ဧဖရိမ်တောအတွင်း၌ အဗရှလုံ ကျဆုံးခြင်း

ဒါဝိဒ်သည် မိမိစစ်သည်တို့ကို အမိန့်တစ်ခုတည်းဖြင့် စေလွှတ်၏။ အဗရှလုံကို ညင်သာစွာ ဆက်ဆံကြလော့ဟူ၍ ဖြစ်၏။ ထားဘေးထက် တောက ပို၍သတ်၏။ အဗရှလုံသည် ဝက်သစ်ချပင်၌ ဦးခေါင်းငြိ၍ ဆွဲလျက်နေရာ ယွာဘက လှံတံများဖြင့် ထိုး၏။ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ရှင်ဘုရင်ကို အပြစ်ကင်းစေတော်မူပြီဟူသော သတင်းကို ပြေးလွှားသူတို့ ယူဆောင်လာကြ၏။ ရှင်ဘုရင်ကမူ မိမိသားအကြောင်းကိုသာ မေး၏။

အခန်း 18။

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏စစ်သည်တော်များကို စုရုံးစေ၍ သူတို့အပေါ်တွင် တစ်ထောင်တပ်မှူးများနှင့် တစ်ရာတပ်မှူးများကို ခန့်ထားတော်မူ၏။ ဒါဝိဒ်သည် စစ်သည်တော်များကို စေလွှတ်တော်မူ၏။ သုံးပုံတစ်ပုံကို ယွာဘ၏လက်အောက်၌၊ သုံးပုံတစ်ပုံကို ယွာဘ၏ညီ ဇေရုယာ၏သား အဘိရှဲ၏လက်အောက်၌၊ သုံးပုံတစ်ပုံကို ဂိတ္တိလူ အိတ္တဲ၏လက်အောက်၌ ထားတော်မူ၏။ ထိုအခါ ရှင်ဘုရင်က “ငါသည်လည်း သင်တို့နှင့်အတူ ဧကန်မုချ စစ်ချီထွက်မည်” ဟု စစ်သည်တော်များအား မိန့်တော်မူ၏။

သို့ရာတွင် စစ်သည်တော်များက “ကိုယ်တော် မကြွတော်မူပါနှင့်။ အကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ပြေးသော်လည်း ရန်သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြပါ၊ အကျွန်ုပ်တို့တစ်ဝက် သေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ကြပါ။ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်တို့ တစ်သောင်းနှင့် တန်ပါ၏။ သို့ဖြစ်၍ ကိုယ်တော်သည် မြို့ထဲ၌ နေတော်မူ၍ အကျွန်ုပ်တို့အား အကူအညီ စေလွှတ်ရန် အသင့်ရှိတော်မူလျှင် သာ၍ကောင်းပါ၏” ဟု လျှောက်ကြ၏။

ရှင်ဘုရင်က “သင်တို့အတွက် အကောင်းဆုံးဟု ထင်မြင်သည့်အတိုင်း ငါပြုမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် စစ်သည်တော်အားလုံး တစ်ရာစီ တစ်ထောင်စီ ချီတက်ထွက်သွားကြစဉ် ရှင်ဘုရင်သည် မြို့တံခါးဝ၌ ရပ်နေတော်မူ၏။

ရှင်ဘုရင်က ယွာဘ၊ အဘိရှဲနှင့် အိတ္တဲတို့အား “ငါ့မျက်နှာကို ထောက်၍ လုလင်အဗရှလုံအား နူးညံ့စွာ ပြုကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အဗရှလုံအကြောင်း ရှင်ဘုရင်သည် တပ်မှူးများအား မှာထားတော်မူသည်ကို စစ်သည်တော်အားလုံး ကြားကြ၏။

စစ်သည်တော်များသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် လွင်ပြင်သို့ ထွက်သွားကြ၍ ဧဖရိမ်တောအတွင်း၌ စစ်တိုက်ကြ၏။ ထိုအရပ်၌ ဣသရေလ၏စစ်တပ်သည် ဒါဝိဒ်၏လူတို့လက်တွင် ရှုံးနိမ့်လေ၏။ ထိုနေ့၌ ကျဆုံးသူ များပြား၍ လူပေါင်း နှစ်သောင်း သေကြေကြ၏။ စစ်ပွဲသည် ထိုဒေသတစ်ခွင်လုံး၌ ပျံ့နှံ့သွား၍ ထိုနေ့တွင် ဓားဖြင့် သေသောသူထက် တောကြောင့် သေသောသူက ပိုများ၏။

အဗရှလုံသည် ဒါဝိဒ်၏လူတို့နှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့၏။ သူသည် မိမိ၏လားကို စီး၍ ကြီးမားသော ဝက်သစ်ချပင်ကြီး၏ ထူထပ်သောအကိုင်းအခက်အောက်မှ ဖြတ်သွားစဉ် သူ၏ဦးခေါင်းသည် ထိုအပင်၌ ပြင်းစွာ ငြိ၍နေလေ၏။ သူစီးသောလားသည် သူ့အောက်မှ ဆက်လက်သွားသဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးစပ်ကြား၌ တွဲလောင်းကျန်ရစ်၏။ လူတစ်ယောက်သည် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်၍ ယွာဘအား “အဗရှလုံသည် ဝက်သစ်ချပင်၌ တွဲလောင်းကျနေသည်ကို အကျွန်ုပ် ယခုပင် မြင်ခဲ့ပါသည်” ဟု ပြော၏။

ယွာဘက ပြောသောသူအား “သင်သည် သူ့ကို မြင်ခဲ့သည်မှန်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာ၌ပင် သူ့ကို ရိုက်၍ မြေသို့ မလှဲချခဲ့သနည်း။ သို့ပြုခဲ့ပါမူ ငွေ ဆယ်ရက်စာ လုပ်အားခနှင့် ခါးပတ်တစ်ခုကို သင့်အား ငါ ပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်မည်” ဟု ဆို၏။

သို့ရာတွင် ထိုသူက ယွာဘအား “အကျွန်ုပ်၏လက်ဝါးထဲသို့ ငွေ တစ်ထောင်ရက်စာ လုပ်အားခကို ချိန်တွယ်ထည့်ပေးသော်လည်း ရှင်ဘုရင်၏သားတော်ကို အကျွန်ုပ် လက်မလှမ်းပါ။ အကြောင်းမူကား ‘ငါ့မျက်နှာကို ထောက်၍ လုလင်အဗရှလုံကို စောင့်ရှောက်ကြလော့’ ဟု သင်နှင့် အဘိရှဲ၊ အိတ္တဲတို့အား ရှင်ဘုရင် မှာထားတော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ကြားခဲ့ကြပါသည်။ သို့မဟုတ် အကျွန်ုပ်သည် မိမိအသက်ကို အလဟဿ စွန့်ရလေပြီ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှင်ဘုရင်ထံမှ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော အရာ တစ်စုံတစ်ခုမျှ မရှိ၍ သင်ကိုယ်တိုင်လည်း အကျွန်ုပ်နှင့် ကင်းကွာ၍ ရပ်နေလိမ့်မည်” ဟု လျှောက်၏။

ယွာဘက “ဤသို့ သင်နှင့် ငါ အချိန်မဖြုန်းလို” ဟု ဆို၍ လှံသုံးစင်းကို လက်တွင်ကိုင်ကာ ဝက်သစ်ချပင်၏အလယ်၌ အသက်ရှင်လျက်ရှိသေးသော အဗရှလုံ၏နှလုံးထဲသို့ ထိုးသွင်းလေ၏။ ထို့နောက် ယွာဘ၏ လက်နက်ဆောင် လုလင်ဆယ်ယောက်တို့သည် အဗရှလုံကို ဝိုင်းရံ၍ ရိုက်သတ်ကြ၏။ ယွာဘသည် တံပိုးမှုတ်သဖြင့် စစ်သည်တော်များသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ရပ်တန့်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား ယွာဘသည် သူတို့ကို ဆီးတားသောကြောင့်တည်း။ သူတို့သည် အဗရှလုံကို ယူဆောင်၍ တောအတွင်းရှိ ကြီးမားသောတွင်းထဲသို့ ပစ်ချပြီးလျှင် သူ၏အပေါ်၌ ကျောက်ခဲပုံ အလွန်ကြီးကို ပုံ၍ထားကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားအားလုံးသည် အသီးသီး မိမိတို့အိမ်သို့ ထွက်ပြေးကြ၏။

အဗရှလုံသည် အသက်ရှင်စဉ်က “ငါ၏နာမည်ကို အောက်မေ့စေရန် ငါ့တွင် သားမရှိ” ဟု ဆို၍ ရှင်ဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်း၌ ကျောက်တိုင်တစ်တိုင်ကို စိုက်ထူခဲ့၏။ သူသည် ထိုကျောက်တိုင်ကို မိမိနာမည်ဖြင့် မှည့်ခေါ်ခဲ့သဖြင့် ယနေ့တိုင်အောင် အဗရှလုံအောက်မေ့ဖွယ်ကျောက်တိုင်ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။ ^a

ဒါဝိဒ်သည် သားတော်အဗရှလုံအတွက် ငိုကြွေးခြင်း

ဇာဒုတ်၏သား အဟိမတ်က “ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ရှင်ဘုရင်၏ရန်သူတို့ကို အရေးရှုံးစေ၍ ရှင်ဘုရင်ဘက်၌ တရားစီရင်ပေးတော်မူကြောင်းကို ငါ ပြေး၍ ကြားလျှောက်ပါရစေ” ဟု ဆို၏။

ယွာဘက “ယနေ့ သတင်းယူဆောင်ရမည့်သူ သင်မဟုတ်။ အခြားသောနေ့၌ သတင်းကို ယူဆောင်နိုင်သော်လည်း ယနေ့မူ သင် မယူဆောင်ရ။ အကြောင်းမူကား ရှင်ဘုရင်၏သားတော် သေဆုံးသောကြောင့်တည်း” ဟု ဆို၏။

ထို့နောက် ယွာဘက ကုရှအမျိုးသားအား “သွားလော့၊ သင်မြင်သည့်အရာကို ရှင်ဘုရင်အား ကြားလျှောက်လော့” ဟု ဆို၏။ ကုရှအမျိုးသားသည် ယွာဘအား ဦးညွှတ်၍ ပြေးလေ၏။

ဇာဒုတ်၏သား အဟိမတ်က ယွာဘအား တစ်ဖန် “မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကုရှအမျိုးသား၏နောက်မှ အကျွန်ုပ်လည်း လိုက်ပြေးပါရစေ” ဟု ဆို၏။ ယွာဘက “ငါ့သား၊ အဘယ်ကြောင့် ပြေးလိုသနည်း။ ဆုလာဘ်ထိုက်သော သတင်း သင့်တွင် မရှိ” ဟု ပြန်ဆို၏။

အဟိမတ်က “မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကျွန်ုပ် ပြေးပါမည်” ဟု ဆိုလျှင် ယွာဘက “ပြေးလော့” ဟု ဆို၏။ သို့ဖြစ်၍ အဟိမတ်သည် လွင်ပြင်လမ်းအတိုင်း ပြေး၍ ကုရှအမျိုးသားထက် အရင်ရောက်လေ၏။

ဒါဝိဒ်သည် မြို့တံခါးနှစ်ထပ်ကြား၌ ထိုင်နေတော်မူ၏။ ကင်းစောင့်သည် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တံခါးအမိုးပေါ်သို့ တက်၍ မျှော်ကြည့်သောအခါ လူတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်တည်း ပြေးလာသည်ကို မြင်လေ၏။ ကင်းစောင့်သည် ဟစ်အော်၍ ရှင်ဘုရင်အား လျှောက်ထား၏။ ရှင်ဘုရင်က “တစ်ကိုယ်တည်းသာ ဖြစ်လျှင် သူသည် သတင်းဆောင်လာသူ ဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပြေးလာသောသူသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာ၏။

ကင်းစောင့်သည် အခြားလူတစ်ယောက် ပြေးလာသည်ကို မြင်၍ တံခါးစောင့်အား “ကြည့်လော့၊ အခြားသူတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်တည်း ပြေးလာ၏” ဟု ဟစ်ခေါ်၏။ ရှင်ဘုရင်က “ထိုသူသည်လည်း သတင်းဆောင်လာသူ ဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ကင်းစောင့်က “ပထမသူ၏ ပြေးပုံမှာ ဇာဒုတ်၏သား အဟိမတ်၏ ပြေးပုံနှင့် တူပါ၏” ဟု လျှောက်၏။ ရှင်ဘုရင်က “ထိုသူသည် သူတော်ကောင်းဖြစ်၏၊ ကောင်းသောသတင်းကို ဆောင်လာ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

အဟိမတ်သည် ရှင်ဘုရင်အား “ချမ်းသာပါစေ” ဟု ဟစ်ခေါ်၍ ရှင်ဘုရင်ရှေ့တော်၌ ဦးခေါင်းကို မြေသို့ညွှတ်လျက် ပျပ်ဝပ်ပြီးလျှင် “အရှင်မင်းကြီးကို ပုန်ကန်သောသူတို့ကို အပ်နှံတော်မူသော ကိုယ်တော်၏ခမည်းတော်သည် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း” ဟု လျှောက်၏။

ရှင်ဘုရင်က “လုလင်အဗရှလုံ ဘေးကင်းလုံခြုံ၏လော” ဟု မေးတော်မူ၏။ အဟိမတ်က “ယွာဘသည် ရှင်ဘုရင်၏ကျွန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ကျွန် အကျွန်ုပ်ကို စေလွှတ်သောအခါ ကြီးစွာသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ခြင်းကို အကျွန်ုပ် မြင်သော်လည်း အဘယ်အရာ ဖြစ်သည်ကို မသိပါ” ဟု လျှောက်၏။

ရှင်ဘုရင်က “ဘေးသို့ဖယ်၍ ဤနေရာ၌ ရပ်နေလော့” ဟု မိန့်တော်မူသဖြင့် သူသည် ဘေးသို့ဖယ်၍ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏။

ကုရှအမျိုးသား ရောက်လာ၍ “အရှင်မင်းကြီး၊ သတင်းကောင်းပါ၏။ ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ထကြွသူအားလုံး၏ လက်မှ ထာဝရဘုရားသည် ယနေ့ ကိုယ်တော်ကို ကယ်လွှတ်တော်မူပြီ” ဟု လျှောက်၏။

ရှင်ဘုရင်က ကုရှအမျိုးသားအား “လုလင်အဗရှလုံ ဘေးကင်းလုံခြုံ၏လော” ဟု မေးတော်မူ၏။ ကုရှအမျိုးသားက “အရှင်မင်းကြီး၏ ရန်သူများနှင့် ကိုယ်တော်ကို အကျိုးယုတ်စေရန် ဆန့်ကျင်ထကြွသူအားလုံးသည် ထိုလုလင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပါစေ” ဟု လျှောက်၏။

ရှင်ဘုရင်သည် တုန်လှုပ်သွားတော်မူ၏။ မြို့တံခါး၏အထက်ခန်းသို့ တက်သွားလျက် ငိုကြွေး၍ လမ်းလျှောက်ရင်း “ငါ့သား အဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သား အဗရှလုံ။ သင့်အစား ငါ သေခဲ့ရလျှင် ကောင်းလေစွ၊ အဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သား” ဟု မြွက်ဆိုတော်မူ၏။