Yoab Negur Sang Prabu kang Nandhang Sungkawa

Yoab nantang Dawud, amarga kanthi nangisi putra sing mburu nyawané, sang prabu ngisin-isini wong-wong sing wis nylametaké uripé. Sang prabu lenggah ing gapura, lan para taler ngirid panjenengané mulih: Simei diapura, tanahé Mefiboset dipérang, Barzilai dibalèkaké kanthi kinurmatan. Banjur Israèl lan Yéhuda padha regejegan bab sang prabu.

Pasal 19.

Ana pawarta kang tekan marang Yoab: “Lah, sang prabu muwun lan sungkawa merga Absalom.” Mulane ing dina iku kamenangan malih dadi kasusahan tumrap rakyat kabeh, amarga ing dina iku padha krungu: “Sang prabu sungkawa merga putrane.”

Ing dina iku rakyat padha mlebu kutha kanthi dhedhemitan, kaya wong-wong kang padha wirang lan ndhelik sawuse mlayu saka paprangan. Sang prabu nutupi pasuryane, karo muwun seru: “Oh anakku Absalom! Absalom, anakku, anakku!”

Yoab banjur sowan marang sang prabu lan matur: “Ing dinten punika panjenengan sampun damel wiranipun sedaya abdi panjenengan, ingkang ing dinten punika sampun milujengaken nyawa panjenengan, nyawanipun para putra kakung saha putri panjenengan, saha nyawanipun para garwa tuwin para selir panjenengan, awit panjenengan nresnani tiyang-tiyang ingkang sengit dhateng panjenengan, saha sengit dhateng tiyang-tiyang ingkang tresna dhateng panjenengan. Ing dinten punika panjenengan nedahaken bilih para senapati saha abdi punika boten wonten ajinipun tumrap panjenengan. Sapunika kawula sumerep, bilih saupami Absalom gesang lan kawula sadaya pejah, panjenengan temtu rena ing penggalih. Sapunika sumangga panjenengan jumeneng, mijil, saha paring pangandikan ingkang sae dhateng para abdi panjenengan. Kawula sumpah demi Rama kita, saupami panjenengan boten mijil, boten badhe wonten tiyang satunggal kemawon ingkang kantun nunggil kaliyan panjenengan ing dalu punika—punika badhe langkung awon tumrap panjenengan tinimbang sakathahing karibedan ingkang sampun panjenengan alami wiwit nem-neman.”

Prabu Dawud Kondur marang Rakyate

Sang prabu banjur jumeneng lan lenggah ing gapura. Bareng rakyat dikandhani: “Lah, sang prabu lenggah ing gapura,” kabeh banjur padha sowan ing ngarsane. Dene wong Israel wis padha mlayu, siji-sijine menyang omahe dhewe. Ing antarane sakabehing taler Israel rakyat padha bebantahan: “Sang prabu wis milujengake kita saka mungsuh kita, ngluwari kita saka tangane wong Filisti, nanging saiki wis keplayu saka nagara merga Absalom. Nanging Absalom, kang wis padha kita jebadi supaya ngreh kita, wis mati ing paprangan. Lah, yagene kok ora ana kang ngomongake bab ngaturi kondur sang prabu?”

Prabu Dawud banjur utusan marang Imam Zadok lan Imam Abyatar, dhawuhe: “Kandhakna marang para tuwa-tuwane Yehuda: ‘Yagene kowe padha dadi kang keri dhewe anggone ngaturi kondur sang prabu menyang kratone, mangka pangucape wong Israel kabeh wis tekan marang sang prabu ing daleme?’ Kowe iku sadulurku, balung getihku dhewe. Yagene kowe padha dadi kang keri dhewe anggone ngaturi kondur sang prabu? Lan tutura marang Amasa: ‘Apa kowe iku dudu balung getihku dhewe? Muga-muga Rama kita numindakake kang mangkono marang aku, malah luwih saka iku, yen kowe ora dadi senapatine wadya-balaku sateruse, nggenteni Yoab.’” Prabu Dawud bisa ngraketake atine wong Yehuda kabeh kaya wong siji, temah padha kongkonan matur marang sang prabu: “Mugi kondur, panjenengan dalah sadaya abdi panjenengan.”

Sang prabu banjur kondur lan rawuh ing bengawan Yarden; wong Yehuda padha teka ing Gilgal arep methuk sang prabu lan ngirid kondure nyabrang bengawan Yarden.

Prabu Dawud Paring Welas marang Simei

Simei bin Gera, wong Benyamin saka Bahurim, gegancangan mudhun bebarengan karo wong Yehuda arep methuk Prabu Dawud. Dheweke kanthi wong Benyamin sewu, sarta Ziba, abdine kulawargane Saul, bebarengan karo anake lanang limalas lan abdine rong puluh. Kabeh padha gegancangan menyang bengawan Yarden ndhisiki sang prabu, banjur padha nyabrang ing pasabrangan arep ngirid brayate sang prabu supaya padha nyabrang sarta nindakake apa kang gawe renane. Simei bin Gera banjur sumungkem ing ngarsane sang prabu nalika sang prabu arep nyabrang bengawan Yarden, sarta matur: “Dhuh gusti kawula, mugi panjenengan sampun ngetang kalepatan punika dhateng kawula, saha sampun ngengeti anggenipun abdi panjenengan nindakaken kalepatan nalika gusti kawula sang prabu tindak saking Yerusalem. Dhuh gusti kawula sang prabu, mugi sampun ngraos-raosaken punika wonten ing penggalih. Abdi panjenengan mangertos bilih kawula sampun damel dosa. Pramila ing dinten punika kawula ingkang kawitan piyambak saking sakulawangsa Yusuf anggen kawula sowan methuk gusti kawula sang prabu.” ^a

Abisai bin Zeruya nuli matur: “Punapa Simei boten prayogi kaukum pejah, awit sampun ngipat-ipati tiyang ingkang dipunjebadi dening Rama kita?”

Nanging Prabu Dawud ngandika: “Yagene kowe padha nyampuri prakaraku, he anak-anake Zeruya? Yagene ing dina iki kowe padha dadi satruku? Apa ing dina iki ana wong kang kudu kaukum pati ana ing Israel? Apa aku ora ngerti yen ing dina iki aku iki ratu ing Israel?” Sang prabu banjur ngandika marang Simei: “Kowe ora bakal mati.” Sang prabu uga sumpah marang dheweke.

Mefiboset, putune Saul, uga mudhun methuk sang prabu. Wiwit tindake sang prabu nganti kondure kanthi slamet, dheweke ora ngrumat sikile, ora ngrapekake brengose, lan ora ngumbah sandhangane. Bareng tekan ing Yerusalem methuk sang prabu, sang prabu ndangu: “Yagene kowe ora melu aku, Mefiboset?”

Aturipun: “Dhuh gusti kawula sang prabu, abdi kawula sampun ngapusi kawula. Abdi panjenengan sampun criyos: ‘Kula badhe masang lapak kuldi kula lan nunggang kaliyan sang prabu,’ awit abdi panjenengan punika pincang. Piyambakipun sampun ngawon-awon abdi panjenengan dhateng gusti kawula sang prabu. Nanging gusti kawula sang prabu punika kados malaekatipun Rama kita; mugi panjenengan nindakaken punapa ingkang panjenengan anggep prayogi. Sakulawangsanipun bapak kawula namung pantes nampi paukuman pejah saking gusti kawula sang prabu, ewadene panjenengan sampun nglenggahaken abdi panjenengan ing antawisipun tiyang-tiyang ingkang dhahar wonten ing meja panjenengan. Dados wewenang punapa ingkang taksih kawula gadhahi kangge nyuwun malih dhateng sang prabu?”

Sang prabu ngandika: “Yagene kowe isih ngomongake prakaramu? Aku wis mutusake: kowe lan Ziba bakal nduman palemahan iku.”

Mefiboset matur marang sang prabu: “Kajengipun piyambakipun mendhet sadaya, awit gusti kawula sang prabu sampun kondur kanthi wilujeng.”

Barzilai wong Gilead iya mudhun saka Rogelim lan nyabrang bengawan Yarden bebarengan karo sang prabu, arep ngeterake tindake. Barzilai iku wis sepuh banget, umure wolung puluh taun, lan wis nyukani pangan marang sang prabu nalika sang prabu ana ing Mahanaim, amarga dheweke iku wong kang sugih banget. Sang prabu ngandika marang Barzilai: “Melua nyabrang karo aku, lan aku bakal nyukupi kabutuhanmu ing sandhingku ana ing Yerusalem.”

Barzilai matur marang sang prabu: “Pinten taun malih gesang kawula, dene kawula kedah tumut minggah kaliyan sang prabu dhateng Yerusalem? Ing dinten punika umur kawula sampun wolung puluh taun. Punapa kawula taksih saged mbentenaken ingkang sae lan ingkang awon? Punapa abdi panjenengan taksih saged ngraosaken raosing ingkang kawula tedha utawi kawula ombe? Punapa kawula taksih saged mireng swantenipun tiyang jaler lan estri ingkang sami ngidung? Punapa prelunipun abdi panjenengan taksih damel awrating gusti kawula sang prabu? Abdi panjenengan namung badhe ndherek nyabrang bengawan Yarden kaliyan sang prabu sakedhap kemawon. Punapaa sang prabu kedah males dhateng kawula kanthi ganjaran ingkang samanten agengipun? Mugi abdi panjenengan dipunparengaken wangsul supados pejah wonten ing kitha kawula piyambak, celak kaliyan pasareyanipun bapak saha biyung kawula. Nanging punika abdi panjenengan Kimham; kajengipun piyambakipun ndherek nyabrang kaliyan gusti kawula sang prabu, saha mugi panjenengan nindakaken punapa ingkang panjenengan anggep prayogi tumrap piyambakipun.”

Sang prabu ngandika: “Kimham bakal nyabrang karo aku, lan aku bakal nindakake marang dheweke apa kang gawe senengmu, sarta apa bae kang kokjaluk marang aku bakal daktindakake kanggo kowe.”

Rakyat kabeh banjur padha nyabrang bengawan Yarden, lan sang prabu uga nyabrang. Sang prabu ngaras Barzilai lan mberkahi dheweke, Barzilai banjur bali menyang omahe. Sang prabu banjur tindak nyabrang menyang Gilgal, Kimham ndherek. Rakyat Yehuda kabeh, lan separone rakyat Israel, padha ngeterake sang prabu.

Nuli wong Israel kabeh padha sowan marang sang prabu lan matur: “Kadospundi dene sedherek-sedherek kawula, tiyang Yehuda, sami colong playu mboyong panjenengan, saha mboyong sang prabu dalah brayatipun nyabrang bengawan Yarden, sesarengan kaliyan sadaya tiyangipun Dawud?”

Wong Yehuda kabeh padha mangsuli marang wong Israel: “Sang prabu iku sanak-sedulur kita kang cedhak. Yagene kowe padha nepsu bab prakara iki? Apa kita padha mangan panganane sang prabu, utawa apa kita wis padha diwenehi ganjaran?”

Wong Israel padha mangsuli marang wong Yehuda: “Kita padha duwe sepuluh panduman tumrap sang prabu, lan kita luwih duwe wewenang tumrap Dawud tinimbang kowe. Yagene kowe padha ngremehake kita? Apa dudu kita kang ndhisiki ngomongake bab ngaturi kondur ratu kita?” Nanging tembunge wong Yehuda luwih atos tinimbang tembunge wong Israel.