اخيتوفل ۽ حوشي ابي سلوم کي صلاح ڏين ٿا

اخيتفل زور ڏئي ٿو ته اڄ رات ئي ٿڪل بادشاهه تي تڪڙو حملو ڪيو وڃي؛ حوسي خوشامدي دير جي صلاح سان ان جو جواب ڏئي ٿو، ۽ ابي سلوم خراب صلاح قبول ڪري ٿو — ڇاڪاڻ ته اسان جو پيءُ اخيتفل جي سٺي صلاح کي ناڪام ڪرڻ چاهيندو هو. خبر هڪ ڍڪيل کوهه جي رستي داؤد تائين پهچي ٿي. اخيتفل گهر وڃي ٿو، پنهنجي گهر کي ترتيب ڏئي ٿو، ۽ پاڻ کي ڦاهو ڏئي ٿو.

باب 17.

پوءِ اخيتوفل ابي سلوم کي چيو تہ ”مون کي اجازت ڏي تہ ٻارهن هزار ماڻهو چونڊي اڄ رات دائود جي پٺيان نڪري پوان. آءٌ مٿس تڏهن حملو ڪندس جڏهن هو ٿڪل ۽ ڪمزور هوندو، کيس ڊيڄاريندس، تہ سندس سڀ ماڻهو ڀڄي ويندا؛ پوءِ آءٌ رڳو بادشاهه کي ماري وجهندس. آءٌ سڀني ماڻهن کي تو وٽ موٽائي آڻيندس. جنهن هڪڙي ماڻهوءَ کي تون ڳولين ٿو، سندس موت سان سڀ موٽي ايندا، ۽ سڀ ماڻهو سلامتيءَ ۾ هوندا.“

هيءَ صلاح ابي سلوم ۽ اسرائيل جي سڀني بزرگن کي چڱي لڳي. ابي سلوم چيو تہ ”ارڪي حوشيءَ کي بہ سڏيو، تہ ٻڌون هو ڇا ٿو چوي.“

جڏهن حوشي وٽس آيو تہ ابي سلوم کيس چيو تہ ”اخيتوفل هيئن صلاح ڏني آهي. ڇا اسين هن جي چوڻ موجب ڪريون؟ جيڪڏهن نہ، تہ تون ڳالهاءِ.“

حوشيءَ ابي سلوم کي چيو تہ ”اخيتوفل جيڪا صلاح ڏني آهي، سا هن ڀيري چڱي ناهي.“ حوشيءَ وڌيڪ چيو تہ ”تون پنهنجي پيءُ ۽ سندس ماڻهن کي ڄاڻين ٿو، اهي سخت جنگجو آهن، ٻنيءَ ۾ پنهنجن ٻچن کان کسيل رڇڻيءَ وانگر. تنهنجو پيءُ تجربيڪار ويڙهاڪ آهي؛ هو لشڪر سان گڏ رات نہ ڪاٽيندو. هو هاڻي بہ ڪنهن کڏ ۾ يا ڪنهن ٻئي هنڌ لڪل آهي. جيڪڏهن شروع ۾ تنهنجا ڪي ماڻهو ڪري پون، تہ جيڪو بہ ٻڌندو سو چوندو تہ ’ابي سلوم جا ماڻهو قتل ٿي ويا آهن!‘ تڏهن اهو بہ جيڪو سڀ کان وڌيڪ بهادر آهي، جنهن جي دل شينهن جي دل جهڙي آهي، ڊپ کان ڳري ويندو، ڇاڪاڻ تہ سڄو اسرائيل ڄاڻي ٿو تہ تنهنجو پيءُ جنگجو آهي ۽ جيڪي ساڻس گڏ آهن سي بهادر آهن. تنهنڪري منهنجي صلاح هيءَ آهي: دان کان بئرسبع تائين سڄي اسرائيل کي پاڻ وٽ گڏ ڪر، جيڪي سمنڊ جي ڪناري جي واريءَ جيترا ٿين، ۽ پاڻ جنگ ۾ هل. اسين جتي بہ هوندو، اتي ساڻس وڃي ملنداسين، ۽ زمين تي ڪرندڙ ماکَ وانگر مٿس لهي پونداسين، ۽ نڪو هو، نڪو سندس ڪو ماڻهو جيئرو ڇڏبو. جيڪڏهن هو ڪنهن شهر ۾ ڀڄي ويو تہ سڄو اسرائيل اتي رسا کڻي ايندو، ۽ اسين ان کي وادي ۾ ڇڪي وجهنداسين، ايستائين جو هڪ ڪانڊيرو بہ نہ بچندو.“

ابي سلوم ۽ اسرائيل جي سڀني ماڻهن چيو تہ ”ارڪي حوشيءَ جي صلاح اخيتوفل جي صلاح کان بهتر آهي.“ ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ اخيتوفل جي چڱي صلاح کي ناڪام ڪرڻ جو فيصلو ڪيو هو، تہ جيئن اسان جو پيءُ ابي سلوم تي آفت آڻي.

حوشيءَ ڪاهنن صادوق ۽ ابياتر کي چيو تہ ”اخيتوفل ابي سلوم ۽ اسرائيل جي بزرگن کي هيئن صلاح ڏني، ۽ مون هيئن صلاح ڏني. هاڻي جلدي دائود ڏانهن پيغام موڪليو تہ ’اڄ رات بيابان جي گذرگاهن وٽ نہ ٽڪجو؛ ضرور پار ٿي وڃو، نہ تہ بادشاهه ۽ ساڻس گڏ سڀ ماڻهو ڳيڙجي ويندا.‘“

يونتن ۽ اخيمعض عين روجل وٽ انتظار ڪري رهيا هئا؛ هڪڙي ٻانهي ويندي هئي ۽ کين خبر ڏيندي هئي، پوءِ اهي وڃي بادشاهه دائود کي ٻڌائيندا هئا، ڇاڪاڻ تہ کين شهر ۾ داخل ٿيندي ڏسڻ ممڪن نہ هو. پر هڪڙي جوان کين ڏٺو ۽ ابي سلوم کي ٻڌايائين. تنهنڪري ٻئي تڪڙ ۾ نڪري ويا ۽ بحوريم ۾ هڪڙي ماڻهوءَ جي گهر پهتا، جنهن جي صحن ۾ کوھ هو، ۽ اهي ان ۾ لهي ويا. ان ماڻهوءَ جي زال کوھ جي منهن تي ڍڪڻ وڌو ۽ مٿس اناج پکيڙي ڇڏيائين، تنهنڪري ڪنهن کي خبر نہ پيئي. جڏهن ابي سلوم جا نوڪر گهر ۾ ان عورت وٽ آيا تہ پڇائونس تہ ”اخيمعض ۽ يونتن ڪٿي آهن؟“ هن وراڻيو تہ ”اهي نهر پار ڪري ويا.“ ماڻهن ڳولا ڪئي، ڪنهن کي نہ لڌائون، ۽ يروشلم موٽي ويا.

جڏهن اهي هليا ويا تہ ٻئي کوھ مان نڪتا ۽ وڃي بادشاهه دائود کي خبر ڏنائون. کيس چيائون تہ ”اُٿو ۽ جلدي پاڻي پار ڪريو، ڇاڪاڻ تہ اخيتوفل اوهان جي خلاف اها صلاح ڪئي آهي.“

تنهنڪري دائود ۽ ساڻس گڏ سڀ ماڻهو اُٿي يردن پار ڪري ويا. صبح ٿيڻ تائين ڪو هڪڙو بہ نہ بچيو جنهن يردن پار نہ ڪيو هجي.

جڏهن اخيتوفل ڏٺو تہ سندس صلاح تي عمل نہ ڪيو ويو، تڏهن پنهنجي گڏهه تي زين رکي پنهنجي شهر ۾ گهر هليو ويو. پنهنجي گهر جو بندوبست ڪري پوءِ پاڻ کي ڦاهي ڏنائين. هو مري ويو ۽ پنهنجي پيءُ جي قبر ۾ دفن ڪيو ويو.

دائود محنائم ۾ پهتو، ۽ ابي سلوم اسرائيل جي سڀني ماڻهن سان گڏ يردن پار ڪيو. ابي سلوم يوآب جي جاءِ تي عماسا کي لشڪر جو سردار مقرر ڪيو هو. عماسا جو پيءُ اترا اسرائيلي هو، جنهن ناحس جي ڌيءَ ابيجيل سان شادي ڪئي هئي، جيڪا يوآب جي ماءُ ضرويا جي ڀيڻ هئي. اسرائيل ۽ ابي سلوم جلعاد جي ملڪ ۾ خيما کوڙيا.

جڏهن دائود محنائم ۾ پهتو تہ عمونين جي ربہ جو ناحس جو پٽ سوبي، لودبار جو عميئيل جو پٽ ماڪير، ۽ روجليم جو جلعادي برزلي، بسترا، طشتريون ۽ مٽيءَ جا ٿانو، ڪڻڪ، جَوَ، اٽو، ڀڄيل اناج، ڦلهيون ۽ مسر کڻي آيا، ماکي، ڏهي، رڍون ۽ ڍڳين جو پنير بہ دائود ۽ سندس ماڻهن کي کائڻ لاءِ آندائون، ڇاڪاڻ تہ هنن چيو تہ ”ماڻهو بيابان ۾ بکيا، ٿڪل ۽ اڃايل آهن.“