2 Samuel 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹Berig het Joab bereik: “Kyk, die koning ween en treur oor Absalom.” ²So het die oorwinning dié dag vir die hele volk in rou verander, want hulle het dié dag gehoor: “Die koning treur oor sy seun.”

³Die volk het dié dag die stad ingesluip, soos mense wat beskaamd is en wegsluip nadat hulle uit die geveg gevlug het. ⁴Die koning het sy gesig bedek en hard geroep: “My seun Absalom! Absalom, my seun, my seun!”

⁵Joab het by die koning gekom en gesê: “Vandag het u al u dienaars beskaam, wat vandag u lewe gered het, die lewens van u seuns en dogters, en die lewens van u vroue en byvroue, ⁶deur dié lief te hê wat u haat en dié te haat wat u liefhet. Vandag het u gewys dat bevelvoerders en dienaars niks vir u beteken nie. Nou weet ek dat as Absalom gelewe het en ons almal dood was, u tevrede sou wees. ⁷Staan nou op, gaan uit, en praat vriendelik met u dienaars. Ek sweer by ons Vader, as u nie uitgaan nie, sal nie een man vannag by u bly nie—erger vir u as al die ellende wat u van u jeug af gehad het.”

Dawid Keer na sy Volk Terug

⁸Toe staan die koning op en gaan sit in die poort. Toe die volk meegedeel is: “Kyk, die koning sit in die poort,” het hulle almal voor hom gekom. Israel het intussen gevlug, elkeen na sy huis toe. ⁹Dwarsdeur die stamme van Israel het die volk gestry: “Die koning het ons van ons vyande gered, het ons van die Filistyne verlos, maar nou het hy uit die land gevlug weens Absalom. ¹⁰Maar Absalom, wat ons gesalf het om oor ons te regeer, het in die geveg gesterf. Waarom sê julle dan niks daaroor om die koning terug te bring nie?”

¹¹Koning Dawid het ’n boodskap aan die priesters Sadok en Abjatar gestuur: “Sê vir die oudstes van Juda: ‘Waarom sou julle die laastes wees om die koning na sy huis toe terug te bring, terwyl die woord van die hele Israel die koning by sy huis bereik het?’ ¹²Julle is my broers, my eie vlees en bloed. Waarom sou julle dan die laastes wees om die koning terug te bring? ¹³Sê vir Amasa: ‘Is jy nie my eie vlees en bloed nie? Mag ons Vader my so straf en nog erger as jy nie my blywende leërowerste word nie, in Joab se plek.’” ¹⁴Dawid het die harte van al die manne van Juda soos een man gewen, en hulle het ’n boodskap aan die koning gestuur: “Keer terug, u en al u dienaars.”

¹⁵Die koning het teruggekeer en by die Jordaan gekom; Juda het na Gilgal gekom om die koning te ontmoet en hom oor die Jordaan te bring.

Dawid Betoon Barmhartigheid aan Simei

¹⁶Simei, seun van Gera, die Benjaminiet van Bahurim, het saam met die manne van Juda afgehaas om koning Dawid te ontmoet. ¹⁷Saam met hom was 1 000 Benjaminiete, en Siba, die dienaar van Saul se huis, met sy vyftien seuns en twintig dienaars. Hulle het voor die koning uit na die Jordaan gehaas, ¹⁸en hulle het deur die drif gegaan om die koning se huisgesin oor te bring en te doen wat hom behaag het. Simei, seun van Gera, het voor die koning neergeval terwyl hy op die punt was om die Jordaan oor te steek, ¹⁹en gesê: “Asseblief, my heer, moenie dit teen my hou nie, en moenie onthou hoe u dienaar verkeerd gedoen het die dag toe my heer die koning Jerusalem verlaat het nie. Asseblief, my heer die koning, moenie dit ter harte neem nie. ²⁰U dienaar weet dat ek gesondig het. Daarom het ek vandag as eerste van die hele huis van Josef gekom om my heer die koning te ontmoet.” ^a a v20 Die ‘huis van Josef’ verwys na die noordelike stamme van Israel, afstammelinge van Josef se seuns Efraim en Manasse.

²¹Toe sê Abisai, seun van Seruja: “Behoort Simei nie doodgemaak te word nie, omdat hy ons Vader se gesalfde vervloek het?”

²²Dawid het gesê: “Waarom bemoei julle julle met my, seuns van Seruja? Waarom sou julle vandag my teëstanders word? Behoort iemand vandag in Israel doodgemaak te word? Weet ek dan nie dat ek vandag koning oor Israel is nie?” ²³Die koning het vir Simei gesê: “Jy sal nie sterf nie,” en die koning het dit met ’n eed aan hom beloof.

²⁴Mefiboset, Saul se kleinseun, het afgekom om die koning te ontmoet. Hy het nie sy voete versorg, sy baard gesny of sy klere gewas nie, van die dag af dat die koning weggegaan het totdat hy veilig teruggekom het. ²⁵Toe hy in Jerusalem kom om die koning te ontmoet, het die koning gevra: “Waarom het jy nie saam met my gegaan nie, Mefiboset?”

²⁶Hy het gesê: “My heer die koning, my dienaar het my bedrieg. U dienaar het gesê: ‘Ek sal my donkie opsaal en saam met die koning ry,’ want u dienaar is kreupel. ²⁷Hy het u dienaar by my heer die koning belaster. Maar my heer die koning is soos die engel van ons Vader; doen wat vir u goed lyk. ²⁸Die hele huis van my vader het niks anders as die dood van my heer die koning verdien nie, tog het u u dienaar geplaas tussen dié wat aan u tafel eet. Watter reg het ek om weer tot die koning te pleit?”

²⁹Die koning het gesê: “Waarom nog meer oor jou sake praat? Ek het besluit: jy en Siba sal die grond verdeel.”

³⁰Mefiboset het vir die koning gesê: “Laat hom dit alles vat, noudat my heer die koning veilig by die huis gekom het.”

³¹Barsillai, die Gileadiet, het van Rogelim afgekom en saam met die koning oor die Jordaan gegaan om hom weg te bring. ³²Barsillai, baie oud op tagtig, het die koning versorg tydens sy verblyf in Mahanaim, want hy was ’n baie ryk man. ³³Die koning het vir Barsillai gesê: “Gaan saam met my oor, en ek sal vir jou sorg aan my sy in Jerusalem.”

³⁴Barsillai het vir die koning gesê: “Hoeveel jare het ek nog oor dat ek saam met die koning na Jerusalem toe sou opgaan? ³⁵Ek is vandag tagtig jaar oud. Kan ek goed van kwaad onderskei? Kan u dienaar proe wat hy eet of drink? Kan ek nog sangers en sangeresse hoor? Waarom sou u dienaar my heer die koning verder tot las wees? ³⁶U dienaar sal ’n kort ent saam met die koning oor die Jordaan gaan. Waarom sou die koning my met so ’n beloning vergoed? ³⁷Laat u dienaar asseblief teruggaan om in my eie stad te sterf, naby die graf van my vader en moeder. Maar u dienaar Kimham is hier; laat hom saam met my heer die koning oorgaan, en doen vir hom wat vir u goed lyk.”

³⁸Die koning het gesê: “Kimham sal saam met my oorgaan, en ek sal vir hom doen wat jou behaag, en alles wat jy van my vra, sal ek vir jou doen.”

³⁹Die hele volk het oor die Jordaan gegaan, en die koning het oorgegaan. Die koning het Barsillai gesoen en hom geseën, en Barsillai het na sy huis toe teruggekeer. ⁴⁰Die koning het na Gilgal oorgegaan, en Kimham saam met hom. Die hele volk van Juda, en die helfte van Israel se volk, het die koning begelei.

⁴¹Toe kom al die manne van Israel na die koning en vra: “Waarom het ons broers, die manne van Juda, u weggesteel en die koning en sy huisgesin oor die Jordaan gebring, saam met al Dawid se manne?”

⁴²Al die manne van Juda het die manne van Israel geantwoord: “Die koning is ons naby bloedverwant. Waarom is julle hieroor kwaad? Het ons enigiets van die koning se kos geëet, of het hy vir ons ’n geskenk gegee?”

⁴³Die manne van Israel het die manne van Juda geantwoord: “Ons het tien aandele in die koning, en ’n groter aanspraak op Dawid as julle. Waarom het julle ons dan verag? Was ons nie die eerste om te praat oor die terugbring van ons koning nie?” Maar die woorde van Juda was harder as dié van Israel.