရှင်ဘုရင်နှင့်အတူ ယေရုရှလင်မြို့သို့ တက်သွားရမည့်အကြောင်း အကျွန်ုပ်၌ အသက် မည်မျှ ကျန်ပါသေးသနည်း။ ³⁵အကျွန်ုပ်သည် ယနေ့ အသက်ရှစ်ဆယ် ရှိပါပြီ။ ကောင်းသည်နှင့် ဆိုးသည်ကို ပိုင်းခြားသိနိုင်ပါသလော။ ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် မိမိစားသောက်သည့်အရာ၏ အရသာကို သိနိုင်ပါသလော။ သီဆိုသော ယောက်ျားမိန်းမတို့၏အသံကို အကျွန်ုပ် ကြားနိုင်ပါသေးသလော။ သို့ဖြစ်၍ ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် အရှင်မင်းကြီးအား အဘယ်ကြောင့် ထပ်မံ၍ ဝန်ထုပ်ဖြစ်စေရပါမည်နည်း။ ³⁶ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် ရှင်ဘုရင်နှင့်အတူ ယော်ဒန်မြစ်ကို အနည်းငယ်မျှသာ ကူးပါမည်။ ရှင်ဘုရင်သည် အကျွန်ုပ်ကို အဘယ်ကြောင့် ဤသို့သောဆုလာဘ်ဖြင့် ပေးဆပ်တော်မူရပါမည်နည်း။ ³⁷ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် မိမိ၏အဖနှင့် အမိ၏ သင်္ချိုင်းအနီး မိမိ၏မြို့၌ သေရန် ပြန်ခွင့်ပြုတော်မူပါ။ သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်၏ကျွန် ခိမဟံသည် ဤအရပ်၌ ရှိပါ၏။ သူသည် အရှင်မင်းကြီးနှင့်အတူ ကူးပါစေ။ သူ့အတွက် ကိုယ်တော် အလိုတော်ရှိသည့်အတိုင်း ပြုတော်မူပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။

³⁸ရှင်ဘုရင်က “ခိမဟံသည် ငါနှင့်အတူ ကူးရမည်။ သင်နှစ်သက်သည့်အတိုင်း သူ့အတွက် ငါပြုမည်။ သင်သည် ငါ့ထံ တောင်းသမျှကိုလည်း သင့်အတွက် ငါပြုမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

³⁹လူအပေါင်းတို့သည် ယော်ဒန်မြစ်ကို ကူးကြ၍ ရှင်ဘုရင်လည်း ကူးတော်မူ၏။ ရှင်ဘုရင်သည် ဗာဇိလဲကို နမ်း၍ ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။ ထိုအခါ ဗာဇိလဲသည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။ ⁴⁰ရှင်ဘုရင်သည် ခိမဟံနှင့်အတူ ဂိလဂါလသို့ ကူးသွားတော်မူ၏။ ယုဒအမျိုးသားအပေါင်းနှင့် ဣသရေလအမျိုးသား တစ်ဝက်သည် ရှင်ဘုရင်ကို ပို့ဆောင်ကြ၏။

⁴¹ထိုအခါ ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် ရှင်ဘုရင်ထံသို့လာ၍ “ငါတို့၏ညီအစ်ကိုများဖြစ်သော ယုဒအမျိုးသားတို့သည် ကိုယ်တော်ကို အဘယ်ကြောင့် ခိုးယူ၍ ရှင်ဘုရင်နှင့် အိမ်တော်သားတို့ကို ဒါဝိဒ်၏လူအပေါင်းတို့နှင့်အတူ ယော်ဒန်မြစ်ကို ကူးပို့ကြသနည်း” ဟု မေးကြ၏။

⁴²ယုဒအမျိုးသားအပေါင်းတို့က ဣသရေလအမျိုးသားတို့အား “ရှင်ဘုရင်သည် ငါတို့၏ ရင်းနှီးသောဆွေမျိုး ဖြစ်၏။ ဤအမှုကြောင့် သင်တို့ အဘယ်ကြောင့် အမျက်ထွက်ကြသနည်း။ ငါတို့သည် ရှင်ဘုရင်၏ အစားအစာကို စားဖူးသလော။ သို့မဟုတ် သူသည် ငါတို့အား လက်ဆောင်ပေးဖူးသလော” ဟု ပြန်ဖြေကြ၏။

⁴³ဣသရေလအမျိုးသားတို့က ယုဒအမျိုးသားတို့အား “ငါတို့သည် ရှင်ဘုရင်၌ ဆယ်ဖို့ ရှိ၏။ ဒါဝိဒ်အပေါ်၌လည်း သင်တို့ထက် ပိုမိုသောအခွင့် ရှိ၏။ သို့ဖြစ်၍ သင်တို့သည် ငါတို့ကို အဘယ်ကြောင့် မထီမဲ့မြင်ပြုကြသနည်း။ ငါတို့သည် ငါတို့၏ရှင်ဘုရင်ကို ပြန်ခေါ်ဆောင်ရေးအကြောင်း ဦးဆုံးပြောဆိုသူများ မဟုတ်လော” ဟု ပြန်ဖြေကြ၏။ သို့ရာတွင် ယုဒအမျိုးသားတို့၏စကားသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏စကားထက် ပြင်းထန်လေ၏။