2 Shohlar 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹Dovud oʻz qoʻshinini toʻpladi va ular ustidan mingboshilar hamda yuzboshilar tayinladi. ²Dovud qoʻshinni jangga joʻnatdi: uchdan birini Yoʻab qoʻl ostiga, uchdan birini Yoʻabning ukasi, Zeruya oʻgʻli Abishay qoʻl ostiga, uchdan birini esa gatlik Ittay qoʻl ostiga berdi. Podshoh qoʻshinga dedi: “Men ham albatta sizlar bilan birga jangga chiqaman.”

³Lekin qoʻshin dedi: “Jangga chiqmang. Agar biz qochsak, ular bunga ahamiyat bermaydi; yarmimiz halok boʻlsak ham, parvo qilmaydi. Siz bizdek oʻn mingga arziysiz. Shaharda qolib, bizga yordam joʻnatishga tayyor turganingiz maʼqul.”

⁴Podshoh ularga dedi: “Sizlarga nima maʼqul koʻrinsa, oʻshani qilaman.” Soʻngra butun qoʻshin yuz-yuz va ming-ming boʻlib chiqib borarkan, u darvoza oldida turdi.

⁵Podshoh Yoʻab, Abishay va Ittayga buyurdi: “Men uchun yigit Absalomga muloyim muomala qilinglar.” Podshohning Absalom haqida sarkardalarga buyruq berayotganini butun qoʻshin eshitdi.

⁶Qoʻshin Isroilga qarshi dalaga chiqdi va jang Efrayim oʻrmonida boʻlib oʻtdi. ⁷Oʻsha yerda Isroil qoʻshini Dovudning odamlaridan magʻlubiyatga uchradi va oʻsha kuni qirgʻin katta boʻldi: yigirma ming kishi halok boʻldi. ⁸Jang butun oʻlka boʻylab yoyildi va oʻsha kuni oʻrmon qilichdan koʻra koʻproq jangchini yutib yubordi.

⁹Absalom Dovudning odamlariga duch keldi. U xachiriga minib ketayotib, katta emanning qalin shoxlari ostidan oʻtdi va boshi daraxtga ilinib qoldi. Xachir uning ostidan oʻtib ketaverdi, oʻzi esa osmon bilan yer orasida osilib qoldi. ¹⁰Buni bir odam koʻrib, Yoʻabga xabar berdi: “Men hozirgina Absalomning emanga osilib turganini koʻrdim.”

¹¹Yoʻab oʻziga xabar bergan odamga dedi: “Demak, uni koʻribsan-ku! Nega oʻsha yerda uni urib, yerga yiqitmading? Shunda men senga oʻn kunlik ish haqi miqdorida kumush va bir kamar qarzdor boʻlardim.”

¹²Lekin u odam Yoʻabga dedi: “Agar kaftimga ming kunlik ish haqi miqdorida kumush tortib berilsa ham, men podshohning oʻgʻliga qoʻl koʻtarmagan boʻlardim. Chunki podshoh sizga, Abishay va Ittayga: «Men uchun yigit Absalomni asranglar», deb buyurganini hammamiz eshitdik.” ¹³“Aks holda jonimdan judo boʻlardim, zero podshohdan hech narsa yashirin qolmaydi, siz ham mendan chetda turgan boʻlardingiz.”

¹⁴Yoʻab dedi: “Men sen bilan bunday vaqtni behuda sarflamayman.” U qoʻliga uchta nayza olib, emanning bagʻrida hali tirik osilib turgan Absalomning yuragiga sanchdi. ¹⁵Yoʻabning qurolbardori boʻlgan oʻnta yigit Absalomni oʻrab olib, uni urib oʻldirishdi. ¹⁶Yoʻab burgʻu chaldi va qoʻshin Isroil ortidan quvishdan toʻxtadi, chunki Yoʻab ularni tiyib qoldi. ¹⁷Ular Absalomni olib, oʻrmondagi katta chuqurga tashlab, ustiga ulkan tosh uyumini qalashtirib qoʻyishdi. Butun Isroil esa har biri oʻz uyiga qochib ketdi.

¹⁸Absalom tirikligida Shoh vodiysida bir ustun oʻrnatgan edi, chunki u: “Nomimni saqlab yuradigan oʻgʻlim yoʻq”, degan edi. U ustunga oʻz nomini bergandi, u bugungi kungacha Absalom yodgorligi deb ataladi. ^a a v18 Absalomning oʻgʻillari tugʻilgan edi (2 Shohlar 14:27), ammo koʻrinishidan ular undan oldin vafot etib, nomini davom ettiradigan merosxoʻr qoldirmagan.

Dovud oʻgʻli Absalom uchun yigʻlaydi

¹⁹Zodoq oʻgʻli Ahimaas dedi: “Yugurib borib, Otamiz podshohni dushmanlaridan oqlaganini unga xabar qilay.”

²⁰Yoʻab dedi: “Bugun xabar olib boradigan odam sen emassan. Boshqa kuni xabar olib borarsan, lekin bugun hech qanday xabar olib bormaysan, chunki podshohning oʻgʻli oʻlgan.”

²¹Yoʻab kushlikka dedi: “Bor, koʻrganingni podshohga ayt.” Kushlik Yoʻabga taʼzim qilib, yugurib ketdi.

²²Zodoq oʻgʻli Ahimaas yana Yoʻabga dedi: “Nima boʻlsa boʻlar, iltimos, men ham kushlik ortidan yugurib boray.” Yoʻab javob berdi: “Oʻgʻlim, nega yugurasan? Mukofotga arziydigan xabaring yoʻq-ku.”

²³“Nima boʻlmasin” — dedi u. — “Men yuguraman.” “Yugur” — dedi Yoʻab. Shunda Ahimaas tekislik yoʻlidan yugurib, kushlikdan oʻzib ketdi.

²⁴Dovud ikki darvoza orasida oʻtirardi. Qorovul devor yonidagi darvoza tomiga chiqib, koʻzini koʻtardi va yolgʻiz yugurib kelayotgan bir odamni koʻrdi. ²⁵Qorovul baqirib, podshohga xabar berdi. Podshoh dedi: “Agar yolgʻiz boʻlsa, xabar olib kelayotgandir.” Yuguruvchi esa tobora yaqinlashib kelaverdi.

²⁶Qorovul yana bir odamning yugurib kelayotganini koʻrib, darvozabonga qichqirdi: “Qara, yana bir odam yolgʻiz yugurib kelyapti!” Podshoh dedi: “U ham xabar olib kelayotgandir.”

²⁷Qorovul dedi: “Birinchisining yugurishi Zodoq oʻgʻli Ahimaasnikiga oʻxshaydi.” Podshoh dedi: “U yaxshi odam, yaxshi xabar bilan kelyapti.”

²⁸Ahimaas podshohga qichqirdi: “Hammasi joyida!” U podshoh oldida yuztuban yerga taʼzim qilib dedi: “Hazratim podshohga qarshi bosh koʻtarganlarni qoʻlingizga topshirgan Otangizga hamdu sanolar boʻlsin!”

²⁹Podshoh soʻradi: “Yigit Absalom omonmi?” Ahimaas javob berdi: “Yoʻab podshohning xizmatkorini va men — sizning xizmatkoringizni joʻnatayotganda, katta gʻala-gʻovurni koʻrdim, lekin u nima ekanini bilmadim.”

³⁰Podshoh dedi: “Chetga chiqib, shu yerda tur.” U chetga chiqib, jim turdi.

³¹Kushlik yetib kelib dedi: “Xushxabar, hazratim podshoh! Bugun Egamiz sizga qarshi koʻtarilganlarning barchasining qoʻlidan sizni xalos qildi.”

³²Podshoh kushlikdan soʻradi: “Yigit Absalom omonmi?” Kushlik javob berdi: “Hazratim podshohning dushmanlari va sizga yomonlik qilish uchun qarshi koʻtarilganlarning barchasi oʻsha yigitday boʻlsin.”

³³Podshoh titrab ketdi. U darvozaning tepa xonasiga yigʻlab chiqdi va yurib borarkan: “Oʻgʻlim Absalom! Oʻgʻlim, oʻgʻlim, Absalom! Qaniydi, sening oʻrningga men oʻlsaydim, Absalom, oʻgʻlim, oʻgʻlim!”, dedi.