Ο Αβεσσαλώμ σκοτώνεται στο δάσος του Εφραΐμ

Ο Δαβίδ στέλνει τα στρατεύματά του με μία μόνο διαταγή: να φερθούν με επιείκεια στον Αβεσσαλώμ. Το δάσος σκοτώνει περισσότερους από το σπαθί, και ο Αβεσσαλώμ κρέμεται από το κεφάλι σε μια βελανιδιά, ώσπου ο Ιωάβ τού καρφώνει ακόντια. Αγγελιοφόροι φέρνουν την είδηση ότι ο Πατέρας μας δικαίωσε τον βασιλιά· εκείνος ρωτά μόνο για τον γιο του.

Κεφάλαιο 18.

Ο Δαβίδ συγκέντρωσε τον στρατό του και όρισε πάνω τους χιλίαρχους και εκατόνταρχους. Ο Δαβίδ έστειλε τον στρατό: το ένα τρίτο υπό τον Ιωάβ, το ένα τρίτο υπό τον Αβισαί, τον γιο της Σερουίας, τον αδελφό του Ιωάβ, και το ένα τρίτο υπό τον Ιτταί τον Γετθαίο. Ο βασιλιάς είπε στον στρατό: «Θα βγω κι εγώ μαζί σας οπωσδήποτε».

Αλλά ο στρατός είπε: «Μη βγεις. Αν εμείς φύγουμε, δε θα τους νοιάξει· αν οι μισοί από μας πεθάνουμε, δε θα τους νοιάξει. Εσύ αξίζεις όσο δέκα χιλιάδες από μας. Καλύτερα να μείνεις στην πόλη, έτοιμος να μας στείλεις βοήθεια».

Ο βασιλιάς τους είπε: «Θα κάνω ό,τι σας φαίνεται καλύτερο». Έπειτα στάθηκε στην πύλη, καθώς όλος ο στρατός έβγαινε κατά εκατοντάδες και κατά χιλιάδες.

Ο βασιλιάς πρόσταξε τον Ιωάβ, τον Αβισαί και τον Ιτταί: «Φερθείτε με πραότητα στον νεαρό τον Αβεσσαλώμ, για χάρη μου». Κι όλος ο στρατός άκουσε τον βασιλιά να προστάζει τους αρχηγούς για τον Αβεσσαλώμ.

Ο στρατός βγήκε στην πεδιάδα εναντίον του Ισραήλ, και η μάχη έγινε στο δάσος του Εφραΐμ. Εκεί ο στρατός του Ισραήλ νικήθηκε από τους άντρες του Δαβίδ, και η σφαγή εκείνη την ημέρα ήταν μεγάλη: είκοσι χιλιάδες άντρες. Η μάχη απλώθηκε σε όλη την περιοχή, και το δάσος κατάπιε περισσότερους στρατιώτες εκείνη την ημέρα απ’ όσους κατάπιε το σπαθί.

Ο Αβεσσαλώμ συνάντησε τους άντρες του Δαβίδ. Καθώς ίππευε το μουλάρι του, πέρασε κάτω από τα πυκνά κλαδιά μιας μεγάλης βελανιδιάς, και το κεφάλι του πιάστηκε γερά στο δέντρο. Έμεινε κρεμασμένος ανάμεσα στον ουρανό και στη γη, ενώ το μουλάρι συνέχισε από κάτω του. Κάποιος άντρας το είδε και το είπε στον Ιωάβ: «Μόλις είδα τον Αβεσσαλώμ κρεμασμένο σε μια βελανιδιά».

Ο Ιωάβ είπε στον άντρα που του το ανέφερε: «Ώστε τον είδες! Γιατί τότε δεν τον χτύπησες εκεί κάτω στη γη; Θα σου χρωστούσα δέκα μεροκάματα σε ασήμι και μια ζώνη».

Αλλά ο άντρας είπε στον Ιωάβ: «Ακόμη κι αν ζύγιζαν χίλια μεροκάματα σε ασήμι στην παλάμη μου, δε θα σήκωνα το χέρι μου εναντίον του γιου του βασιλιά. Γιατί όλοι ακούσαμε τον βασιλιά να προστάζει εσένα, τον Αβισαί και τον Ιτταί: “Προστατέψτε τον νεαρό τον Αβεσσαλώμ για χάρη μου”. Αλλιώς θα είχα πετάξει τη ζωή μου, γιατί τίποτα δεν κρύβεται από τον βασιλιά, κι εσύ θα στεκόσουν μακριά μου».

Ο Ιωάβ είπε: «Δε θα χάνω έτσι τον χρόνο μου μαζί σου». Πήρε τρία ακόντια στο χέρι του και τα κάρφωσε στην καρδιά του Αβεσσαλώμ, ενώ εκείνος ζούσε ακόμη, μέσα στην καρδιά της βελανιδιάς. Κι έπειτα δέκα νεαροί, οι οπλοφόροι του Ιωάβ, περικύκλωσαν τον Αβεσσαλώμ, τον χτύπησαν και τον σκότωσαν. Ο Ιωάβ σάλπισε με το κέρατο, και ο στρατός σταμάτησε να καταδιώκει τον Ισραήλ, γιατί ο Ιωάβ τους συγκράτησε. Πήραν τον Αβεσσαλώμ, τον έριξαν σε έναν μεγάλο λάκκο μέσα στο δάσος και στοίβαξαν από πάνω του έναν τεράστιο σωρό από πέτρες. Κι όλος ο Ισραήλ έφυγε, καθένας στο σπίτι του.

Όσο ζούσε, ο Αβεσσαλώμ είχε στήσει μια στήλη στην Κοιλάδα του Βασιλιά, λέγοντας: «Δεν έχω γιο για να διατηρεί ζωντανό το όνομά μου». Έδωσε στη στήλη το δικό του όνομα, κι ονομάζεται Μνημείο του Αβεσσαλώμ μέχρι σήμερα. ^a

Ο Δαβίδ θρηνεί τον γιο του τον Αβεσσαλώμ

Ο Αχιμάας, ο γιος του Σαδώκ, είπε: «Ας τρέξω να πω στον βασιλιά ότι ο Πατέρας μας τον δικαίωσε απέναντι στους εχθρούς του».

Ο Ιωάβ είπε: «Δεν είσαι εσύ ο άνθρωπος που θα φέρει την είδηση σήμερα. Μπορείς να φέρεις είδηση μιαν άλλη μέρα, αλλά σήμερα δε θα φέρεις καμία, γιατί ο γιος του βασιλιά είναι νεκρός».

Ο Ιωάβ είπε στον Χουσίτη: «Πήγαινε, πες στον βασιλιά τι είδες». Ο Χουσίτης προσκύνησε τον Ιωάβ κι έτρεξε.

Ο Αχιμάας, ο γιος του Σαδώκ, είπε πάλι στον Ιωάβ: «Ό,τι κι αν γίνει, σε παρακαλώ άσε κι εμένα να τρέξω πίσω από τον Χουσίτη». Ο Ιωάβ αποκρίθηκε: «Γιατί να τρέξεις, παιδί μου; Δεν έχεις είδηση που ν’ αξίζει αμοιβή».

«Ό,τι κι αν γίνει», είπε, «θα τρέξω». «Τρέξε», είπε ο Ιωάβ. Έτσι ο Αχιμάας έτρεξε από τον δρόμο της πεδιάδας και ξεπέρασε τον Χουσίτη.

Ο Δαβίδ καθόταν ανάμεσα στις δύο πύλες. Ο φρουρός ανέβηκε στη στέγη της πύλης, πάνω στο τείχος, σήκωσε τα μάτια του και είδε έναν άντρα να τρέχει μόνος. Ο φρουρός φώναξε και το είπε στον βασιλιά. Ο βασιλιάς είπε: «Αν είναι μόνος, φέρνει είδηση». Κι εκείνος που έτρεχε ερχόταν όλο και πιο κοντά.

Ο φρουρός είδε κι άλλον άντρα να τρέχει και φώναξε στον θυρωρό: «Κοίτα, κι άλλος άντρας τρέχει μόνος!» Ο βασιλιάς είπε: «Κι αυτός φέρνει είδηση».

Ο φρουρός είπε: «Ο πρώτος τρέχει σαν τον Αχιμάας, τον γιο του Σαδώκ». Ο βασιλιάς είπε: «Είναι καλός άνθρωπος· έρχεται με καλά νέα».

Ο Αχιμάας φώναξε στον βασιλιά: «Όλα είναι καλά!» Προσκύνησε μπροστά στον βασιλιά, με το πρόσωπο στη γη, και είπε: «Ευλογημένος ο Πατέρας σου, που παρέδωσε εκείνους που επαναστάτησαν εναντίον του κυρίου μου, του βασιλιά».

Ο βασιλιάς ρώτησε: «Είναι ασφαλής ο νεαρός ο Αβεσσαλώμ;» Ο Αχιμάας απάντησε: «Όταν ο Ιωάβ έστειλε τον δούλο του βασιλιά κι εμένα τον δούλο σου, είδα μεγάλη αναταραχή, αλλά δεν ήξερα τι ήταν».

Ο βασιλιάς είπε: «Παραμέρισε και στάσου εδώ». Κι εκείνος παραμέρισε και στάθηκε ακίνητος.

Έφτασε ο Χουσίτης και είπε: «Καλά νέα, κύριέ μου βασιλιά! Σήμερα ο Κύριος σε απάλλαξε από το χέρι όλων εκείνων που σηκώθηκαν εναντίον σου».

Ο βασιλιάς ρώτησε τον Χουσίτη: «Είναι ασφαλής ο νεαρός ο Αβεσσαλώμ;» Ο Χουσίτης απάντησε: «Οι εχθροί του κυρίου μου του βασιλιά, κι όλοι εκείνοι που σηκώνονται εναντίον σου για να σε βλάψουν, ας γίνουν σαν αυτόν τον νεαρό».

Ο βασιλιάς συγκλονίστηκε. Ανέβηκε στο επάνω δωμάτιο της πύλης κλαίγοντας, και έλεγε καθώς περπατούσε: «Γιε μου Αβεσσαλώμ! Γιε μου, γιε μου, Αβεσσαλώμ! Μακάρι να είχα πεθάνει εγώ στη θέση σου, Αβεσσαλώμ, γιε μου, γιε μου!»