2 Samuel 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹Dawid het sy manskappe gemonster en bevelvoerders oor duisende en bevelvoerders oor honderde oor hulle aangestel. ²Dawid het die manskappe uitgestuur: ’n derde onder Joab, ’n derde onder Abisai, seun van Seruja, Joab se broer, en ’n derde onder Ittai die Gittiet. Die koning het vir die manskappe gesê: “Ek sal beslis ook saam met julle uittrek.”

³Maar die manskappe het gesê: “Moenie uittrek nie. As ons vlug, sal hulle hulle nie daaroor steur nie; as die helfte van ons sterf, sal hulle hulle nie daaroor steur nie. U is tienduisend van ons werd. Dit is beter dat u in die stad bly, gereed om vir ons hulp te stuur.”

⁴Die koning het vir hulle gesê: “Ek sal doen wat ook al vir julle die beste lyk.” Toe gaan staan hy by die poort terwyl al die manskappe by honderde en by duisende uitgetrek het.

⁵Die koning het vir Joab, Abisai en Ittai beveel: “Wees sag met die jong man Absalom, ter wille van my.” Al die manskappe het gehoor hoe die koning die bevelvoerders oor Absalom beveel.

⁶Die manskappe het na die veld toe uitgetrek teen Israel, en die geveg het in die Woud van Efraim plaasgevind. ⁷Daar is Israel se leër deur Dawid se manne verslaan, en die slagting daardie dag was groot: twintigduisend man. ⁸Die geveg het oor die hele streek versprei, en die woud het daardie dag meer manskappe verslind as wat die swaard verslind het.

⁹Absalom het Dawid se manne teëgekom. Terwyl hy op sy muil gery het, het hy onder die digte takke van ’n groot eikeboom deurgegaan, en sy kop het in die boom vasgehaak. Hy het tussen hemel en aarde gehang terwyl die muil onder hom aangestap het. ¹⁰’n Sekere man het dit gesien en vir Joab gesê: “Ek het nou net vir Absalom in ’n eikeboom sien hang.”

¹¹Joab het vir die man wat hom dit vertel het, gesê: “So jy het hom gesien! Waarom het jy hom dan nie daar op die grond neergevel nie? Ek sou jou tien dae se loon in silwer en ’n gordel geskuld het.”

¹²Maar die man het vir Joab gesê: “Al sou duisend dae se loon in silwer in my hand afgeweeg word, sou ek nie my hand teen die koning se seun lig nie. Want ons almal het gehoor hoe die koning vir u, Abisai en Ittai beveel het: ‘Beskerm die jong man Absalom ter wille van my.’ ¹³Anders sou ek my lewe weggegooi het, want niks is vir die koning verborge nie, en u sou van my af weggestaan het.”

¹⁴Joab het gesê: “Ek gaan nie so my tyd met jou mors nie.” Hy het drie spiese in sy hand gevat en dit in Absalom se hart gedryf terwyl hy nog gelewe het, in die hart van die eikeboom. ¹⁵En tien jong manne, Joab se wapendraers, het Absalom omsingel, hom geslaan en hom doodgemaak. ¹⁶Joab het op die ramshoring geblaas, en die manskappe het opgehou om Israel agterna te sit, want Joab het hulle teruggehou. ¹⁷Hulle het Absalom gevat, hom in ’n groot gat in die woud gegooi en ’n enorme hoop klippe oor hom opgestapel. Die hele Israel het gevlug, elkeen na sy eie huis toe.

¹⁸Tydens sy leeftyd het Absalom vir homself ’n pilaar in die Koningsvallei opgerig en gesê: “Ek het geen seun om my naam in herinnering te hou nie.” Hy het die pilaar na sy eie naam genoem, en dit word tot vandag toe Absalom se Gedenkteken genoem. ^a a v18 Vir Absalom is daar seuns gebore (2 Samuel 14:27), maar hulle het blykbaar voor hom gesterf en hom sonder ’n erfgenaam gelaat om sy naam voort te sit.

Dawid ween oor sy seun Absalom

¹⁹Ahimaäs, seun van Sadok, het gesê: “Laat my hardloop en vir die koning gaan vertel dat ons Vader aan hom reg verskaf het teenoor sy vyande.”

²⁰Joab het gesê: “Jy is nie die man om vandag die nuus te dra nie. ’n Ander dag mag jy nuus dra, maar vandag sal jy niks dra nie, want die koning se seun is dood.”

²¹Joab het vir die Kussiet gesê: “Gaan vertel die koning wat jy gesien het.” Die Kussiet het voor Joab gebuig en weggehardloop.

²²Ahimaäs, seun van Sadok, het weer vir Joab gesê: “Wat ook al gebeur, laat my asseblief ook agter die Kussiet aan hardloop.” Joab het geantwoord: “Waarom wil jy hardloop, my seun? Jy het geen nuus wat ’n beloning werd is nie.”

²³“Wat ook al gebeur,” het hy gesê, “ek sal hardloop.” “Hardloop dan,” het Joab gesê. So het Ahimaäs met die pad oor die vlakte gehardloop en die Kussiet verbygesteek.

²⁴Dawid het tussen die twee poorte gesit. Die wag het na die dak van die poort by die muur toe opgeklim, sy oë opgeslaan en ’n man gesien wat alleen hardloop. ²⁵Die wag het uitgeroep en dit vir die koning vertel. Die koning het gesê: “As hy alleen is, bring hy nuus.” Die hardloper het al hoe nader gekom.

²⁶Die wag het nog ’n man sien hardloop en na die poortwagter geroep: “Kyk, nog ’n man wat alleen hardloop!” Die koning het gesê: “Hy bring ook nuus.”

²⁷Die wag het gesê: “Die eerste een hardloop soos Ahimaäs, seun van Sadok.” Die koning het gesê: “Hy is ’n goeie man; hy kom met goeie nuus.”

²⁸Ahimaäs het na die koning geroep: “Alles is wel!” Hy het voor die koning gebuig, met sy gesig na die grond toe, en gesê: “Geseënd is u Vader, wat dié wat teen my heer die koning in opstand gekom het, oorgegee het.”

²⁹Die koning het gevra: “Is die jong man Absalom veilig?” Ahimaäs het geantwoord: “Toe Joab die koning se dienaar en my, u dienaar, wegstuur, het ek ’n groot gewoel gesien, maar ek het nie geweet wat dit was nie.”

³⁰Die koning het gesê: “Staan opsy en bly hier staan.” Toe staan hy opsy en bly stil staan.

³¹Die Kussiet het aangekom en gesê: “Goeie nuus, my heer die koning! Vandag het die HERE u gered uit die hand van almal wat teen u opgestaan het.”

³²Die koning het vir die Kussiet gevra: “Is die jong man Absalom veilig?” Die Kussiet het geantwoord: “Mag die vyande van my heer die koning, en almal wat teen u opstaan om u kwaad aan te doen, soos daardie jong man wees.”

³³Die koning het gebewe. Hy het na die bokamer bo die poort toe opgeklim, terwyl hy ween, en terwyl hy loop, het hy gesê: “My seun Absalom! My seun, my seun, Absalom! Ag, as ek maar in jou plek kon gesterf het, Absalom, my seun, my seun!”