Absalom Ya Fāɗi a Jejin Ifraimu

Dawuda ya aiki sojojinsa da umarni guda ɗaya: ku yi wa Absalom a hankali. Kurmi ya kashe fiye da takobi, Absalom kuma ya rataya da kansa a itacen oak har Yowab ya soka masa māsu. Masu gudu suka kawo labari cewa Ubanmu ya kuɓutar da sarki; shi kuwa ɗansa kaɗai yake tambaya.

Babi na 18.

Dauda ya tara mayaƙansa, ya kuma naɗa shugabannin dubu-dubu da shugabannin ɗari-ɗari a kansu. Dauda ya aiki mayaƙan: kashi ɗaya bisa uku a ƙarƙashin Yowab, kashi ɗaya bisa uku a ƙarƙashin Abishai ɗan Zeruiya, ɗan'uwan Yowab, kashi ɗaya kuma bisa uku a ƙarƙashin Ittai mutumin Gat. Sarki ya ce wa mayaƙan, “Lalle ni ma zan fita tare da ku.”

Amma mayaƙan suka ce, “Kada ka fita. In muka gudu, ba za su kula ba; in rabinmu ya mutu, ba za su kula ba. Kai kana darajar mutum dubu goma namu. Gara ka zauna a birni, a shirye ka aiko mana da taimako.”

Sarki ya ce musu, “Zan yi duk abin da kuka ga ya fi muku kyau.” Sai ya tsaya a bakin ƙofar birni yayinda dukan mayaƙan suke fita ɗari-ɗari da dubu-dubu.

Sarki ya umarci Yowab, da Abishai, da Ittai, ya ce, “Ku yi hankali da saurayin nan Absalom, saboda ni.” Dukan mayaƙan suka ji sarki yana umartar shugabannin game da Absalom.

Mayaƙan suka fita zuwa fili don su yaƙi Isra'ila, yaƙin kuwa ya auku a jejin Ifraimu. A can aka ci sojojin Isra'ila da yaƙi a hannun mutanen Dauda, kisan kuwa ya yi yawa ƙwarai a ranar: mutum dubu ashirin. Yaƙin ya bazu ko'ina a yankin, jejin kuwa ya cinye mayaƙa fiye da yadda takobi ya cinye a ranar.

Absalom ya gamu da mutanen Dauda. Yana a kan alfadarinsa, ya ratsa ƙarƙashin rassa masu yawa na wani babban itacen oak, sai kansa ya makale a itacen. Ya rataye tsakanin sama da ƙasa yayinda alfadarin ya ci gaba da tafiya a ƙarƙashinsa. Wani mutum ya gani, ya shaida wa Yowab, ya ce, “Na ga Absalom a rataye a jikin wani itacen oak.”

Yowab ya ce wa mutumin da ya shaida masa, “Ashe ka gan shi! To me ya sa ba ka buge shi ƙasa a wurin ba? Da na biya ka kuɗin azurfa na albashin kwana goma, da ɗamara kuma.”

Amma mutumin ya ce wa Yowab, “Ko da a auna mini kuɗin azurfa na albashin kwana dubu a tafin hannuna, ba zan ɗaga hannuna a kan ɗan sarki ba. Gama dukanmu mun ji sarki ya umarce ka, kai da Abishai da Ittai, cewa, ‘Ku kiyaye saurayin nan Absalom saboda ni.’ In ba haka ba, da na jefar da raina a banza, gama babu abin da yake ɓoye ga sarki, kai kuma da ka tsaya gefe daga gare ni.”

Yowab ya ce, “Ba zan ɓata lokaci da kai haka ba.” Sai ya ɗauki māsu uku a hannunsa, ya soka su a cikin zuciyar Absalom tun yana da rai, a tsakiyar itacen oak. Samari goma kuma, masu ɗaukar kayan yaƙin Yowab, suka kewaye Absalom, suka buge shi, suka kashe shi. Yowab ya busa ƙaho, sai mayaƙan suka daina korar Isra'ila, gama Yowab ya tsai da su. Suka ɗauki Absalom, suka jefa shi cikin wani babban rami a jeji, suka tara masa tsibin duwatsu mai girma a kansa. Dukan Isra'ila kuwa suka gudu, kowa zuwa gidansa.

Tun yana da rai, Absalom ya kafa wani al'amudi a Kwarin Sarki, yana cewa, “Ba ni da ɗa da zai sa a tuna da sunana.” Ya sa wa al'amudin sunansa, ana kuma kiran shi Abin Tunawa na Absalom har yă zuwa yau. ^a

Dauda Ya Yi Kuka domin ɗansa Absalom

Ahima'az ɗan Zadok ya ce, “Bari in yi gudu in kai wa sarki labari cewa Ubanmu ya kuɓutar da shi daga hannun abokan gābansa.”

Yowab ya ce, “Ba kai ne mutumin da zai kai labari yau ba. Za ka iya kai labari a wata ranar, amma yau ba za ka kai ko ɗaya ba, gama ɗan sarki ya mutu.”

Yowab ya ce wa Bakushe, “Je ka, ka gaya wa sarki abin da ka gani.” Bakushen ya rusuna wa Yowab, sai ya yi gudu.

Ahima'az ɗan Zadok ya sāke ce wa Yowab, “Ko me zai faru, ina roƙonka ka bar ni ni ma in bi Bakushen a guje.” Yowab ya amsa ya ce, “Me ya sa za ka yi gudu, ɗana? Ba ka da wani labari da ya cancanci lada.”

“Ko me zai faru,” ya ce, “zan yi gudu.” Yowab ya ce, “To, yi gudu.” Sai Ahima'az ya bi hanyar fili a guje, ya zarce Bakushen.

Dauda yana zaune tsakanin ƙofofi biyu. Mai gadi ya hau kan rufin ƙofar birni a bisa katanga, ya ɗaga idanunsa, sai ya ga wani mutum yana gudu shi kaɗai. Mai gadin ya yi kira, ya shaida wa sarki. Sarki ya ce, “In shi kaɗai ne, to yana da labari.” Mai gudun kuwa yana ƙara matsowa kusa.

Mai gadin ya ga wani mutum kuma yana gudu, sai ya kira mai tsaron ƙofa, ya ce, “Duba, ga wani mutum yana gudu shi kaɗai!” Sarki ya ce, “Shi ma yana da labari.”

Mai gadin ya ce, “Gudun na farin yana kama da na Ahima'az ɗan Zadok.” Sarki ya ce, “Shi mutumin kirki ne; yana zuwa da labari mai daɗi.”

Ahima'az ya yi kira ga sarki, ya ce, “Lafiya lau!” Ya rusuna a gaban sarki, fuska ƙasa, ya ce, “Albarka ta tabbata ga Ubanka, wanda ya bashe waɗanda suka tayar wa ubangijina sarki.”

Sarki ya tambaya, ya ce, “Saurayin nan Absalom yana lafiya?” Ahima'az ya amsa ya ce, “Sa'ad da Yowab ya aiki bawan sarki da ni bawanka, na ga wani babban hayaniya, amma ban san mene ne ba.”

Sarki ya ce, “Ka kauce gefe, ka tsaya a nan.” Sai ya kauce gefe, ya tsaya cik.

Bakushen ya iso, ya ce, “Labari mai daɗi, ubangijina sarki! Yau Ubangiji ya kuɓutar da kai daga hannun dukan waɗanda suka tayar maka.”

Sarki ya tambayi Bakushen, ya ce, “Saurayin nan Absalom yana lafiya?” Bakushen ya amsa ya ce, “Bari abokan gāban ubangijina sarki, da dukan waɗanda suka tayar maka don su cuce ka, su zama kamar saurayin nan.”

Sarki ya yi rawar jiki. Ya hau ɗakin bene da yake bisa ƙofar birni, yana kuka, yana cewa yayinda yake tafiya: “Ɗana Absalom! Ɗana, ɗana, Absalom! Da ma na mutu a maimakonka, Absalom, ɗana, ɗana!”