2.سموئيل 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹يوآب کي خبر پئي تہ ”ڏس، بادشاه ابي سلوم لاءِ روئي ٿو ۽ ماتم ڪري ٿو.“ ²تنهنڪري انهيءَ ڏينهن جي فتح سڀني ماڻهن لاءِ ماتم ۾ بدلجي وئي، ڇاڪاڻ تہ انهيءَ ڏينهن هنن ٻڌو تہ ”بادشاه کي پنهنجي پٽ جو ڏک آهي.“

³انهيءَ ڏينهن ماڻهو شهر ۾ ائين چپ چاپ چورائي گهڙيا، جيئن جنگ مان ڀڄي آيل شرمسار ماڻهو ايندا آهن. ⁴بادشاه پنهنجو منهن ڍڪي ڇڏيو ۽ وڏي آواز سان روئي چيائين تہ ”اي منهنجا پٽ ابي سلوم! اي ابي سلوم، منهنجا پٽ، منهنجا پٽ!“

⁵يوآب بادشاه وٽ آيو ۽ چيائينس تہ ”اڄ تو پنهنجي سڀني نوڪرن کي شرمسار ڪيو آهي، جن اڄ تنهنجو جيءُ، تنهنجن پٽن ۽ ڌيئرن جو جيءُ، ۽ تنهنجين زالن ۽ داشتائن جو جيءُ بچايو آهي، ⁶ڇاڪاڻ تہ تون انهن سان پيار ڪرين ٿو جيڪي توسان ڪينو رکن ٿا، ۽ انهن سان ڪينو رکين ٿو جيڪي توسان پيار ڪن ٿا. اڄ تو ظاهر ڪيو آهي تہ تو لاءِ سردار ۽ نوڪر ڪجهه بہ نہ آهن. هاڻي مون کي خبر پئي آهي تہ جيڪڏهن ابي سلوم جيئرو هجي ها ۽ اسين سڀ مري وڃون ها، تہ تون خوش ٿين ها. ⁷هاڻي اُٿ، ٻاهر وڃ ۽ پنهنجي نوڪرن سان پيار سان ڳالهاءِ. مان اسان جي پيءُ جو قسم کائي چوان ٿو تہ جيڪڏهن تون ٻاهر نہ نڪتين تہ اڄ رات توسان گڏ هڪڙو بہ ماڻهو نہ رهندو؛ ۽ اهو تو لاءِ انهن سڀني مصيبتن کان وڌيڪ بڇڙو ٿيندو جيڪي جوانيءَ کان وٺي تو تي آيون آهن.“

داؤد پنهنجن ماڻهن ڏانهن موٽي ٿو

⁸پوءِ بادشاه اُٿي دروازي ۾ وڃي ويٺو. جڏهن ماڻهن کي ٻڌايو ويو تہ ”ڏس، بادشاه دروازي ۾ ويٺو آهي،“ تڏهن سڀ ماڻهو سندس اڳيان آيا. ان وقت اسرائيلي ڀڄي ويا هئا، هر ڪو پنهنجي گهر ڏانهن. ⁹اسرائيل جي سڀني قبيلن ۾ ماڻهو هڪٻئي سان بحث ڪرڻ لڳا تہ ”بادشاه اسان کي اسان جي دشمنن کان بچايو، فلستين جي هٿان ڇڏايائين، پر هاڻي ابي سلوم سبب ملڪ ڇڏي ڀڄي ويو آهي. ¹⁰پر ابي سلوم، جنهن کي اسان پاڻ تي حڪومت ڪرڻ لاءِ مسح ڪيو هو، جنگ ۾ مري ويو. تہ پوءِ بادشاه کي واپس آڻڻ بابت ڇو ڪجهه نٿا چئو؟“

¹¹بادشاه داؤد صدوق ۽ ابياتر ڪاهنن ڏانهن چوائي موڪليو تہ ”يهوداه جي بزرگن کي چؤ تہ ’سڄي اسرائيل جي ڳالهه بادشاه وٽ سندس گهر پهچي چڪي آهي، پوءِ بادشاه کي سندس گهر واپس آڻڻ ۾ اوهين سڀني کان پوئتي ڇو رهو ٿا؟‘ ¹²اوهين منهنجا ڀائر آهيو، منهنجي ئي هڏي ۽ گوشت. تہ پوءِ بادشاه کي واپس آڻڻ ۾ اوهين پوئتي ڇو رهو؟ ¹³عماسا کي چؤ تہ ’ڇا تون منهنجي ئي هڏي ۽ گوشت ناهين؟ جيڪڏهن تون يوآب جي جاءِ تي هميشه لاءِ منهنجي فوج جو سپهسالار نہ ٿيين، تہ اسان جو پيءُ مون سان ائين ۽ ان کان بہ وڌيڪ ڪري.‘“ ¹⁴داؤد يهوداه جي سڀني ماڻهن جا دل هڪ ماڻهوءَ وانگر کٽي ورتا، تڏهن هنن بادشاه ڏانهن چوائي موڪليو تہ ”تون ۽ تنهنجا سڀ نوڪر موٽي اچو.“

¹⁵بادشاه موٽيو ۽ يردن تي پهتو؛ يهوداه جا ماڻهو بادشاه سان ملڻ ۽ کيس يردن پار آڻڻ لاءِ جلجال ۾ آيا.

داؤد سمعيءَ تي رحم ڪري ٿو

¹⁶بنيمين جو ڄائو، بحوريم وارو، گيرا جو پٽ سمعي، يهوداه جي ماڻهن سان گڏ تڪڙ ڪري بادشاه داؤد سان ملڻ لاءِ هيٺ آيو. ¹⁷ساڻس گڏ بنيمين جا هڪ هزار ماڻهو هئا، ۽ شاؤل جي گهراڻي جو نوڪر صيبا بہ پنهنجن پندرهن پٽن ۽ ويهن نوڪرن سان گڏ هو. اهي بادشاه کان اڳ تڪڙ ڪري يردن تي پهچي ويا، ¹⁸۽ گذرگاهہ پار ڪري بادشاه جي گهراڻي کي پار آندائون ۽ اهو ڪيائون جيڪو کيس وڻيو. جڏهن بادشاه يردن پار ڪرڻ وارو هو تہ گيرا جو پٽ سمعي سندس اڳيان ڪري پيو، ¹⁹چيائينس تہ ”مهرباني ڪري، منهنجا مالڪ، اها ڳالهه مون تي نہ رک، ۽ اهو ياد نہ ڪر تہ جنهن ڏينهن منهنجو مالڪ بادشاه يروشلم کان نڪتو، تڏهن تنهنجي ٻانهي ڪيئن غلطي ڪئي. مهرباني ڪري، منهنجا مالڪ بادشاه، اها ڳالهه دل ۾ نہ رک. ²⁰تنهنجو ٻانهو ڄاڻي ٿو تہ مون گناه ڪيو آهي. تنهنڪري اڄ يوسف جي سڄي گهراڻي مان سڀني کان پهرين مان منهنجي مالڪ بادشاه سان ملڻ آيو آهيان.“ ^a a v20 ’يوسف جو گهراڻو‘ مان مراد اسرائيل جا اتر وارا قبيلا آهن، جيڪي يوسف جي پٽن افرائيم ۽ منسي جي نسل مان آهن.

²¹پوءِ زروياه جي پٽ ابيشي چيو تہ ”ڇا سمعيءَ کي مارڻ نہ گهرجي، ڇاڪاڻ تہ هن اسان جي پيءُ جي مسح ڪيل کي لعنت ڪئي آهي؟“

²²داؤد چيو تہ ”اي زروياه جا پٽ، اوهان کي مون سان ڇا ڪم؟ اڄ اوهين منهنجا دشمن ڇو ٿا بڻجو؟ ڇا اڄ اسرائيل ۾ ڪنهن کي مارڻ گهرجي؟ ڇا مون کي خبر ناهي تہ اڄ مان اسرائيل تي بادشاه آهيان؟“ ²³بادشاه سمعيءَ کي چيو تہ ”تون نہ مرندين،“ ۽ بادشاه قسم کڻي کيس واعدو ڪيو.

²⁴شاؤل جو پوٽو مفيبوسط بادشاه سان ملڻ لاءِ هيٺ آيو. جنهن ڏينهن کان بادشاه ويو هو، تان جو هو سلامتيءَ سان موٽي آيو، تيستائين هن نہ پنهنجن پيرن جي سار لڌي هئي، نہ ڏاڙهي ڪتري هئائين، نہ ڪپڙا ڌوتا هئائين. ²⁵جڏهن هو بادشاه سان ملڻ لاءِ يروشلم پهتو، تڏهن بادشاه پڇيس تہ ”مفيبوسط، تون مون سان گڏ ڇو نہ هليو؟“

²⁶هن وراڻيو تہ ”منهنجا مالڪ بادشاه، منهنجي نوڪر مون کي ٺڳيو. تنهنجي ٻانهي چيو هو تہ ’مان پنهنجي گڏهہ تي زين رکي بادشاه سان گڏ سوار ٿيندس،‘ ڇاڪاڻ تہ تنهنجو ٻانهو لنگڙو آهي. ²⁷هن تنهنجي ٻانهي بابت منهنجي مالڪ بادشاه وٽ چغلي کاڌي. پر منهنجو مالڪ بادشاه اسان جي پيءُ جي فرشتي جهڙو آهي؛ تنهنڪري جيڪو تو کي چڱو لڳي سو ڪر. ²⁸منهنجي پيءُ جو سڄو گهراڻو منهنجي مالڪ بادشاه کان موت جو ئي لائق هو، تڏهن بہ تو پنهنجي ٻانهي کي انهن ۾ شامل ڪيو جيڪي تنهنجي ميز تي کائين ٿا. پوءِ مون کي بادشاه آڏو وري فرياد ڪرڻ جو ڪهڙو حق آهي؟“

²⁹بادشاه چيو تہ ”پنهنجين ڳالهين بابت وڌيڪ ڇو ٿو چوين؟ مون فيصلو ڪيو آهي تہ تون ۽ صيبا زمين ورهائي وٺو.“

³⁰مفيبوسط بادشاه کي چيو تہ ”هو سڀ ڪجهه کڻي وڃي، ڇاڪاڻ تہ منهنجو مالڪ بادشاه سلامتيءَ سان گهر موٽي آيو آهي.“

³¹جلعادي برزلي رجليم کان هيٺ آيو ۽ بادشاه کي موڪلائڻ لاءِ ساڻس گڏ يردن پار ڪيائين. ³²برزلي، جيڪو اسي ورهين جي عمر سان ڏاڍو ٻڍو هو، بادشاه جي محنائم ۾ رهڻ دوران کيس کاڌو پهچائيندو رهيو هو، ڇاڪاڻ تہ هو ڏاڍو مالدار ماڻهو هو. ³³بادشاه برزلي کي چيو تہ ”مون سان گڏ پار ٿي هل، ۽ مان يروشلم ۾ پنهنجي ڀرسان تنهنجو سنڀال ڪندس.“

³⁴برزلي بادشاه کي وراڻيو تہ ”منهنجا ڪيترا سال باقي آهن جو بادشاه سان گڏ يروشلم هلان؟ ³⁵اڄ مان اسي ورهين جو آهيان. ڇا مان چڱي ۽ بڇڙي ۾ فرق ڪري سگهان ٿو؟ ڇا تنهنجو ٻانهو جيڪو کائي ٿو يا پيئي ٿو تنهن جو ذائقو چکي سگهي ٿو؟ ڇا مان اڃا بہ ڳائيندڙ مردن ۽ عورتن جا آواز ٻڌي سگهان ٿو؟ تنهنجو ٻانهو منهنجي مالڪ بادشاه تي وڌيڪ بار ڇو ٿئي؟ ³⁶تنهنجو ٻانهو بادشاه سان گڏ يردن کان ٿورو پار هلندو. بادشاه مون کي اهڙو انعام ڇو ڏئي؟ ³⁷مهرباني ڪري پنهنجي ٻانهي کي موٽڻ ڏي تہ مان پنهنجي شهر ۾ پنهنجي ماءُ پيءُ جي قبر جي ڀرسان مران. پر هي تنهنجو ٻانهو ڪمهام هتي آهي؛ هو منهنجي مالڪ بادشاه سان گڏ پار ٿئي، ۽ ساڻس اهو ڪر جيڪو تو کي چڱو لڳي.“

³⁸بادشاه چيو تہ ”ڪمهام مون سان گڏ پار ٿيندو، ۽ مان ساڻس اهو ڪندس جيڪو تو کي وڻي، ۽ جيڪو تون مون کان گهرندين سو مان تو لاءِ ڪندس.“

³⁹سڀ ماڻهو يردن پار ٿيا، پوءِ بادشاه بہ پار ٿيو. بادشاه برزلي کي چميائين ۽ کيس برڪت ڏنائين، پوءِ برزلي پنهنجي گهر موٽي ويو. ⁴⁰بادشاه جلجال ڏانهن پار ٿيو، ۽ ڪمهام ساڻس گڏ ويو. يهوداه جي سڀني ماڻهن ۽ اسرائيل جي اڌ ماڻهن بادشاه کي پهچايو.

⁴¹پوءِ اسرائيل جا سڀ ماڻهو بادشاه وٽ آيا ۽ پڇيائونس تہ ”اسان جي ڀائرن، يهوداه جي ماڻهن، توکي ڇو چورائي ورتو ۽ بادشاه ۽ سندس گهراڻي کي، داؤد جي سڀني ماڻهن سميت، يردن پار ڇو آندو؟“

⁴²يهوداه جا سڀ ماڻهو اسرائيل جي ماڻهن کي وراڻيائون تہ ”بادشاه اسان جو ويجهو مائٽ آهي. هن ڳالهه تي اوهين ڇو ڪاوڙجو ٿا؟ ڇا اسان بادشاه جو ڪو کاڌو کاڌو آهي، يا هن اسان کي ڪا بخشش ڏني آهي؟“

⁴³اسرائيل جي ماڻهن يهوداه جي ماڻهن کي وراڻيو تہ ”بادشاه ۾ اسان جا ڏه حصا آهن، ۽ داؤد تي اسان جو حق اوهان کان وڌيڪ آهي. تہ پوءِ اوهان اسان کي ڇو ناچيز ڄاتو؟ ڇا اسان پنهنجي بادشاه کي واپس آڻڻ جي ڳالهه پهريان نہ ڪئي هئي؟“ پر يهوداه جي ماڻهن جون ڳالهيون اسرائيل جي ماڻهن جي ڳالهين کان وڌيڪ سخت هيون.