2 Samuel 19

19 ¹May nagsabi kay Joab: “Tingnan mo, ang hari ay tumatangis at nagdadalamhati para kay Absalom.” ²Kaya nang araw na iyon ang tagumpay ay naging pagdadalamhati para sa buong bayan, sapagkat narinig nila nang araw na iyon, “Nagdadalamhati ang hari sa kanyang anak.”

³Palihim na pumasok ang mga tao sa lungsod nang araw na iyon, tulad ng mga napahiya at tahimik na umiiwas matapos tumakas sa labanan. ⁴Tinakpan ng hari ang kanyang mukha, malakas na tumatangis, “Anak kong Absalom! Absalom, anak ko, anak ko!”

⁵Lumapit si Joab sa hari at sinabi, “Ngayon ay hiniya mo ang lahat ng iyong mga lingkod, na siyang nagligtas ng iyong buhay sa araw na ito, ang buhay ng iyong mga anak na lalaki at babae, at ang buhay ng iyong mga asawa at mga alipin, ⁶sa pamamagitan ng pagmamahal sa mga napopoot sa iyo at pagkapoot sa mga nagmamahal sa iyo. Ngayon ay ipinakita mo na ang mga pinuno at mga lingkod ay walang halaga sa iyo. Ngayon ay alam ko na kung nabubuhay si Absalom at kaming lahat ay namatay, matutuwa ka. ⁷Ngayon ay bumangon ka, lumabas, at magsalita nang mabuti sa iyong mga lingkod. Sumusumpa ako sa pangalan ng ating Ama, kung hindi ka lalabas, walang isa mang tao ang mananatili sa iyo ngayong gabi—higit na masahol pa ito para sa iyo kaysa sa lahat ng kabalisahang naranasan mo mula pa sa iyong kabataan.”

Bumalik si David sa Kanyang Bayan

⁸Kaya bumangon ang hari at umupo sa may pintuang-lungsod. Nang sabihin sa mga tao, “Tingnan ninyo, nakaupo ang hari sa pintuang-lungsod,” lahat sila ay lumapit sa harap niya. Ngayon ay tumakas ang Israel, bawat isa sa kanyang tahanan. ⁹Sa lahat ng lipi ng Israel ay nagtatalu-talo ang mga tao: “Iniligtas tayo ng hari mula sa ating mga kaaway, sinagip tayo mula sa mga Filisteo, ngunit ngayon ay tumakas siya sa lupain dahil kay Absalom. ¹⁰Ngunit si Absalom, na ating pinahiran upang mamahala sa atin, ay namatay sa labanan. Kaya bakit walang sinasabi tungkol sa pagbabalik ng hari?”

¹¹Nagpasabi si Haring David kina Zadok at Abiatar na mga pari: “Sabihin ninyo sa mga matanda ng Juda, ‘Bakit kayo ang mahuhuling magbalik sa hari sa kanyang tahanan, gayong ang salita ng buong Israel ay nakarating na sa hari sa kanyang tahanan?’ ¹²Kayo ay aking mga kapatid, ang aking sariling dugo at laman. Kaya bakit kayo ang mahuhuling magbalik sa hari? ¹³Sabihin ninyo kay Amasa, ‘Hindi ba ikaw ang aking sariling dugo at laman? Gawin nawa ito ng ating Ama sa akin at higit pa kung hindi ka maging permanenteng pinuno ng aking hukbo, kapalit ni Joab.’” ¹⁴Nakuha ni David ang loob ng lahat ng mga tao ng Juda bilang iisang tao, at nagpasabi sila sa hari: “Bumalik ka, ikaw at ang lahat ng iyong mga lingkod.”

¹⁵Bumalik ang hari at nakarating sa Jordan; dumating ang Juda sa Gilgal upang salubungin ang hari at itawid siya sa Jordan.

Nagpakita si David ng Awa kay Simei

¹⁶Si Simei na anak ni Gera, ang Benjaminita na taga-Bahurim, ay nagmadaling bumaba kasama ng mga tao ng Juda upang salubungin si Haring David. ¹⁷Kasama niya ang 1,000 Benjaminita, at si Ziba, lingkod ng sambahayan ni Saul, kasama ang kanyang labinlimang anak na lalaki at dalawampung lingkod. Nagmadali sila patungo sa Jordan nang una sa hari, ¹⁸at tumawid sa tawiran upang itawid ang sambahayan ng hari at gawin ang ikalulugod niya. Nagpatirapa si Simei na anak ni Gera sa harap ng hari nang tatawid na ito sa Jordan, ¹⁹at sinabi, “Nakikiusap ako, panginoon ko, huwag mo itong ibilang laban sa akin, at huwag mong alalahanin kung paano gumawa ng mali ang iyong lingkod nang araw na umalis ang aking panginoong hari sa Jerusalem. Nakikiusap ako, panginoon kong hari, huwag mong ilagay ito sa iyong puso. ²⁰Alam ng iyong lingkod na ako ay nagkasala. Kaya ngayon ay ako ang naunang dumating sa buong sambahayan ni Jose upang salubungin ang aking panginoong hari.” ^a a v20 Ang ‘sambahayan ni Jose’ ay tumutukoy sa mga hilagang lipi ng Israel, na nagmula sa mga anak ni Jose na sina Efraim at Manases.

²¹Nang magkagayon ay sinabi ni Abisai na anak ni Zeruias, “Hindi ba dapat patayin si Simei dahil sa pagsumpa niya sa pinahiran ng ating Ama?”

²²Sinabi ni David, “Bakit kayo nakikialam sa akin, mga anak ni Zeruias? Bakit kayo magiging kaaway ko ngayon? May sinuman bang dapat patayin sa Israel ngayon? Hindi ko ba alam na ngayon ay ako ang hari ng Israel?” ²³Sinabi ng hari kay Simei, “Hindi ka mamamatay,” at sumumpa ang hari sa kanya.

²⁴Si Mefiboset, apo ni Saul, ay bumaba upang salubungin ang hari. Hindi niya inalagaan ang kanyang mga paa, inayos ang kanyang balbas, o nilabhan ang kanyang mga damit mula nang araw na umalis ang hari hanggang sa siya ay bumalik nang ligtas. ²⁵Nang makarating siya sa Jerusalem upang salubungin ang hari, tinanong ng hari, “Bakit hindi ka sumama sa akin, Mefiboset?”

²⁶Sinabi niya, “Panginoon kong hari, nilinlang ako ng aking lingkod. Sinabi ng iyong lingkod, ‘Sisiyahan ko ang aking asno at sasakay ako kasama ng hari,’ sapagkat ang iyong lingkod ay pilay. ²⁷Siniraan niya ang iyong lingkod sa aking panginoong hari. Ngunit ang aking panginoong hari ay tulad ng anghel ng ating Ama; gawin mo ang inaakala mong mabuti. ²⁸Ang buong sambahayan ng aking ama ay karapat-dapat lamang sa kamatayan mula sa aking panginoong hari, gayunma’y inilagay mo ang iyong lingkod kasama ng mga kumakain sa iyong mesa. Anong karapatan mayroon ako upang muling manawagan sa hari?”

²⁹Sinabi ng hari, “Bakit ka pa magsasalita tungkol sa iyong mga bagay-bagay? Ipinasya ko na: ikaw at si Ziba ang maghahati sa lupain.”

³⁰Sinabi ni Mefiboset sa hari, “Kunin na niya ang lahat, ngayong ang aking panginoong hari ay nakauwing ligtas na.”

³¹Si Barzilai na Gileadita ay bumaba mula sa Rogelim at tumawid sa Jordan kasama ng hari, upang ihatid siya. ³²Si Barzilai, na napakatanda na sa walumpung taong gulang, ay nagpakain sa hari sa panahon ng kanyang paninirahan sa Mahanaim, sapagkat siya ay isang napakayamang tao. ³³Sinabi ng hari kay Barzilai, “Tumawid ka kasama ko, at ako ang magbibigay ng iyong mga pangangailangan sa aking piling sa Jerusalem.”

³⁴Sinabi ni Barzilai sa hari, “Ilang taon pa ba ang natitira sa akin, upang umahon ako kasama ng hari sa Jerusalem? ³⁵Walumpung taong gulang na ako ngayon. Makikilala ko pa ba ang mabuti sa masama? Malalasahan pa ba ng iyong lingkod ang kanyang kinakain o iniinom? Maririnig ko pa ba ang mga lalaki at babaeng umaawit? Bakit magiging pabigat pa ang iyong lingkod sa aking panginoong hari? ³⁶Tatawid lamang ang iyong lingkod sa Jordan kasama ng hari nang bahagya. Bakit gagantihan ako ng hari ng gayong gantimpala? ³⁷Nakikiusap ako, hayaan mong bumalik ang iyong lingkod upang mamatay sa aking sariling lungsod malapit sa libingan ng aking ama at ina. Ngunit narito ang iyong lingkod na si Kimham; hayaan mong tumawid siya kasama ng aking panginoong hari, at gawin mo sa kanya ang inaakala mong mabuti.”

³⁸Sinabi ng hari, “Tatawid si Kimham kasama ko, at gagawin ko sa kanya ang ikalulugod mo, at anuman ang hilingin mo sa akin ay gagawin ko para sa iyo.”

³⁹Tumawid ang lahat ng tao sa Jordan, at tumawid ang hari. Hinagkan ng hari si Barzilai at pinagpala siya, at bumalik si Barzilai sa kanyang tahanan. ⁴⁰Tumawid ang hari patungong Gilgal, kasama niya si Kimham. Ang lahat ng mga tao ng Juda, at ang kalahati ng mga tao ng Israel, ay naghatid sa hari.

⁴¹Nang magkagayon ay dumating sa hari ang lahat ng mga tao ng Israel at nagtanong, “Bakit ninakaw ka ng aming mga kapatid, ang mga tao ng Juda, at itinawid ang hari at ang kanyang sambahayan sa Jordan, kasama ang lahat ng mga tao ni David?”

⁴²Sumagot ang lahat ng mga tao ng Juda sa mga tao ng Israel, “Ang hari ay aming malapit na kamag-anak. Bakit kayo nagagalit tungkol dito? Kumain ba kami ng anuman sa pagkain ng hari, o binigyan ba niya kami ng regalo?”

⁴³Sumagot ang mga tao ng Israel sa mga tao ng Juda, “Mayroon kaming sampung bahagi sa hari, at mas malaking karapatan kay David kaysa sa inyo. Kaya bakit ninyo kami hinamak? Hindi ba kami ang naunang magsalita tungkol sa pagbabalik sa aming hari?” Ngunit ang mga salita ng Juda ay mas magagaspang kaysa sa mga salita ng Israel.