2.سموئيل 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹دائود پنهنجي لشڪر کي گڏ ڪري مٿن هزارن جا سردار ۽ سون جا سردار مقرر ڪيا. ²دائود لشڪر کي ٽن حصن ۾ ورهائي موڪليو: هڪ ٽيون حصو يوآب جي هٿ هيٺ، هڪ ٽيون حصو يوآب جي ڀاءُ، صرويا جي پٽ ابيشي جي هٿ هيٺ، ۽ هڪ ٽيون حصو جتي اتي جي هٿ هيٺ. بادشاهه لشڪر کي چيو تہ ”آءٌ بہ ضرور اوهان سان گڏ هلندس.“

³پر لشڪر چيو تہ ”تون نہ هل. جيڪڏهن اسين ڀڄي وڃون تہ هو پرواهه نہ ڪندا؛ جيڪڏهن اسان مان اڌ مري وڃن تہ بہ هو پرواهه نہ ڪندا. تون اسان جي ڏهن هزارن برابر آهين. تنهنڪري بهتر آهي تہ تون شهر ۾ رهين ۽ اسان کي مدد موڪلڻ لاءِ تيار رهين.“

⁴بادشاهه کين چيو تہ ”جيڪو اوهان کي بهتر لڳي، سو آءٌ ڪندس.“ پوءِ جڏهن سمورو لشڪر سون ۽ هزارن جي ٽولين ۾ نڪري رهيو هو، تڏهن هو دروازي وٽ بيٺو رهيو.

⁵بادشاهه يوآب، ابيشي ۽ اتي کي حڪم ڏنو تہ ”منهنجي خاطر ان جوان ابي سلوم سان نرميءَ سان پيش اچجو.“ سڀني ماڻهن بادشاهه کي سردارن کي ابي سلوم بابت حڪم ڏيندي ٻڌو.

⁶لشڪر اسرائيل جي مقابلي لاءِ ميدان ۾ نڪتو، ۽ جنگ افرائيم جي ٻيلي ۾ ٿي. ⁷اتي اسرائيل جو لشڪر دائود جي ماڻهن اڳيان شڪست کائي ويو، ۽ انهيءَ ڏينهن وڏو قتل عام ٿيو: ويهه هزار ماڻهو. ⁸جنگ سڄي علائقي ۾ پکڙجي وئي، ۽ انهيءَ ڏينهن ٻيلي تلوار کان وڌيڪ ماڻهن کي ڳڙڪائي ڇڏيو.

⁹ابي سلوم دائود جي ماڻهن سان منهن ڏيئي ٿيو. هو پنهنجي خچر تي سوار هو، ۽ جڏهن هڪ وڏي بلوط جي گهاٽين ٽاڻين هيٺان لنگهيو تہ سندس مٿو وڻ ۾ مضبوطيءَ سان ڦاسي پيو. خچر هيٺان هلي ويو ۽ هو آسمان ۽ زمين جي وچ ۾ لڙڪي رهيو. ¹⁰هڪ ماڻهوءَ اهو ڏسي يوآب کي ٻڌايو تہ ”مون ابي سلوم کي هڪ بلوط ۾ لڙڪندي ڏٺو.“

¹¹يوآب انهيءَ ماڻهوءَ کي جنهن کيس ٻڌايو هو چيو تہ ”تو کيس ڏٺو! پوءِ تو کيس اتي ئي زمين تي ڇو نہ ڪيرايو؟ مون تو کي ڏهن ڏينهن جي مزدوريءَ جيتري چاندي ۽ هڪ پٽو ڏيڻو هو.“

¹²پر ان ماڻهوءَ يوآب کي چيو تہ ”جيڪڏهن منهنجي تريءَ ۾ هزار ڏينهن جي مزدوريءَ جيتري چاندي تورجي بہ ڏني وڃي، تڏهن بہ آءٌ بادشاهه جي پٽ تي هٿ نہ کڻندس. ڇاڪاڻ تہ اسان سڀني ٻڌو هو تہ بادشاهه توکي، ابيشيءَ کي ۽ اتيءَ کي حڪم ڏنو تہ ’منهنجي خاطر ان جوان ابي سلوم جي حفاظت ڪجو.‘ ¹³ٻي صورت ۾ آءٌ پنهنجي جان کي خطري ۾ وجهان ها، ڇاڪاڻ تہ بادشاهه کان ڪا بہ ڳالهه لڪل ناهي، ۽ تون پاڻ بہ مون کان پري بيهي رهين ها.“

¹⁴يوآب چيو تہ ”آءٌ تو سان اهڙيءَ ريت وقت ضايع نہ ڪندس.“ پوءِ هٿ ۾ ٽي ڀالا کڻي، جڏهن ابي سلوم اڃا بلوط جي وچ ۾ جيئرو هو، تڏهن انهن کي سندس دل ۾ کوڙي ڇڏيائين. ¹⁵پوءِ يوآب جي هٿيار کڻڻ وارن ڏهن جوانن ابي سلوم کي گهيري ۾ وٺي، ڌڪ هڻي ماري وڌائون. ¹⁶يوآب نرسنگو وڄايو تہ لشڪر اسرائيل جي پٺيان وڃڻ کان بس ڪيو، ڇاڪاڻ تہ يوآب کين روڪيو هو. ¹⁷هنن ابي سلوم کي کڻي ٻيلي جي هڪ وڏي کڏ ۾ اڇلايو، ۽ مٿس پٿرن جو وڏو ڍير ڪري ڇڏيائون. سمورو اسرائيل ڀڄي ويو، هر ڪو پنهنجي گهر.

¹⁸ابي سلوم پنهنجي حياتيءَ ۾ بادشاهه جي وادي ۾ پاڻ لاءِ هڪ ٿنڀو بيهاري ڇڏيو هو، ڇاڪاڻ تہ چيائين تہ ”منهنجو نالو ياد رکڻ لاءِ منهنجو ڪو پٽ ناهي.“ ان ٿنڀي کي پنهنجي نالي سان سڏيائين، ۽ اڄ ڏينهن تائين اهو ابي سلوم جو يادگار سڏجي ٿو. ^a a v18 ابي سلوم کي پٽ ڄاوا هئا (2 سمونيل 14:27)، پر ظاهر آهي تہ هو سندس حياتيءَ ۾ ئي مري ويا، ۽ سندس نالو اڳتي هلائڻ لاءِ ڪو وارث نہ بچيو.

دائود پنهنجي پٽ ابي سلوم لاءِ ماتم ڪري ٿو

¹⁹صدوق جي پٽ اخيمعض چيو تہ ”مون کي ڊوڙي وڃڻ ڏي تہ بادشاهه کي خوشخبري ٻڌايان تہ اسان جي پيءُ کيس سندس دشمنن کان انصاف ڏياريو آهي.“

²⁰يوآب چيس تہ ”اڄ تون خبر کڻي وڃڻ وارو ماڻهو ناهين. ٻئي ڏينهن تون خبر کڻي وڃي سگهين ٿو، پر اڄ ڪا خبر نہ کڻي وڃ، ڇاڪاڻ تہ بادشاهه جو پٽ مري ويو آهي.“

²¹يوآب ڪوشيءَ کي چيو تہ ”وڃ، جيڪو تو ڏٺو آهي سو بادشاهه کي ٻڌاءِ.“ ڪوشي يوآب اڳيان جھڪي ڊوڙي ويو.

²²صدوق جي پٽ اخيمعض يوآب کي ٻيهر چيو تہ ”جيڪو ٿئي سو ٿئي، مهرباني ڪري مون کي بہ ڪوشيءَ جي پٺيان ڊوڙڻ ڏي.“ يوآب وراڻيو تہ ”منهنجا پٽ، تون ڇو ڊوڙين ٿو؟ تو وٽ انعام جهڙي ڪا خبر ناهي.“

²³هن چيو تہ ”جيڪو بہ ٿئي، آءٌ ڊوڙندس.“ يوآب چيو تہ ”ڊوڙ.“ سو اخيمعض ميدان واري رستي کان ڊوڙي ڪوشيءَ کان اڳتي نڪري ويو.

²⁴دائود ٻن دروازن جي وچ ۾ ويٺو هو. نگهبان دروازي جي ڇت تي ديوار وٽ چڙهي، اکيون مٿي ڪري ڏٺائين تہ هڪڙو ماڻهو اڪيلو ڊوڙندو اچي ٿو. ²⁵نگهبان رڙ ڪري بادشاهه کي ٻڌايو. بادشاهه چيو تہ ”جيڪڏهن اڪيلو آهي تہ خبر کڻي ٿو اچي.“ ڊوڙندڙ ويجهو ايندو رهيو.

²⁶نگهبان هڪ ٻيو ماڻهو ڊوڙندو ڏٺو ۽ دروازي جي پهري واري کي سڏي چيو تہ ”ڏس، ٻيو ماڻهو اڪيلو ڊوڙندو اچي ٿو!“ بادشاهه چيو تہ ”هو بہ خبر کڻي ٿو اچي.“

²⁷نگهبان چيو تہ ”پهرئين جو ڊوڙڻ صدوق جي پٽ اخيمعض جهڙو لڳي ٿو.“ بادشاهه چيو تہ ”هو سٺو ماڻهو آهي؛ سٺي خبر کڻي ٿو اچي.“

²⁸اخيمعض بادشاهه کي سڏي چيو تہ ”سڀ خير آهي!“ پوءِ بادشاهه اڳيان منهن ڀر زمين تي سجدو ڪري چيائين تہ ”اوهان جو پيءُ مبارڪ هجي، جنهن منهنجي مالڪ بادشاهه جي خلاف اٿندڙ ماڻهن کي اوهان جي حوالي ڪري ڇڏيو آهي.“

²⁹بادشاهه پڇيو تہ ”ڇا جوان ابي سلوم خيريت سان آهي؟“ اخيمعض وراڻيو تہ ”جڏهن يوآب بادشاهه جي نوڪر کي ۽ مون اوهان جي نوڪر کي موڪليو، تڏهن مون وڏو هنگامو ڏٺو، پر خبر نہ پئي تہ اهو ڇا هو.“

³⁰بادشاهه چيو تہ ”هڪ پاسي ٿي هتي بيهه.“ تنهنڪري هو هڪ پاسي ٿي بيٺو رهيو.

³¹ڪوشي پهچي چيو تہ ”منهنجا مالڪ بادشاهه، خوشخبري! اڄ خداوند اوهان کي انهن سڀني جي هٿان ڇڏائي ڇڏيو آهي جيڪي اوهان جي خلاف اٿيا هئا.“

³²بادشاهه ڪوشيءَ کان پڇيو تہ ”ڇا جوان ابي سلوم خيريت سان آهي؟“ ڪوشيءَ وراڻيو تہ ”منهنجي مالڪ بادشاهه جا دشمن، ۽ اهي سڀ جيڪي اوهان کي نقصان پهچائڻ لاءِ اوهان جي خلاف اٿن، انهيءَ جوان جهڙا ٿين.“

³³بادشاهه ڏڪي ويو. هو دروازي جي مٿين ڪوٺڙيءَ ۾ چڙهي ويو ۽ روئيندي ۽ هلندي چيائين تہ ”اي منهنجا پٽ ابي سلوم! اي منهنجا پٽ، منهنجا پٽ ابي سلوم! ڪاش آءٌ تنهنجي بدران مري وڃان ها، اي ابي سلوم، منهنجا پٽ، منهنجا پٽ!“