2 சாமுவேல் 19

19 ¹“இதோ, ராஜா அப்சலோமுக்காக அழுது புலம்புகிறார்” என்ற செய்தி யோவாபுக்கு எட்டியது. ²“ராஜா தம்முடைய குமாரனுக்காகத் துக்கிக்கிறார்” என்று அந்த நாளில் மக்கள் கேள்விப்பட்டதால், அன்று வெற்றி எல்லா மக்களுக்கும் துக்கமாய் மாறிற்று.

³யுத்தத்திலிருந்து ஓடிப்போய் வெட்கப்பட்டு ஒதுங்கிக்கொள்பவர்கள்போல, மக்கள் அன்று திருட்டுத்தனமாய் நகரத்திற்குள் நுழைந்தார்கள். ⁴ராஜா தன் முகத்தை மூடிக்கொண்டு, “என் மகனே அப்சலோமே! அப்சலோமே, என் மகனே, என் மகனே!” என்று உரத்த சத்தமிட்டு அழுதான்.

⁵யோவாப் ராஜாவினிடத்தில் வந்து சொன்னதாவது: “இன்று உம்முடைய ஜீவனையும், உம்முடைய குமாரர் குமாரத்திகளின் ஜீவனையும், உம்முடைய மனைவிகள் மறுமனையாட்டிகளின் ஜீவனையும் காப்பாற்றின உம்முடைய ஊழியக்காரர் அனைவரையும் இன்று நீர் வெட்கப்படுத்தினீர். ⁶உம்மைப் பகைக்கிறவர்களை நேசித்து, உம்மை நேசிக்கிறவர்களைப் பகைக்கிறீர். சேனாதிபதிகளும் ஊழியக்காரரும் உமக்கு ஒரு பொருட்டல்ல என்பதை இன்று காண்பித்தீர். அப்சலோம் உயிரோடிருந்து, நாங்கள் எல்லாரும் மரித்திருந்தால் உமக்குப் பிரியமாயிருந்திருக்கும் என்பதை இப்போது அறிந்துகொண்டேன். ⁷இப்போதே எழுந்து புறப்பட்டுப்போய், உம்முடைய ஊழியக்காரரோடு அன்பாய்ப் பேசும். நீர் புறப்படாவிட்டால், இன்றிரவு ஒருவனாகிலும் உம்மோடே தங்கமாட்டான்; அது உம்முடைய இளவயதுமுதல் உமக்கு நேரிட்ட எல்லாத் தீங்கையும்பார்க்கிலும் உமக்கு அதிக கேடாயிருக்கும் என்று எங்கள் பிதாவின்மேல் ஆணையிட்டுச் சொல்லுகிறேன்.”

தாவீது தன் மக்களிடம் திரும்பி வருகிறான்

⁸அப்பொழுது ராஜா எழுந்து, ஒலிமுகவாசலில் உட்கார்ந்தான். “இதோ, ராஜா ஒலிமுகவாசலில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்” என்று மக்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டபோது, மக்கள் எல்லாரும் அவனுக்கு முன்பாக வந்தார்கள். இஸ்ரவேலரோ அவரவர் தங்கள் கூடாரங்களுக்கு ஓடிப்போயிருந்தார்கள். ⁹இஸ்ரவேலின் கோத்திரங்கள் எங்கும் மக்கள் வாக்குவாதம்பண்ணி: “ராஜா நம்முடைய பகைஞர் கைக்குத் தப்புவித்து, பெலிஸ்தர் கைக்கும் நீங்கலாக்கி நம்மை இரட்சித்தார்; இப்போதோ அப்சலோம்நிமித்தம் தேசத்தைவிட்டு ஓடிப்போனாரே. ¹⁰நம்மை ஆளும்படி நாம் அபிஷேகம்பண்ணின அப்சலோமோ யுத்தத்தில் மடிந்தான். இப்படியிருக்க, ராஜாவைத் திரும்ப அழைத்துவருகிறதைப்பற்றி நீங்கள் ஒன்றும் பேசாதிருக்கிறது ஏன்?” என்றார்கள்.

¹¹தாவீது ராஜா ஆசாரியராகிய சாதோக்கிடத்திற்கும் அபியத்தாரிடத்திற்கும் ஆள் அனுப்பி: “நீங்கள் யூதாவின் மூப்பரிடத்தில் சொல்லவேண்டியது என்னவென்றால், ‘இஸ்ரவேலர் எல்லாரும் பேசுகிற செய்தி ராஜாவின் வீட்டிற்கு எட்டியிருக்க, ராஜாவைத் தம்முடைய வீட்டிற்குத் திரும்ப அழைத்துவருகிறதில் நீங்கள் ஏன் கடைசியாயிருக்கிறீர்கள்? ¹²நீங்கள் என் சகோதரர், நீங்கள் என் எலும்பும் என் மாம்சமுமானவர்கள்; அப்படியிருக்க, ராஜாவைத் திரும்ப அழைத்துவருகிறதில் நீங்கள் ஏன் கடைசியாயிருக்கவேண்டும்?’ என்று சொல்லுங்கள். ¹³நீங்கள் அமாசாவினிடத்தில், ‘நீ என் எலும்பும் என் மாம்சமும் அல்லவா? நீ யோவாபுக்குப் பதிலாக என்னுடைய சேனைக்கு நிரந்தர அதிபதியாகாவிட்டால், எங்கள் பிதா எனக்கு அப்படியும் அதற்கு அதிகமாயும் செய்யக்கடவர்’ என்று சொல்லுங்கள் என்றான்.” ¹⁴இப்படி அவன் யூதாவின் மனுஷர் எல்லாருடைய இருதயத்தையும் ஒரே மனுஷனுடைய இருதயத்தைப்போல தன்பக்கமாய்ச் சாய்த்தான்; அவர்கள் ராஜாவினிடத்தில் ஆள் அனுப்பி: “நீரும் உம்முடைய ஊழியக்காரர் அனைவரும் திரும்பிவாரும்” என்று சொல்லச்சொன்னார்கள்.

¹⁵அப்பொழுது ராஜா திரும்பி யோர்தான்மட்டும் வந்தான்; யூதா ஜனங்கள் ராஜாவை எதிர்கொண்டு அவனை யோர்தானைக் கடக்கப்பண்ணும்படி கில்காலுக்கு வந்தார்கள்.

தாவீது சிமேயிக்கு இரக்கம் காட்டுகிறான்

¹⁶பகூரிம் ஊரானாகிய கேராவின் குமாரன் சிமேயி என்னும் பென்யமீனன் யூதாவின் மனுஷரோடேகூடத் தாவீது ராஜாவை எதிர்கொள்ளத் தீவிரமாய் இறங்கிவந்தான். ¹⁷அவனோடேகூட ஆயிரம் பென்யமீன் மனுஷரும், சவுலுடைய வீட்டின் ஊழியக்காரனாகிய சீபாவும், அவனுடைய பதினைந்து குமாரரும் இருபது வேலைக்காரரும் இருந்தார்கள்; அவர்கள் ராஜாவுக்கு முன்பாக யோர்தானுக்கு விரைந்துவந்தார்கள். ¹⁸ராஜாவின் குடும்பத்தாரைக் கடக்கப்பண்ணவும், அவனுக்குப் பிரியமானதைச் செய்யவும் அவர்கள் துறையைக் கடந்துபோனார்கள். கேராவின் குமாரனாகிய சிமேயி யோர்தானைக் கடக்கப்போகிற ராஜாவுக்கு முன்பாக விழுந்து, ¹⁹“என் ஆண்டவனே, இதை என்மேல் சுமத்தாதேயும்; ராஜாவாகிய என் ஆண்டவன் எருசலேமைவிட்டுப் புறப்பட்ட நாளில் உமது அடியேன் அக்கிரமமாய் நடந்துகொண்டதை நினைவுகூராதேயும்; ராஜாவாகிய என் ஆண்டவன் அதை மனதில் வைக்காதேயும் என்று வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன். ²⁰நான் பாவஞ்செய்தேன் என்று உமது அடியேன் அறிவேன்; ஆகையால், இதோ, ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனை எதிர்கொள்ள, யோசேப்பின் வீட்டார் அனைவரிலும் நான் இன்று முந்திவந்தேன்” என்றான். ^a a v20 ‘யோசேப்பின் வீடு’ என்பது யோசேப்பின் குமாரராகிய எப்பிராயீம், மனாசே ஆகியோரிலிருந்து தோன்றின இஸ்ரவேலின் வடதிசைக் கோத்திரங்களைக் குறிக்கிறது.

²¹அப்பொழுது செருயாவின் குமாரன் அபிசாய்: “எங்கள் பிதாவினால் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவரைச் சிமேயி சபித்தபடியால், அவன் கொல்லப்படவேண்டாமோ?” என்றான்.

²²அதற்குத் தாவீது: “செருயாவின் குமாரரே, இன்று நீங்கள் எனக்குச் சத்துருக்களாகும்படி, நீங்கள் என் காரியத்தில் தலையிடுகிறது ஏன்? இன்று இஸ்ரவேலில் ஒருவனாகிலும் கொல்லப்படலாமா? இன்று நான் இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜாவாயிருக்கிறேன் என்பதை நான் அறியேனா?” என்றான். ²³பின்பு ராஜா சிமேயியை நோக்கி: “நீ சாவதில்லை” என்று சொல்லி, ராஜா அவனுக்கு ஆணையிட்டான்.

²⁴சவுலின் பேரனாகிய மேவிபோசேத்தும் ராஜாவை எதிர்கொள்ள இறங்கிவந்தான். ராஜா புறப்பட்டுப்போன நாள்முதல் அவன் சுகமாய்த் திரும்பிவந்த நாள்வரைக்கும், இவன் தன் கால்களைச் சுத்தம்பண்ணாமலும், தன் தாடியைச் சவரம்பண்ணாமலும், தன் வஸ்திரங்களைத் தோய்க்காமலும் இருந்தான். ²⁵ராஜாவை எதிர்கொள்ள அவன் எருசலேமுக்கு வந்தபோது, ராஜா அவனை நோக்கி: “மேவிபோசேத்தே, நீ என்னோடேகூட வராதேபோனது ஏன்?” என்று கேட்டான்.

²⁶அதற்கு அவன்: “ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனே, என் ஊழியக்காரன் என்னை வஞ்சித்தான்; ‘உமது அடியேன் முடவனாயிருக்கிறபடியால், நான் என் கழுதையின்மேல் சேணம்வைத்து ஏறி, ராஜாவோடேகூடப் போவேன்’ என்று உமது அடியேன் சொல்லியிருந்தேன். ²⁷அவன் ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனிடத்தில் உமது அடியேனைக்குறித்து அவதூறாய்ப் பேசினான்; ஆனாலும் ராஜாவாகிய என் ஆண்டவன் எங்கள் பிதாவின் தூதனைப்போல் இருக்கிறார்; உமது பார்வைக்கு நலமாய்த் தோன்றுகிறபடி செய்யும். ²⁸ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனிடத்திலிருந்து என் தகப்பன் வீட்டார் அனைவரும் மரணத்திற்கே பாத்திரராயிருந்தார்கள்; ஆனாலும் உமது பந்தியில் புசிக்கிறவர்களோடே உமது அடியேனை வைத்தீரே. இனிமேலும் ராஜாவை நோக்கி முறையிட எனக்கு என்ன நியாயமிருக்கிறது?” என்றான்.

²⁹அப்பொழுது ராஜா அவனை நோக்கி: “நீ உன் காரியங்களைக்குறித்து இன்னும் பேசுவானேன்? நீயும் சீபாவும் நிலத்தைப் பங்கிட்டுக்கொள்ளுங்கள் என்று நான் தீர்மானித்தேன்” என்றான்.

³⁰மேவிபோசேத் ராஜாவை நோக்கி: “ராஜாவாகிய என் ஆண்டவன் சமாதானத்தோடே தம்முடைய வீட்டுக்கு வந்தபின்பு, அவனே எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொள்ளட்டும்” என்றான்.

³¹கீலேயாத்தியனாகிய பர்சிலாயும் ரோகிலீமிலிருந்து இறங்கிவந்து, ராஜாவை வழியனுப்பும்படி அவனோடேகூட யோர்தானைக் கடந்துபோனான். ³²பர்சிலாய் எண்பது வயதுள்ள மகா முதிர்வயதானவனாயிருந்தான்; ராஜா மகனாயீமில் தங்கியிருந்தபோது, இவன் அவனைப் போஷித்தான்; ஏனெனில் இவன் மகா ஐசுவரியவானாயிருந்தான். ³³ராஜா பர்சிலாயை நோக்கி: “நீ என்னோடேகூடக் கடந்துவா; எருசலேமில் உன்னை என் அருகில் வைத்து போஷிப்பேன்” என்றான்.

³⁴பர்சிலாய் ராஜாவை நோக்கி: “நான் ராஜாவோடேகூட எருசலேமுக்குப் போவதற்கு, என் ஆயுசுநாட்கள் இன்னும் எத்தனை? ³⁵நான் இன்று எண்பது வயதுள்ளவன்; நன்மை தீமை இன்னதென்று நான் அறியக்கூடுமோ? உமது அடியேன் புசிக்கிறதின் ருசியையும் குடிக்கிறதின் ருசியையும் அறியக்கூடுமோ? பாடகர் பாடகிகளின் சத்தத்தை இன்னும் நான் கேட்கக்கூடுமோ? இப்படியிருக்க, உமது அடியேன் ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனுக்கு இன்னும் பாரமாயிருப்பானேன்? ³⁶உமது அடியேன் ராஜாவோடேகூடக் கொஞ்சதூரம் யோர்தானைக் கடந்துவருவேன்; ராஜா எனக்கு இப்படிப்பட்ட பலனைச் சரிக்கட்டவேண்டியது என்ன? ³⁷என் பட்டணத்தில் என் தகப்பன் தாயின் கல்லறையண்டையில் மரிக்கும்படி, உமது அடியேன் திரும்பிப்போகச் சித்தமாகும். இதோ, உமது அடியேனாகிய கிம்காம் இருக்கிறான்; அவன் ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனோடேகூடக் கடந்துபோகட்டும்; உமது பார்வைக்கு நலமாய்த் தோன்றுகிறபடி அவனுக்குச் செய்யும்” என்றான்.

³⁸அப்பொழுது ராஜா: “கிம்காம் என்னோடேகூடக் கடந்துவரட்டும்; உன் பார்வைக்கு நலமாய்த் தோன்றுகிறபடி நான் அவனுக்குச் செய்வேன்; நீ என்னிடத்தில் விரும்புகிறது எதுவோ, அதை நான் உனக்குச் செய்வேன்” என்றான்.

³⁹மக்கள் எல்லாரும் யோர்தானைக் கடந்துபோனார்கள்; ராஜாவும் கடந்தான். ராஜா பர்சிலாயை முத்தமிட்டு அவனை ஆசீர்வதித்தான்; அவன் தன் ஸ்தலத்திற்குத் திரும்பிப்போனான். ⁴⁰ராஜா கில்காலுக்குக் கடந்துபோனான்; கிம்காமும் அவனோடேகூடக் கடந்துபோனான். யூதா ஜனங்கள் அனைவரும் இஸ்ரவேல் ஜனங்களில் பாதிபேரும் ராஜாவை வழியனுப்பினார்கள்.

⁴¹அப்பொழுது இஸ்ரவேலின் மனுஷர் எல்லாரும் ராஜாவினிடத்தில் வந்து: “எங்கள் சகோதரராகிய யூதாவின் மனுஷர், உம்மைத் திருட்டுத்தனமாய்க் கொண்டுபோய், ராஜாவையும் அவருடைய குடும்பத்தாரையும் தாவீதின் மனுஷர் அனைவரையும் யோர்தானைக் கடக்கப்பண்ணினது ஏன்?” என்று கேட்டார்கள்.

⁴²அதற்கு யூதாவின் மனுஷர் எல்லாரும் இஸ்ரவேலின் மனுஷரை நோக்கி: “ராஜா எங்களுக்கு நெருங்கிய இனத்தார்; இதைக்குறித்து நீங்கள் கோபிக்கிறது ஏன்? ராஜாவின் ஆகாரத்தில் எதையாகிலும் நாங்கள் புசித்தோமா? அவர் எங்களுக்கு ஏதாகிலும் வெகுமதி கொடுத்தாரா?” என்றார்கள்.

⁴³இஸ்ரவேலின் மனுஷர் யூதாவின் மனுஷருக்குப் பிரதியுத்தரமாக: “ராஜாவிடத்தில் எங்களுக்குப் பத்துபங்கு உண்டு; தாவீதின்மேல் உங்களைப்பார்க்கிலும் எங்களுக்கு அதிக உரிமையும் உண்டு; அப்படியிருக்க, நீங்கள் எங்களை அற்பமாய் எண்ணினது ஏன்? எங்கள் ராஜாவைத் திரும்ப அழைத்துவருகிறதைக்குறித்து முந்திப் பேசினவர்கள் நாங்கள் அல்லவா?” என்றார்கள். ஆனாலும் யூதாவின் மனுஷரின் வார்த்தைகள் இஸ்ரவேலின் மனுஷரின் வார்த்தைகளைப்பார்க்கிலும் கடினமாயிருந்தன.