2 சாமுவேல் 18

18 ¹தாவீது தன்னோடிருந்த ஜனங்களை எண்ணிப்பார்த்து, அவர்கள்மேல் ஆயிரம்பேருக்கு அதிபதிகளையும் நூறுபேருக்கு அதிபதிகளையும் ஏற்படுத்தினான். ²தாவீது ஜனங்களை அனுப்பினான்: ஒரு பங்கை யோவாப் கையின்கீழும், ஒரு பங்கை யோவாபின் சகோதரனும் செருயாவின் குமாரனுமாகிய அபிசாய் கையின்கீழும், ஒரு பங்கை கித்தியனாகிய ஈத்தாய் கையின்கீழும் அனுப்பினான். ராஜா ஜனங்களை நோக்கி, “நானும் உங்களோடேகூட நிச்சயமாய்ப் புறப்பட்டு வருவேன்” என்றான்.

³அதற்கு ஜனங்கள்: “நீர் புறப்படவேண்டாம்; நாங்கள் ஓடிப்போனாலும் அவர்கள் எங்களைப் பொருட்படுத்தமாட்டார்கள்; எங்களில் பாதிபேர் மடிந்தாலும் அவர்கள் எங்களைப் பொருட்படுத்தமாட்டார்கள்; நீரோ எங்களில் பதினாயிரம்பேருக்குச் சமமானவர்; ஆகையால் நீர் நகரத்திலிருந்து எங்களுக்கு உதவி அனுப்ப ஆயத்தமாயிருப்பதே நலம்” என்றார்கள்.

⁴ராஜா அவர்களை நோக்கி, “உங்கள் பார்வைக்கு நலமாய்த் தோன்றுகிறபடியே செய்வேன்” என்றான். பின்பு ஜனங்கள் எல்லாரும் நூறுநூறாகவும் ஆயிரம் ஆயிரமாகவும் புறப்படுகையில், ராஜா வாசலின் அருகே நின்றான்.

⁵ராஜா யோவாப்புக்கும் அபிசாய்க்கும் ஈத்தாய்க்கும், “என்னிமித்தம் வாலிபனாகிய அப்சலோமை மென்மையாய் நடத்துங்கள்” என்று கட்டளையிட்டான். அப்சலோமைக்குறித்து ராஜா அதிபதிகளுக்குக் கட்டளையிடுகிறதை ஜனங்கள் எல்லாரும் கேட்டார்கள்.

⁶ஜனங்கள் இஸ்ரவேலுக்கு விரோதமாய் வெளியில் புறப்பட்டார்கள்; யுத்தம் எப்பிராயீம் காட்டிலே நடந்தது. ⁷அங்கே இஸ்ரவேலின் இராணுவம் தாவீதின் மனுஷரால் முறியடிக்கப்பட்டது; அந்நாளில் இருபதினாயிரம்பேர் மடிந்த பெரிய சங்காரம் உண்டாயிற்று. ⁸யுத்தம் அந்த முழுப் பிரதேசமெங்கும் பரவிற்று; அந்நாளில் பட்டயம் பட்சித்ததைப்பார்க்கிலும் காடு அதிக ஜனங்களைப் பட்சித்தது.

⁹அப்சலோம் தாவீதின் மனுஷருக்கு எதிர்ப்பட்டான். அவன் தன் கோவேறுகழுதையின்மேல் ஏறிப்போகையில், ஒரு பெரிய கர்வாலிமரத்தின் அடர்ந்த கிளைகளின்கீழ் அவன் போனான்; அவன் தலை அந்த மரத்திலே இறுகச் சிக்கிக்கொண்டது; கீழே கோவேறுகழுதை போய்விட, அவன் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் நடுவே தொங்கினான். ¹⁰ஒரு மனுஷன் அதைக் கண்டு யோவாப்பிடம், “இதோ, அப்சலோம் ஒரு கர்வாலிமரத்திலே தொங்குகிறதை இப்பொழுது கண்டேன்” என்று சொன்னான்.

¹¹யோவாப் தன்னிடம் சொன்னவனை நோக்கி, “நீ அவனைக் கண்டாயே! பின்னை ஏன் அங்கே அவனைத் தரையிலே வெட்டி வீழ்த்தவில்லை? அப்படிச் செய்திருந்தால் பத்து நாள் கூலிக்குச் சமமான வெள்ளியையும் ஒரு கச்சையையும் உனக்குக் கொடுக்கக் கடமைப்பட்டிருப்பேனே” என்றான்.

¹²அதற்கு அந்த மனுஷன் யோவாப்பை நோக்கி, “ஆயிரம் நாள் கூலிக்குச் சமமான வெள்ளி என் உள்ளங்கையில் நிறுத்துக் கொடுக்கப்பட்டாலும், நான் ராஜாவின் குமாரன்மேல் என் கையை நீட்டமாட்டேன்; ஏனெனில், ‘என்னிமித்தம் வாலிபனாகிய அப்சலோமைக் காப்பாற்றுங்கள்’ என்று ராஜா உமக்கும் அபிசாய்க்கும் ஈத்தாய்க்கும் கட்டளையிட்டதை நாங்கள் எல்லாரும் கேட்டோமே. ¹³இல்லாவிட்டால், நான் என் பிராணனை வீணாய்க் கழித்திருப்பேன்; ஏனெனில் ராஜாவுக்கு மறைவானது ஒன்றுமில்லை; அப்பொழுது நீரும் என்னைவிட்டு விலகி நின்றிருப்பீர்” என்றான்.

¹⁴அப்பொழுது யோவாப்: “இப்படி உன்னோடே நான் நேரத்தை வீணாக்கமாட்டேன்” என்று சொல்லி, மூன்று ஈட்டிகளைத் தன் கையில் எடுத்து, கர்வாலிமரத்தின் நடுவிலே இன்னும் உயிரோடிருந்த அப்சலோமின் இருதயத்திலே அவைகளைப் பாய்ச்சினான். ¹⁵யோவாபின் ஆயுததாரிகளாகிய பத்து வாலிபர் அப்சலோமைச் சூழ்ந்துகொண்டு, அவனை அடித்துக் கொன்றார்கள். ¹⁶பின்பு யோவாப் எக்காளம் ஊதினான்; யோவாப் ஜனங்களைத் தடுத்ததால், அவர்கள் இஸ்ரவேலைப் பின்தொடர்வதை நிறுத்தினார்கள். ¹⁷அவர்கள் அப்சலோமை எடுத்து, காட்டிலிருந்த ஒரு பெரிய பள்ளத்திலே போட்டு, அவன்மேல் மகா பெரிய கற்குவியலைக் குவித்தார்கள். இஸ்ரவேலர் யாவரும் அவரவர் தங்கள் வீட்டுக்கு ஓடிப்போனார்கள்.

¹⁸அப்சலோம் உயிரோடிருக்கையில், “என் நாமத்தை நினைவுகூரும்படி எனக்கு ஒரு குமாரனும் இல்லை” என்று சொல்லி, ராஜாவின் பள்ளத்தாக்கிலே தனக்கு ஒரு தூணை நாட்டி வைத்திருந்தான். அவன் அந்தத் தூணுக்குத் தன் பேரையே சூட்டினான்; அது இந்நாள்வரைக்கும் அப்சலோமின் நினைவுத்தூண் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ^a a v18 அப்சலோமுக்குக் குமாரர் பிறந்திருந்தார்கள் (2 சாமுவேல் 14:27), ஆனால் அவர்கள் அவனுக்கு முன்பே மரித்துப்போனதாகத் தெரிகிறது; இதனால் அவன் நாமத்தைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்த வாரிசு எவரும் அவனுக்கு இல்லாமற்போயிற்று.

தன் மகன் அப்சலோமுக்காக தாவீது அழுகிறான்

¹⁹சாதோக்கின் குமாரனாகிய அகிமாஸ்: “நான் ஓடிப்போய், எங்கள் பிதா ராஜாவை அவருடைய சத்துருக்களின் கைக்கு நீங்கலாக்கி நீதிசெய்தார் என்று அவருக்கு அறிவிக்கிறேன்” என்றான்.

²⁰யோவாப் அவனை நோக்கி, “இன்று நீ செய்தி கொண்டுபோகிறவன் அல்ல; வேறொரு நாளில் நீ செய்தி கொண்டுபோகலாம்; ஆனால் ராஜாவின் குமாரன் மரித்துப்போனபடியால், இன்று நீ ஒரு செய்தியும் கொண்டுபோகவேண்டாம்” என்றான்.

²¹பின்பு யோவாப் கூஷியனை நோக்கி, “நீ போய், கண்டதை ராஜாவுக்கு அறிவி” என்றான். கூஷியன் யோவாப்பை வணங்கி ஓடினான்.

²²சாதோக்கின் குமாரனாகிய அகிமாஸ் மறுபடியும் யோவாப்பை நோக்கி, “எது நேரிட்டாலும் நேரிடட்டும், நானும் கூஷியன் பின்னாலே ஓடிப்போக தயவுசெய்து அனுமதியும்” என்றான். அதற்கு யோவாப்: “என் மகனே, நீ ஏன் ஓடவேண்டும்? பரிசுக்குரிய செய்தி உன்னிடத்தில் இல்லையே” என்றான்.

²³அதற்கு அவன்: “எது நேரிட்டாலும், நான் ஓடுவேன்” என்றான். “ஓடு” என்று யோவாப் சொன்னான். அப்பொழுது அகிமாஸ் சமபூமி வழியாய் ஓடி, கூஷியனை முந்திக்கொண்டான்.

²⁴தாவீது இரண்டு வாசல்களுக்கு நடுவே உட்கார்ந்திருந்தான். ஜாமக்காரன் மதிலின் அருகிலிருந்த வாசலின் மேல்தளத்தில் ஏறி, தன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்த்து, ஒரு மனுஷன் தனியே ஓடிவருகிறதைக் கண்டான். ²⁵ஜாமக்காரன் சத்தமிட்டு ராஜாவுக்கு அறிவித்தான். ராஜா: “அவன் தனியே வந்தால், அவன் வாயில் செய்தி உண்டு” என்றான். ஓடிவந்தவன் மேலும் சமீபமாய் வந்துகொண்டிருந்தான்.

²⁶ஜாமக்காரன் வேறொரு மனுஷன் ஓடிவருகிறதைக் கண்டு, வாசல் காக்கிறவனை நோக்கி, “இதோ, இன்னொரு மனுஷன் தனியே ஓடிவருகிறான்” என்று கூப்பிட்டான். ராஜா: “அவனும் செய்தி கொண்டுவருகிறான்” என்றான்.

²⁷ஜாமக்காரன்: “முந்தினவன் ஓடுகிற ஓட்டம் சாதோக்கின் குமாரனாகிய அகிமாசின் ஓட்டம்போல் இருக்கிறது” என்றான். ராஜா: “அவன் நல்ல மனுஷன்; அவன் நற்செய்தியோடே வருகிறான்” என்றான்.

²⁸அகிமாஸ் ராஜாவைப் பார்த்து, “சமாதானம்!” என்று கூப்பிட்டு, ராஜாவுக்கு முன்பாகத் தரைமட்டும் முகங்குனிந்து பணிந்து, “ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனுக்கு விரோதமாய்க் கலகம்பண்ணினவர்களை ஒப்புக்கொடுத்த உம்முடைய பிதாவுக்கு ஸ்தோத்திரம்” என்றான்.

²⁹ராஜா: “வாலிபனாகிய அப்சலோம் சேமமாய் இருக்கிறானா?” என்று கேட்டான். அதற்கு அகிமாஸ்: “ராஜாவின் ஊழியக்காரனையும் உமது அடியேனையும் யோவாப் அனுப்புகையில், பெரிய அமளியைக் கண்டேன்; ஆனால் அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை” என்றான்.

³⁰ராஜா: “ஒரு பக்கமாய் விலகி இங்கே நில்” என்றான். அப்படியே அவன் ஒரு பக்கமாய் விலகி அமைதியாய் நின்றான்.

³¹அப்பொழுது கூஷியன் வந்து, “ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனே, நற்செய்தி! உமக்கு விரோதமாய் எழும்பின யாவரின் கைக்கும் கர்த்தர் உம்மை இன்று நீங்கலாக்கி விடுவித்தார்” என்றான்.

³²ராஜா கூஷியனை நோக்கி, “வாலிபனாகிய அப்சலோம் சேமமாய் இருக்கிறானா?” என்று கேட்டான். அதற்கு கூஷியன்: “ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனுடைய சத்துருக்களும், உமக்குத் தீங்குசெய்ய உமக்கு விரோதமாய் எழும்புகிற யாவரும், அந்த வாலிபனைப்போல் ஆகக்கடவர்கள்” என்றான்.

³³அப்பொழுது ராஜா மிகவும் கலங்கி, வாசலின் மேல் அறைக்கு ஏறிப்போய், அழுதுகொண்டே நடந்து: “என் மகனே அப்சலோமே! என் மகனே, என் மகனே அப்சலோமே! உனக்குப் பதிலாக நானே செத்திருந்தால் நலமாயிருக்குமே; அப்சலோமே, என் மகனே, என் மகனே!” என்று புலம்பினான்.