دوم سموئیل 18

18 ¹داوود سپاهیان خود را سان دید و بر آنان فرماندهانِ هزاره و فرماندهانِ صده گماشت. ²آنگاه داوود سپاهیان را روانه کرد: یک‌سوم زیر فرمان یوآب، یک‌سوم زیر فرمان اَبیشای پسر صرویه، برادر یوآب، و یک‌سوم زیر فرمان اِتّای جِتّی. پادشاه به سپاهیان گفت: «من نیز حتماً همراه شما بیرون خواهم آمد.»

³اما سپاهیان گفتند: «تو بیرون میا. اگر ما بگریزیم، آنان اعتنایی نخواهند کرد؛ و اگر نیمی از ما بمیریم، برایشان مهم نخواهد بود. اما تو برابر با ده هزار تن از مایی. بهتر است تو در شهر بمانی، آماده که ما را یاری رسانی.»

⁴پادشاه به آنان گفت: «هر آنچه در نظرتان نیکوست، خواهم کرد.» پس پادشاه کنار دروازه ایستاد و همهٔ سپاهیان صد صد و هزار هزار بیرون رفتند.

⁵و پادشاه به یوآب و اَبیشای و اِتّای فرمان داده، گفت: «به‌خاطر من با جوان، ابشالوم، به نرمی رفتار کنید.» و همهٔ سپاهیان شنیدند که پادشاه دربارهٔ ابشالوم به فرماندهان فرمان می‌داد.

⁶پس سپاهیان برای رویارویی با اسرائیل به دشت بیرون رفتند، و نبرد در جنگل افرایم درگرفت. ⁷در آنجا سپاه اسرائیل از مردان داوود شکست خورد، و کشتار در آن روز بزرگ بود: بیست هزار تن. ⁸نبرد در سراسر آن ناحیه گسترده شد، و در آن روز جنگل بیش از آنچه شمشیر فرو بلعید، از سپاهیان بلعید.

⁹ابشالوم با مردان داوود روبه‌رو شد. او سوار بر قاطر خود بود، و قاطر زیر شاخه‌های انبوهِ درخت بلوطی بزرگ گذشت، و سر ابشالوم در درخت گیر کرد. پس او میان آسمان و زمین آویزان ماند، در حالی که قاطر از زیرِ او پیش رفت. ¹⁰مردی این را دید و به یوآب خبر داده، گفت: «هم‌اکنون ابشالوم را دیدم که از درخت بلوطی آویزان است.»

¹¹یوآب به آن مردی که خبر داده بود گفت: «پس تو او را دیدی! چرا همان‌جا او را به زمین نزدی؟ آنگاه من مزدِ ده روز نقره و کمربندی به تو بدهکار می‌شدم.»

¹²اما آن مرد به یوآب گفت: «حتی اگر مزدِ هزار روز نقره در کف دستم می‌گذاشتند، دست خود را بر پسر پادشاه دراز نمی‌کردم؛ زیرا همهٔ ما شنیدیم که پادشاه به تو و اَبیشای و اِتّای فرمان داد: ‹به‌خاطر من از جوان، ابشالوم، محافظت کنید.› ¹³وگرنه جان خود را بر باد داده بودم، زیرا هیچ چیز از پادشاه پنهان نمی‌ماند، و تو خود از من کناره می‌گرفتی.»

¹⁴یوآب گفت: «با تو این‌گونه وقت تلف نمی‌کنم.» پس سه نیزه به دست گرفت و آنها را در دل ابشالوم فرو برد، در حالی که او هنوز در دلِ درخت بلوط زنده بود. ¹⁵و ده جوان، سلاح‌دارانِ یوآب، ابشالوم را در میان گرفتند و او را زدند و کشتند. ¹⁶آنگاه یوآب کَرِنا نواخت، و سپاهیان از تعقیب اسرائیل بازایستادند، زیرا یوآب آنان را بازداشت. ¹⁷و ابشالوم را برداشته، در چاهی بزرگ در جنگل انداختند و توده‌ای بسیار عظیم از سنگ بر او انباشتند. و همهٔ اسرائیل، هر یک به خانهٔ خود، گریختند.

¹⁸ابشالوم در زمان حیات خود ستونی در درّهٔ پادشاه برای خویشتن برپا داشته بود، زیرا گفته بود: «مرا پسری نیست تا نامم را زنده نگاه دارد.» پس آن ستون را به نام خود نامید، و تا به امروز آن را «یادمانِ ابشالوم» می‌خوانند. ^a a v18 ابشالوم پسرانی داشت که برایش زاده شده بودند (دوم سموئیل ۱۴:۲۷)، اما ظاهراً پیش از او مرده بودند و برای ابشالوم وارثی نگذاشتند تا نامش را زنده نگاه دارد.

سوگواری داوود برای پسرش ابشالوم

¹⁹اَخیمَعَص پسر صادوق گفت: «بگذار بدوم و به پادشاه مژده دهم که پدر ما داد او را از دست دشمنانش گرفته است.»

²⁰یوآب گفت: «تو مرد بردنِ خبر در این روز نیستی. روزی دیگر خبر خواهی برد، اما امروز خبری نخواهی برد، زیرا پسر پادشاه مرده است.»

²¹آنگاه یوآب به آن مردِ کوشی گفت: «برو و آنچه دیدی به پادشاه بگو.» و مردِ کوشی در برابر یوآب تعظیم کرد و دوید.

²²اَخیمَعَص پسر صادوق بار دیگر به یوآب گفت: «هر چه بادا باد، خواهش می‌کنم بگذار من نیز از پیِ مردِ کوشی بدوم.» یوآب پاسخ داد: «پسرم، چرا می‌دوی؟ خبری نداری که پاداشی درخورِ آن باشد.»

²³گفت: «هر چه پیش آید، من خواهم دوید.» یوآب گفت: «بدو.» پس اَخیمَعَص از راه دشت دوید و از مردِ کوشی پیشی گرفت.

²⁴و داوود میان دو دروازه نشسته بود. دیده‌بان بر بامِ دروازه بر روی دیوار برآمد و چشمان خود را برافراشت و نگریست، و اینک مردی تنها می‌دوید. ²⁵دیده‌بان بانگ برآورد و به پادشاه خبر داد. پادشاه گفت: «اگر تنهاست، مژده می‌آورد.» و آن دونده پیوسته نزدیک‌تر می‌آمد.

²⁶آنگاه دیده‌بان مرد دیگری را دید که می‌دوید، و دربانِ دروازه را ندا داده، گفت: «بنگر، مرد دیگری تنها می‌دود!» پادشاه گفت: «او نیز مژده می‌آورد.»

²⁷دیده‌بان گفت: «به نظرم دویدنِ نفر اول همچون دویدنِ اَخیمَعَص پسر صادوق است.» پادشاه گفت: «او مردی نیکوست؛ با خبری خوش می‌آید.»

²⁸اَخیمَعَص پادشاه را ندا داده، گفت: «همه چیز به‌خیر است!» و در برابر پادشاه رو بر زمین نهاده، تعظیم کرد و گفت: «متبارک باد پدرت، که آنان را که بر ضد سرورم پادشاه سر به شورش برداشته بودند، تسلیم کرد.»

²⁹پادشاه پرسید: «آیا آن جوان، ابشالوم، در امان است؟» اَخیمَعَص پاسخ داد: «هنگامی که یوآب خادمِ پادشاه و مرا، خادمت را، روانه کرد، هیاهویی بزرگ دیدم، اما ندانستم که چه بود.»

³⁰پادشاه گفت: «به کناری برو و اینجا بایست.» پس او به کناری رفت و همان‌جا ایستاد.

³¹آنگاه مردِ کوشی رسید و گفت: «مژده، ای سرورم پادشاه! امروز خداوند تو را از دست همهٔ آنان که بر ضدت برخاستند، رهانید.»

³²پادشاه از مردِ کوشی پرسید: «آیا آن جوان، ابشالوم، در امان است؟» مردِ کوشی پاسخ داد: «دشمنانِ سرورم پادشاه، و همهٔ آنان که برای آسیب رساندن بر ضدت برمی‌خیزند، همچون آن جوان باشند.»

³³پادشاه لرزید. به بالاخانهٔ دروازه برآمد و می‌گریست، و چنان‌که می‌رفت، می‌گفت: «ای پسرم ابشالوم! پسرم، پسرم، ای ابشالوم! کاش من به‌جای تو مرده بودم، ای ابشالوم، پسرم، پسرم!»