၂ ရာ 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹ထိုအခါ အဟိသောဖေလက အဗရှလုံအား “အကျွန်ုပ်သည် လူတစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကိုရွေးချယ်၍ ယနေ့ည ဒါဝိဒ်၏နောက်သို့ ထွက်လိုက်ပါရစေ။ ²သူသည် မောပန်းနွမ်းနယ်နေစဉ် အကျွန်ုပ်သည် သူ့ကိုတိုက်ခိုက်၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေပါမည်။ ထိုအခါ သူ၏လူအပေါင်းတို့သည် ထွက်ပြေးကြလိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်၍ ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ အကျွန်ုပ်လုပ်ကြံပါမည်။ ³လူအပေါင်းတို့ကိုလည်း ကိုယ်တော့်ထံသို့ အကျွန်ုပ်ပြန်ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပါမည်။ ကိုယ်တော်ရှာဖွေနေသောသူတစ်ဦးတည်း သေဆုံးလျှင် လူအပေါင်းတို့သည် ပြန်လာကြမည်ဖြစ်၍ လူအပေါင်းတို့သည် ငြိမ်းချမ်းကြပါလိမ့်မည်။”

⁴အဗရှလုံနှင့် ဣသရေလအမျိုး၏ အကြီးအကဲအပေါင်းတို့သည် ဤအကြံကို ကောင်းသည်ဟုယူ၍ နှစ်သက်ကြ၏။ ⁵အဗရှလုံက “အာခိအမျိုးသား ဟုရှဲကိုလည်း ခေါ်လော့။ သူပြောမည့်စကားကိုလည်း ငါတို့ကြားကြကုန်အံ့။” ဟုဆို၏။

⁶ဟုရှဲသည် အဗရှလုံထံသို့ရောက်သောအခါ အဗရှလုံက “အဟိသောဖေလသည် ဤသို့အကြံပေးလေပြီ။ သူ၏စကားအတိုင်း ငါတို့ပြုသင့်သလော။ မပြုသင့်လျှင် သင်ပြောလော့။” ဟုဆို၏။

⁷ဟုရှဲက အဗရှလုံအား “အဟိသောဖေလပေးသောအကြံသည် ဤအချိန်၌ မကောင်းပါ။ ⁸ဟုရှဲက ဆက်၍ ‘ကိုယ်တော်၏ဖခင်နှင့် သူ၏လူတို့သည် တောထဲ၌ သားငယ်များကိုလုယူခံရသော ဝက်ဝံကဲ့သို့ ကြမ်းကြုတ်သောစစ်သည်များဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော်သိပါ၏။ ကိုယ်တော်၏ဖခင်သည် အတွေ့အကြုံရင့်သော စစ်သူရဲဖြစ်၍ စစ်သည်များနှင့်အတူ အိပ်မည်မဟုတ်ပါ။’ ဟုဆို၏။ ⁹ယခုပင် သူသည် တွင်းတစ်ခု၌ဖြစ်စေ၊ အခြားနေရာ၌ဖြစ်စေ ပုန်းအောင်းနေပါ၏။ ကိုယ်တော်၏လူအချို့ ဦးစွာကျဆုံးလျှင် ကြားသိသူတိုင်းက ‘အဗရှလုံ၏လူတို့သည် အသတ်ခံရကြပြီ’ ဟုဆိုကြပါလိမ့်မည်။ ¹⁰ထိုအခါ ခြင်္သေ့နှလုံးကဲ့သို့သော နှလုံးရှိသည့် ရဲရင့်ဆုံးသောသူပင်လျှင် ကြောက်လန့်၍ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားပါလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်၏ဖခင်သည် စစ်သူရဲဖြစ်၍ သူနှင့်အတူရှိသောသူတို့သည် ရဲရင့်ကြောင်းကို ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်း သိကြသောကြောင့်ဖြစ်ပါ၏။ ¹¹သို့ဖြစ်၍ အကျွန်ုပ်၏အကြံကားဤသို့တည်း။ ဒန်မြို့မှ ဗေရရှေဘမြို့တိုင်အောင် ပင်လယ်ကမ်းခြေသဲလုံးနှင့်အမျှ များပြားသော ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းကို ကိုယ်တော့်ထံသို့ စုရုံး၍ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် စစ်ပွဲသို့ ချီတက်ပါလော့။ ¹²သူရှိရာ မည်သည့်အရပ်၌မဆို အကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ထံသို့ရောက်၍ မြေပေါ်သို့ကျသောနှင်းကဲ့သို့ သူ့အပေါ်သို့ကျရောက်ပြီးလျှင် သူ့ကိုသော်လည်းကောင်း၊ သူ၏လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုသော်လည်းကောင်း အသက်ရှင်စေမည်မဟုတ်ပါ။ ¹³သူသည် မြို့တစ်မြို့ထဲသို့ ဆုတ်ခွာဝင်ရောက်လျှင် ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် ထိုမြို့သို့ ကြိုးများယူဆောင်လာ၍ ကျောက်စရစ်တစ်လုံးမျှ မကျန်သည်တိုင်အောင် ထိုမြို့ကို ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ဆွဲချကြပါမည်။” ဟုဆို၏။

¹⁴အဗရှလုံနှင့် ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့က “အာခိအမျိုးသား ဟုရှဲ၏အကြံသည် အဟိသောဖေလ၏အကြံထက် သာ၍ကောင်း၏။” ဟုဆိုကြ၏။ အကြောင်းမူကား အဗရှလုံအပေါ် ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်စေရန် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် အဟိသောဖေလ၏ကောင်းသောအကြံကို ဖျက်ဆီးရန် စီမံထားတော်မူသောကြောင့်ဖြစ်၏။

¹⁵ဟုရှဲက ယဇ်ပုရောဟိတ် ဇာဒုတ်နှင့် အဗျာသာတို့အား “အဟိသောဖေလသည် အဗရှလုံနှင့် ဣသရေလအမျိုး အကြီးအကဲတို့အား ဤသို့အကြံပေးခဲ့၍ အကျွန်ုပ်မူကား ဤသို့အကြံပေးခဲ့ပါသည်။ ¹⁶ယခု ‘ယနေ့ည တောကန္တာရ၏ ကူးတို့ဆိပ်များ၌ မနေပါနှင့်။ မုချကူးသွားပါ။ သို့မဟုတ်လျှင် ရှင်ဘုရင်နှင့်တကွ သူနှင့်အတူရှိသောလူအပေါင်းတို့သည် သုတ်သင်ဖျက်ဆီးခြင်းခံရကြပါလိမ့်မည်’ ဟု ဒါဝိဒ်ထံသို့ အမြန်သတင်းပေးပို့ကြလော့။” ဟုဆို၏။

¹⁷ယောနသန်နှင့် အဟိမတ်တို့သည် အင်္ရောဂေလ၌ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ သူတို့သည် မြို့ထဲသို့ဝင်သည်ကို အတွေ့မခံနိုင်သောကြောင့် အစေခံမိန်းမငယ်တစ်ဦးသည် သွား၍ သူတို့အား သတင်းပြောကြား၍ သူတို့သည်လည်း သွား၍ ဒါဝိဒ်မင်းကြီးအား သတင်းပြောကြားလေ့ရှိ၏။ ¹⁸သို့ရာတွင် လုလင်တစ်ဦးသည် သူတို့ကိုမြင်၍ အဗရှလုံအား ပြောကြားလေ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုသူနှစ်ဦးသည် အလျင်အမြန်ထွက်ခွာ၍ ဗာဟုရိမ်ရွာရှိ လူတစ်ဦး၏အိမ်သို့ ရောက်ကြ၏။ ထိုသူ၏ဝင်းအတွင်း၌ ရေတွင်းတစ်တွင်းရှိ၍ သူတို့သည် ထိုရေတွင်းထဲသို့ ဆင်းကြ၏။ ¹⁹ထိုသူ၏ဇနီးသည် ရေတွင်းဝပေါ်၌ အဖုံးတစ်ခုကိုဖြန့်ခင်း၍ ၎င်းအပေါ်တွင် ဂျုံဆန်ကိုဖြူးထားသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသတိပြုမိကြချေ။ ²⁰အဗရှလုံ၏ကျွန်တို့သည် ထိုအိမ်ရှိ မိန်းမထံသို့ရောက်လာ၍ “အဟိမတ်နှင့် ယောနသန်တို့ အဘယ်မှာနည်း။” ဟုမေးကြ၏။ မိန်းမက “သူတို့သည် ချောင်းကိုကူးသွားကြပြီ။” ဟုဆို၏။ ထိုသူတို့သည် ရှာဖွေ၍ မည်သူ့ကိုမျှမတွေ့သဖြင့် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်သွားကြ၏။

²¹ထိုသူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထိုသူနှစ်ဦးသည် ရေတွင်းထဲမှ တက်လာ၍ ဒါဝိဒ်မင်းကြီးထံသို့သွားပြီးလျှင် သတင်းလျှောက်ထားကြ၏။ သူတို့က “အဟိသောဖေလသည် ကိုယ်တော်အား ဤသို့ကြံစည်ထားပါပြီ။ သို့ဖြစ်၍ ထ၍ ရေကိုအလျင်အမြန်ကူးပါ။” ဟုလျှောက်ကြ၏။

²²ထို့ကြောင့် ဒါဝိဒ်နှင့်တကွ သူနှင့်အတူရှိသောသူအပေါင်းတို့သည် ထ၍ ယော်ဒန်မြစ်ကိုကူးကြ၏။ မိုးလင်းချိန်၌ ထိုမြစ်ကိုမကူးရသေးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မကျန်ချေ။

²³အဟိသောဖေလသည် မိမိ၏အကြံအတိုင်း မလိုက်နာကြသည်ကိုမြင်သောအခါ မြည်းကိုကုန်းနှီးတင်၍ မိမိမြို့ရှိအိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။ မိမိအိမ်မှုကိစ္စများကို စီရင်ပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြိုးဆွဲချ၍ သေလေ၏။ သူသည် သေ၍ မိမိဖခင်၏ သင်္ချိုင်း၌ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကိုခံရ၏။

²⁴ဒါဝိဒ်သည် မဟာနိမ်မြို့သို့ ရောက်လာ၏။ အဗရှလုံမူကား မိမိနှင့်အတူ ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းနှင့်တကွ ယော်ဒန်မြစ်ကိုကူး၏။ ²⁵အဗရှလုံသည် ယွာဘ၏အစား အာမသကို တပ်မတော်အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ခန့်ထား၏။ အာမသ၏ဖခင်ကား ဣသရေလအမျိုးသား ဣသရဖြစ်၍ သူသည် ယွာဘ၏မိခင် ဇေရုယာ၏ညီမ၊ နာဟတ်၏သမီး အဘိဂဲလကို ထိမ်းမြားခဲ့သူဖြစ်၏။ ²⁶ဣသရေလအမျိုးသားတို့နှင့် အဗရှလုံတို့သည် ဂိလဒ်ပြည်၌ စခန်းချကြ၏။

²⁷ဒါဝိဒ်သည် မဟာနိမ်မြို့သို့ရောက်သောအခါ အမ္မုန်အမျိုးသားတို့၏ ရဗ္ဗာမြို့မှ နာဟတ်၏သား ရှောဘိ၊ လောဒေဗာမြို့မှ အမျေလ၏သား မာခိရ၊ ရောဂလိမ်မြို့မှ ဂိလဒ်ပြည်သား ဗာဇိလဲတို့သည် ²⁸အိပ်ရာများ၊ ရေခွက်ဖလားများ၊ မြေအိုးများအပြင် ဂျုံ၊ မုယောစပါး၊ မုန့်ညက်၊ ပေါက်ပေါက်ဆန်၊ ပဲစေ့များ၊ ပဲနီလေးများကို၎င်း၊ ²⁹ပျားရည်၊ နို့ဓမ်း၊ သိုးများနှင့် နွားအုပ်မှရသော ဒိန်ခဲတို့ကို၎င်း ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူတို့ စားရန် ယူဆောင်လာကြ၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့က “လူတို့သည် တောကန္တာရ၌ ဆာလောင်မွတ်သိပ်၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ရေငတ်လျက်ရှိကြ၏။” ဟုဆိုကြသောကြောင့်ဖြစ်၏။