دوېم سموئيل 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹داؤد خپل لښکر راجمع کړو او په هغوئ باندې يې د زرو سرداران او د سلو سرداران مقرر کړل. ²داؤد لښکر وليږلو: يوه برخه د يوآب لاندې، يوه برخه د ابى شے لاندې چې د ضرويا زوئ او د يوآب ورور وو، او يوه برخه د جاتى اِتى لاندې. بادشاه لښکر ته ووئيل، ”زۀ به هم ضرور ستاسو سره لاړ شم.“

³خو لښکر ووئيل، ”تۀ مۀ ځه. کۀ مونږ وتښتو، نو هغوئ به پرواه ونۀ کړى؛ کۀ زمونږ نيمائى مړۀ شى، نو هغوئ به پرواه ونۀ کړى. تۀ د مونږ د لس زرو برابر يې. ښۀ به دا وى چې تۀ په ښار کښې پاتې شې، او زمونږ مرستې ته تيار اوسې.“

⁴بادشاه هغوئ ته ووئيل، ”څۀ چې تاسو ته ښۀ ښکارى، زۀ به هم هغه وکړم.“ بيا هغه د ښار په دروازه کښې ودرېدلو، او ټول لښکر په سلو او زرو وتلو.

⁵بادشاه يوآب، ابى شے او اِتى ته حُکم وکړو، ”زما په خاطر د ځوان ابسلوم سره نرمى وکړئ.“ ټول لښکر واورېدل چې بادشاه د ابسلوم په حقله سردارانو ته حُکم کوى.

⁶لښکر د اِسرائيل خلافه ميدان ته ووتلو، او جنګ د اِفرائيم په ځنګله کښې وشو. ⁷هلته د اِسرائيل لښکر د داؤد د سړو له لاسه ماتې وخوړله، او په هغه ورځ لوئ قتل عام وشو: شل زره سړى. ⁸جنګ په ټول علاقه کښې خور شو، او په هغه ورځ ځنګلې د تورې نه زيات لښکر تباه کړو.

⁹ابسلوم د داؤد سړو سره مخامخ شو. هغه په خپل خچر سوارۀ وو، او د يوې لويې د ونې د ګڼو څانګو لاندې تېر شو، او سر يې په ونه کښې کلک بند شو. هغه د آسمان او زمکې په مينځ کښې وځوړندېدلو، او خچر د هغۀ نه لاندې روان شو. ¹⁰يو سړى دا وليدل او يوآب ته يې ووئيل، ”ما همدا اوس ابسلوم وليدو چې په يوه د ونه کښې ځوړند دے.“

¹¹يوآب هغه سړى ته ووئيل چې دا يې ورته ووئيل، ”نو تا هغه وليدو! بيا دې ولې هلته په زمکه راونۀ غورزولو؟ نو ما به تا له د لسو ورځو مزدورى په چاندى کښې او يوه ملا تړونکې درکړې وه.“

¹²خو هغه سړى يوآب ته ووئيل، ”کۀ زما په لاس کښې د زرو ورځو مزدورى هم په چاندى کښې وتلل شوې وى، نو زۀ به بيا هم د بادشاه د زوئ خلافه خپل لاس نۀ پورته کوم. ځکه مونږ ټولو واورېدل چې بادشاه تا، ابى شے او اِتى ته حُکم وکړو، ’زما په خاطر د ځوان ابسلوم حفاظت وکړئ.‘ ¹³کۀ نه نو ما به خپل ژوند ضائع کړے وو، ځکه چې د بادشاه نه هيڅ شے پټ نۀ دے، او تۀ به ما نه ليرې ودرېدلے وې.“

¹⁴يوآب ووئيل، ”زۀ به تا سره داسې وخت ضائع نۀ کوم.“ هغۀ درې نېزې په خپل لاس کښې واخستلې، او د ابسلوم په زړۀ کښې يې کېښودلې کله چې هغه لا ژوندے وو، د د ونې په زړۀ کښې. ¹⁵او لس ځوانانو، چې د يوآب وسله وړونکى وُو، ابسلوم ته راکُوږ شو، او هغه يې ووهلو او مړ يې کړو. ¹⁶يوآب د چڼار ښکر وپُوکلو، او لښکر د اِسرائيل د تعاقب نه لاس واخستلو، ځکه چې يوآب هغوئ منع کړل. ¹⁷هغوئ ابسلوم واخستلو، په يوه لوئ د ځنګلې ژور کنده کښې يې وغورزولو، او د هغۀ پر مخ يې د ډبرو لوئ ډېرے کړو. ټول اِسرائيل وتښتېدل، هر يو خپل کور ته.

¹⁸ابسلوم په خپل ژوند کښې د بادشاه په دره کښې يو ستن ودرولے وو، چې ويل يې، ”زما هيڅ زوئ نۀ شته چې زما نوم په ياد وساتى.“ هغۀ هغه ستن د خپل نوم په نامه وبللو، او تر اوسه پورې ورته د ابسلوم يادګار وئيلے شى. ^a a v18 ابسلوم ته زامن پېدا شوى وُو (۲ سموئيل ۱۴:۲۷)، خو ښکاره داسې ده چې هغوئ د هغۀ نه مخکښې مړۀ شول، او هغه بې وارثه پاتې شو چې د هغۀ نوم به وړاندې بوځى.

داؤد په خپل زوئ ابسلوم ژاړى

¹⁹د صدوق زوئ اخى معض ووئيل، ”اجازت راکړه چې زۀ منډه کړم او بادشاه ته خبر ورکړم چې زمونږ پلار هغه د خپلو دُښمنانو خلافه انصاف ورکړو.“

²⁰يوآب ووئيل، ”تۀ نن ورځ د خبر وړونکے سړے نۀ يې. تۀ بله ورځ خبر وړلے شې، خو نن به تۀ هيڅ خبر نۀ وړې، ځکه چې د بادشاه زوئ مړ دے.“

²¹يوآب کوشى ته ووئيل، ”لاړ شه، بادشاه ته هغه څۀ ووايه چې تا وليدل.“ کوشى يوآب ته سر ټيټ کړو او منډه يې کړه.

²²د صدوق زوئ اخى معض بيا يوآب ته ووئيل، ”څۀ چې هم کيږى، مهربانى وکړه چې زۀ هم د کوشى شا تګ منډه وکړم.“ يوآب جواب ورکړو، ”زما زويه، ولې منډه کوې؟ تۀ هيڅ داسې خبر نۀ لرې چې انعام ورته وى.“

²³”څۀ چې هم کيږى،“ هغۀ ووئيل، ”زۀ به منډه کوم.“ ”منډه کړه،“ يوآب ووئيل. نو اخى معض د ميدان په لاره منډه وکړه او د کوشى نه مخکښې شو.

²⁴داؤد د دوو دروازو په مينځ کښې ناست وو. څوکيدار د ديوال سره د دروازې چت ته وختلو، سترګې يې پورته کړې، او يو سړے يې وليدو چې يوازې منډه وهى. ²⁵څوکيدار آواز وکړو او بادشاه ته يې ووئيل. بادشاه ووئيل، ”کۀ يوازې دے، نو خبر راوړى.“ منډه وهونکے نور هم نژدې راتلو.

²⁶څوکيدار بل سړے وليدو چې منډه وهى، او دروازه بان ته يې آواز وکړو، ”وګوره، بل سړے هم يوازې منډه وهى!“ بادشاه ووئيل، ”دا هم خبر راوړى.“

²⁷څوکيدار ووئيل، ”اول سړے د صدوق د زوئ اخى معض په شان منډه وهى.“ بادشاه ووئيل، ”هغه ښۀ سړے دے؛ هغه ښۀ خبر راوړى.“

²⁸اخى معض بادشاه ته آواز وکړو، ”ټول ښۀ دى!“ هغۀ د بادشاه په وړاندې سر ټيټ کړو، مخ يې په زمکه کړو، او ووئيل، ”ستا پلار دې مبارک وى، چې هغه کسان يې حواله کړل چې زما د مالِک بادشاه خلافه يې بغاوت کړے وو.“

²⁹بادشاه وپوښتل، ”آيا ځوان ابسلوم خوندى دے؟“ اخى معض جواب ورکړو، ”کله چې يوآب د بادشاه خادم او زۀ ستا خادم وليږلو، ما لوئ شور وليدو، خو زۀ پوهه نۀ وم چې څۀ وو.“

³⁰بادشاه ووئيل، ”يو طرف ته شه او دلته ودرېږه.“ نو هغه يو طرف ته شو او چپ ودرېدلو.

³¹کوشى راورسېدلو او ووئيل، ”زما مالِکه بادشاها، ښۀ خبر دے! نن ورځ مالِک خُدائ تۀ د هغو ټولو له لاسه خلاص کړې چې ستا خلافه پاڅېدلى وُو.“

³²بادشاه کوشى ته وپوښتل، ”آيا ځوان ابسلوم خوندى دے؟“ کوشى جواب ورکړو، ”زما د مالِک بادشاه دُښمنان، او هغه ټول چې ستا خلافه پاڅيږى چې تا ته ضرر ورسوى، دې د هغه ځوان په شان شى.“

³³بادشاه رپېدلو. هغه ژړا کوونکے د دروازې بره خونې ته وختلو، او چې روان وو، داسې يې ويل: ”زما زويه ابسلومه! زما زويه، زما زويه، ابسلومه! کاشکې زۀ ستا په ځائ مړ شوے وَى، ابسلومه، زما زويه، زما زويه!“