Absalom Tiwas ing Alas Efraim

Dawud ngutus wadyabalanipun kanthi namung satunggal dhawuh: sing alus marang Absalom. Alas mateni luwih akèh tinimbang pedhang, lan Absalom kecanthol sirahé ing wit ek nganti Yoab nyublesaké lembing. Para pelari nggawa kabar yèn Rama kita wis mbélani sang prabu; panjenengané mung takon bab putrané.

Pasal 18.

Prabu Dawud mriksa cacahe wadya-balane, banjur ngangkat para senapati tanggungan sewu lan para senapati tanggungan satus kanggo mimpin wong-wong mau. Prabu Dawud banjur nglurugake wadya-balane: sapratelune ana ing sangisore Yoab, sapratelune ana ing sangisore Abisai anake Zeruya, seduluré Yoab, lan sapratelune ana ing sangisore Itai wong Gat. Sang Prabu ngandika marang wadya-bala mau: “Aku dhewe mesthi uga bakal budhal bareng karo kowe kabeh.”

Nanging wadya-bala mau padha matur: “Panjenengan sampun tindak. Manawi kawula sami lumajeng, tiyang-tiyang punika boten badhe mreduli; manawi saperangan kawula pejah, inggih boten badhe mreduli. Nanging panjenengan punika ngungkuli tiyang sedasa ewu kados kawula. Langkung prayogi panjenengan wonten ing kitha, samekta paring pitulungan dhateng kawula.”

Sang Prabu ngandika marang wong-wong mau: “Aku bakal nglakoni apa kang kokanggep becik.” Banjur Sang Prabu jumeneng ing gapura, nalika wadya-bala kabeh padha budhal metu satus-satusan lan sewu-sewunan.

Sang Prabu paring dhawuh marang Yoab, Abisai, lan Itai: “Marga saka aku, tumindaka kanthi alon marang nonoman Absalom.” Wadya-bala kabeh padha krungu nalika Sang Prabu paring dhawuh marang para senapati bab Absalom.

Wadya-bala mau banjur metu menyang ara-ara nglawan Israel, lan paprangan iku kelakon ing alas Efraim. Ing kono wadya-balane Israel dikalahake dening wong-wonge Dawud, lan ing dina iku akeh banget wong kang mati, cacahe rong puluh ewu. Paprangan iku sumebar ing saindenging tanah kono, lan ing dina iku alas luwih akeh anggone nguntal wadya-bala tinimbang pedhang.

Absalom kepethuk karo wong-wonge Dawud. Nalika nunggang kuldine, dheweke liwat ing sangisore pang-pang kang ngrembuyung saka wit elah kang gedhe, lan sirahe kecanthol kenceng ing wit mau. Dheweke nggandhul ing antarane langit lan bumi, dene kuldi tunggangane mlaku terus ing sangisore. Ana wong kang weruh lelakon mau, banjur matur marang Yoab: “Kawula nembe kemawon ningali Absalom nggandhul ing wit elah.”

Yoab ngucap marang wong kang matur mau: “Dadi kowe wis weruh dheweke! Yagene kowe ora numbak dheweke nganti tiba ing lemah ana ing kono? Aku mesthi bakal menehi kowe salaka reregan opah sepuluh dina lan sabuk siji.”

Nanging wong mau matur marang Yoab: “Sanadyan salaka reregan opah sewu dina ditimbang dipasrahake ing tangan kawula, kawula boten badhe ngangkat tangan nglawan putrane Sang Prabu. Amargi kawula sadaya sami mireng nalika Sang Prabu dhawuh dhateng panjenengan, Abisai, lan Itai: ‘Marga saka aku, reksanen nonoman Absalom iku.’ Manawi boten mekaten, kawula sampun mbucal nyawa kawula piyambak, awit boten wonten prakawis ingkang kasamun saking Sang Prabu, lan panjenengan piyambak tamtu badhe ngedohi kawula.”

Yoab ngucap: “Aku ora arep mbuwang wektu karo kowe kaya mangkene.” Banjur Yoab njupuk tumbak telung iji ing tangane, ditancebake ing jantunge Absalom nalika isih urip, ing satengahing wit elah mau. Banjur ana nonoman sepuluh, para abdi kang nggawa gegamane Yoab, padha ngepung Absalom, nggebugi, lan mateni dheweke. Yoab banjur ngunekake sungu, temah wadya-bala padha mandheg anggone nguber Israel, amarga Yoab mepet wong-wong mau. Wong-wong mau banjur njupuk Absalom, dibuwang ing luwangan gedhe ing alas, lan ditumpuki watu akeh banget ing sandhuwure. Wong Israel kabeh padha mlayu, siji-sijine mulih menyang omahe dhewe.

Nalika isih urip, Absalom wis ngedegake tugu ing Lebak Sang Prabu, karo kandha: “Aku ora duwe anak lanang kang bakal njaga jenengku tetep kaelingan.” Tugu mau dijenengake miturut jenenge dhewe, lan nganti saiki diarani Tugu Pangeling-eling Absalom. ^a

Prabu Dawud Nangisi Putrane, Absalom

Ahimaas anake Zadok matur: “Keparenga kawula lumajeng ngaturi uninga dhateng Sang Prabu, bilih Rama kita sampun ngleresaken prakawisipun ngadhepi mengsah-mengsahipun.”

Yoab ngucap: “Dina iki kowe dudu wong kang kudu nggawa kabar. Ing dina liya kowe kena nggawa kabar, nanging dina iki kowe ora kena nggawa kabar apa-apa, awit putrane Sang Prabu wis mati.”

Yoab banjur ngucap marang wong Kus mau: “Lungaa, aturna marang Sang Prabu apa kang wis kokdeleng.” Wong Kus mau banjur sujud marang Yoab, tumuli mlayu.

Ahimaas anake Zadok matur maneh marang Yoab: “Kadadosana punapa kemawon, mugi kawula ugi kaparengna lumajeng nututi wong Kus punika.” Wangsulane Yoab: “Yagene kowe arep mlayu, ngger? Kowe ora duwe kabar kang murwat kanggo nampa ganjaran.”

Ature: “Kadadosana punapa kemawon, kawula badhe lumajeng.” Yoab ngucap: “Mlayua.” Ahimaas banjur mlayu liwat dalan ara-ara, lan ndhisiki wong Kus mau.

Prabu Dawud lagi lenggah ing antarane gapura loro mau. Juru-jaga munggah menyang payon gapura ing sandhuwure tembok, banjur tumenga, lan weruh ana wong siji mlayu ijen. Juru-jaga mau banjur mbengok, ngaturi uninga marang Sang Prabu. Sang Prabu ngandika: “Yen mung ijen, dheweke nggawa kabar.” Wong kang mlayu mau saya suwe saya cedhak.

Juru-jaga mau weruh ana wong liya maneh mlayu, banjur ngundang marang juru-tunggu gapura: “Delengen, ana wong siji maneh mlayu ijen!” Sang Prabu ngandika: “Dheweke uga nggawa kabar.”

Juru-jaga mau ngucap: “Playune wong kang ngarep kaya Ahimaas anake Zadok.” Sang Prabu ngandika: “Dheweke wong becik; tekane nggawa kabar kang becik.”

Ahimaas matur sora marang Sang Prabu: “Sadaya wilujeng!” Banjur sujud ing ngarsane Sang Prabu, raine konjem ing lemah, sarta matur: “Pinujia Rama panjenengan, ingkang sampun masrahaken tiyang-tiyang ingkang mbalela dhateng gusti kawula Sang Prabu.”

Sang Prabu ndangu: “Apa nonoman Absalom slamet?” Wangsulane Ahimaas: “Nalika Yoab ngutus abdinipun Sang Prabu saha kawula, abdi panjenengan, kawula ningali wonten rame-rame ageng, nanging kawula boten mangertos punapa punika.”

Sang Prabu ngandika: “Minggira lan ngadega ing kene.” Ahimaas banjur minggir, tumuli ngadeg meneng.

Wong Kus mau banjur teka lan matur: “Kabar sae, dhuh gusti kawula Sang Prabu! Ing dinten punika Sang Yehuwah sampun ngluwari panjenengan saking tangane sadaya tiyang ingkang sami mbalela dhateng panjenengan.”

Sang Prabu ndangu marang wong Kus mau: “Apa nonoman Absalom slamet?” Wangsulane wong Kus: “Mugi-mugi mengsahipun gusti kawula Sang Prabu, saha sadaya tiyang ingkang sami mbalela badhe damel cilaka dhateng panjenengan, dadosa kados nonoman punika.”

Sang Prabu banjur gemeter. Panjenengane munggah menyang kamar ndhuwur ing gapura karo nangis, sarta ngandika nalika mlaku: “O, anakku Absalom! Anakku, anakku, Absalom! Saupama aku kang mati minangka gantimu, Absalom, anakku, anakku!”