Ahitofel lan Husai menehi pitutur marang Absalom

Ahitofel nggusah supaya bengi iku uga nggebug ratu kang lagi kesel; Husai nglawan kanthi pitutur ngalem supaya ditundha, lan Absalom milih pitutur kang luwih ala — amarga Rama kita wus karsa nggagalaké pituturé Ahitofel kang becik. Kabar tekan Dawud lumantar sumur kang ditutupi. Ahitofel mulih, nata brayaté, lan nggantung awaké dhéwé.

Pasal 17.

Banjur Ahitofel matur marang Absalom: “Keparenga kula milih tiyang kalih welas ewu, lajeng dalu punika kula bidhal nututi Dawud. Kula badhe nempuh piyambakipun nalika piyambakipun nembe sayah saha lesu, satemah kula damel giris, lajeng sadaya tiyangipun badhe sami lumajeng; nunten kula namung badhe numpes sang prabu piyambak. Kula badhe ngonduraken sadaya tiyang dhateng panjenengan. Tiyang satunggal ingkang panjenengan padosi punika—manawi piyambakipun pejah, sadaya tiyang badhe wangsul, satemah sadaya tiyang badhe tentrem.”

Rancangan iku katon becik tumrap Absalom lan para pinituwane Israel kabeh. Absalom ngandika: “Husai, wong Arki, uga undangen, supaya kita padha ngrungokake apa kang arep diomongake dheweke uga.”

Bareng Husai sowan ing ngarsane, Absalom ngandika: “Ahitofel menehi pitutur mangkene. Apa kita kudu nglakoni apa kang dikandhakake? Yen ora, kowe sing ngomonga.”

Husai matur marang Absalom: “Pitutur ingkang kaaturaken dening Ahitofel punika ing wekdal punika boten sae. Husai nglajengaken aturipun: “Panjenengan pirsa bapak panjenengan saha para tiyangipun—prajurit ingkang prakosa, kados bruwang ingkang karebut anakipun wonten ing ara-ara. Bapak panjenengan punika prajurit ingkang sampun kulina ing paprangan; piyambakipun boten badhe tilem sareng para prajurit.” Sapunika kemawon piyambakipun sampun ndhelik wonten ing guwa utawi papan sanes. Manawi wonten tiyang panjenengan ingkang dhawah rumiyin, sinten ingkang mireng badhe criyos: ‘Para prajuritipun Absalom sampun katumpes!’ Lajeng sanadyan tiyang ingkang kendelipun ngedab-edabi, ingkang manahipun kados manahing singa, badhe luluh dening ajrih, awit sakathahing Israel sumerep bilih bapak panjenengan punika prajurit saha para tiyang ingkang nyarengi punika sami kendel. Pramila makaten pitutur kula: sakathahing Israel saking Dhan dumugi Bersyeba kaklempakna dhateng panjenengan, kathahipun kados wedhi ing saganten, lajeng panjenengan piyambak ingkang bidhal dhateng paprangan. Kula sadaya badhe manggihi piyambakipun wonten ing pundi kemawon anggenipun wonten, badhe nibani piyambakipun kados ebun ing siti, saha boten badhe nilar gesang, dhateng piyambakipun utawi tiyangipun satunggal kemawon. Manawi piyambakipun mundur lumebet ing salah satunggaling kitha, sakathahing Israel badhe mbekta tampar mrika, lajeng kitha punika badhe kula seret dhateng lebak ngantos boten wonten kerikil ingkang kantun.”

Absalom lan kabeh wong Israel padha ngucap: “Piture Husai wong Arki iku luwih becik tinimbang piture Ahitofel.” Awit Rama kita wis kagungan karsa nggagalake pitutur becike Ahitofel mau, supaya Rama kita bisa nekakake bilai marang Absalom.

Husai kandha marang Imam Zadok lan Abyatar: “Mangkene piture Ahitofel marang Absalom lan para pinituwane Israel, lan mangkene piturku. Saiki enggal kirimana kabar marang Dawud: ‘Aja nginep bengi iki ing pasabrangan ara-ara samun; nyabranga aja nganti ora, supaya sang prabu lan kabeh wong kang ndherek aja nganti padha katumpes.’”

Yonatan lan Ahimaas padha ngenteni ing En-rogel; ana abdi wadon kang lunga ngabari wong loro mau, banjur wong loro mau lunga ngaturi uninga marang Prabu Dawud, awit wong loro mau ora kena konangan mlebu menyang kutha. Nanging ana nom-noman kang weruh wong loro mau, banjur ngandhani Absalom. Mulane wong loro mau enggal-enggal lunga lan tekan omahe sawijining wong ing Bahurim, kang ana sumure ing plataran, banjur padha mudhun mlebu ing sumur mau. Bojone wong mau njereng tutup ing cangkeme sumur lan nyebar gandum ing ndhuwure, satemah ora ana kang ketara. Bareng para abdine Absalom teka marang wong wadon mau ing omah, padha takon: “Ahimaas lan Yonatan ana ing ngendi?” Wangsulane wong wadon mau: “Wong-wong mau wis padha nyabrang kali.” Para wong mau padha nggoleki, nanging ora nemu sapa-sapa, banjur padha bali menyang Yerusalem.

Sawise wong-wong mau padha lunga, wong loro mau banjur padha metu saka sumur, lan lunga ngaturi uninga marang Prabu Dawud. Ature marang panjenengane: “Mugi tumunten jumeneng saha enggal nyabrang toya, awit Ahitofel sampun ngrancang pikajengan ingkang makaten tumrap panjenengan.”

Mulane Prabu Dawud lan kabeh wong kang ndherek padha tangi lan nyabrang Kali Yarden. Nalika wis padhang tanah, wis ora ana siji-sijia kang durung nyabrang.

Bareng Ahitofel weruh yen piture ora ditindakake, banjur nglapaki kuldine, nuli mulih menyang kuthane. Sawise nata omahe, banjur nggantung awake dhewe. Ahitofel mati lan dikubur ing pakuburane bapakne.

Prabu Dawud rawuh ing Mahanaim, dene Absalom nyabrang Kali Yarden bebarengan karo kabeh wong Israel. Absalom wis ngangkat Amasa dadi panggedhene wadyabala nggenteni Yoab. Bapakne Amasa yaiku Yitra, wong Israel, kang ngrabi Abigail, anake Nahas, sadulure Zeruya, yaiku ibune Yoab. Wong Israel lan Absalom padha makemah ing tanah Gilead.

Bareng Prabu Dawud rawuh ing Mahanaim, Sobi anake Nahas saka Raba, kuthane wong Amon, Makir anake Amiel saka Lo-debar, lan Barzilai wong Gilead saka Rogelim, padha nggawa paturon, bokor-bokor, lan grabah, dalah gandum, jewawut, glepung, gandum panggang, kacang, kacang lentil, madu, dadih, wedhus gembel, lan keju saka pepanthan, minangka pangan kanggo Prabu Dawud lan rakyate, awit wong-wong mau padha ngucap: “Rakyat iku padha kaluwen, sayah, lan ngelak ana ing ara-ara samun.”