एफ्राइमको जङ्गलमा अब्शालोमको पतन

दाऊदले आफ्ना सेनालाई एउटै आदेश दिएर पठाउँछन्: अब्शालोमसँग नरम व्यवहार गर्नू। तरवारले भन्दा जङ्गलले धेरैलाई मार्छ, र योआबले भाला रोप्‍नुअघिसम्म अब्शालोम एउटा फलाँटको रूखमा टाउकोले झुन्डिरहन्छन्। दौडाहाहरूले हाम्रा पिताले राजालाई निर्दोष ठहराउनुभयो भन्ने खबर ल्याउँछन्; राजा केवल आफ्नो छोराबारे सोध्छन्।

अध्याय 18।

दाऊदले आफ्ना सिपाहीहरूको गणना गरे र तिनीहरूमाथि हजार-हजारका सेनापति र सय-सयका सेनापति नियुक्त गरे। दाऊदले सिपाहीहरूलाई पठाए: एक-तिहाइ योआबको अधीनमा, एक-तिहाइ योआबका भाइ सरूयाहका छोरा अबीशैको अधीनमा, र एक-तिहाइ गित्ती इत्तैको अधीनमा। राजाले सिपाहीहरूलाई भने, “म पनि अवश्य तिमीहरूसँगै जानेछु।”

तर सिपाहीहरूले भने, “तपाईं नजानुहोस्। यदि हामी भाग्यौँ भने, तिनीहरूले वास्ता गर्नेछैनन्; हामीमध्ये आधा मर्‍यौँ भने पनि तिनीहरूले वास्ता गर्नेछैनन्। तर तपाईं हामीमध्ये दस हजार बराबर हुनुहुन्छ। यसकारण तपाईं सहरमै रहेर हामीलाई सहायता पठाउन तयार रहनुभयो भने नै असल हुन्छ।”

राजाले तिनीहरूलाई भने, “तिमीहरूलाई जे असल लाग्छ, म त्यही गर्नेछु।” अनि राजा ढोकामा उभिए, र सबै सिपाही सय-सय र हजार-हजार गरेर बाहिर निस्के।

राजाले योआब, अबीशै र इत्तैलाई आज्ञा दिए, “मेरो खातिर त्यो जवान अब्शालोमसँग नरम भएर व्यवहार गर।” अब्शालोमको विषयमा राजाले सेनापतिहरूलाई आज्ञा दिँदा सबै सिपाहीले सुने।

सिपाहीहरू इस्राएलको विरुद्ध मैदानमा निस्के, र एफ्राइमको जङ्गलमा युद्ध भयो। त्यहाँ इस्राएलको सेना दाऊदका मानिसहरूद्वारा पराजित भयो, र त्यस दिनको संहार ठूलो थियो: बीस हजार मानिस। युद्ध त्यस सारा क्षेत्रभरि फैलियो, र त्यस दिन तरवारले निलेभन्दा बढी सिपाही जङ्गलले निल्यो।

अब्शालोम दाऊदका मानिसहरूसँग ठोक्किए। आफ्नो खच्चरमा सवार हुँदा तिनी एउटा ठूलो फलाँटको घना हाँगामुनि गए, र तिनको टाउको रूखमा अल्झियो। तिनी स्वर्ग र पृथ्वीको बिचमा झुन्डिए, र खच्चरचाहिँ तिनको मुनिबाट अगाडि बढ्यो। एक जना मानिसले यो देखेर योआबलाई भन्यो, “मैले भर्खरै अब्शालोमलाई एउटा फलाँटमा झुन्डिरहेको देखेँ।”

आफूलाई खबर दिने मानिसलाई योआबले भने, “ए, तिमीले त्यसलाई देख्यौ नि! त्यसो भए किन त्यहीँ त्यसलाई हानेर भुइँमा लडाइदिएनौ? तब म तिमीलाई दस दिनको ज्याला चाँदी र एउटा पेटी ऋणी हुने थिएँ।”

तर त्यस मानिसले योआबलाई भन्यो, “यदि मेरो हत्केलामा एक हजार दिनको ज्याला चाँदी तौलिएर राखिए पनि, म राजाका छोराको विरुद्ध मेरो हात उठाउने थिइनँ। किनकि राजाले तपाईं, अबीशै र इत्तैलाई, ‘मेरो खातिर त्यो जवान अब्शालोमलाई जोगाओ,’ भनी आज्ञा दिनुभएको हामी सबैले सुन्यौँ। नत्र त मैले आफ्नै प्राण फालेको हुन्थेँ, किनकि राजादेखि केही कुरा लुक्दैन, र तपाईं चाहिँ मबाट अलग्गै उभिनुहुन्थ्यो।”

योआबले भने, “म तिमीसँग यसरी समय खेर फाल्दिनँ।” तिनले आफ्नो हातमा तीनवटा भाला लिए, र अब्शालोम फलाँटको बिचमा जिउँदै झुन्डिरहेकै बेला ती भाला तिनको मुटुमा घोचे। अनि योआबका हतियार बोक्ने दस जना जवानले अब्शालोमलाई घेरेर प्रहार गरे र तिनलाई मारे। योआबले भेडाको सिङको तुरही फुके, र सिपाहीहरूले इस्राएललाई खेद्न छोडे, किनकि योआबले तिनीहरूलाई रोके। तिनीहरूले अब्शालोमलाई लगेर जङ्गलको एउटा ठूलो खाल्डोमा फ्याँके, र तिनीमाथि ढुङ्गाको एउटा ठूलो थुप्रो लगाइदिए। सारा इस्राएल आ-आफ्नो घरतिर भागे।

अब्शालोमले आफ्नो जीवनकालमा राजाको बेँसीमा एउटा खम्बा खडा गरेका थिए, र भनेका थिए, “मेरो नाम सम्झनामा राख्ने मेरो कुनै छोरा छैन।” तिनले त्यस खम्बालाई आफ्नै नाम दिए, र आजसम्म त्यो अब्शालोमको स्मारक भनिन्छ। ^a

दाऊद आफ्ना छोरा अब्शालोमका निम्ति रुन्छन्

सादोकका छोरा अहीमासले भने, “मलाई दौडेर राजाकहाँ जान दिनुहोस्, र हाम्रा पिताले तिनका शत्रुहरूबाट तिनको पक्षमा न्याय गरिदिनुभएको खबर सुनाउन दिनुहोस्।”

योआबले भने, “आज खबर बोकेर जाने मानिस तिमी होइनौ। अर्को दिन तिमीले खबर बोक्न सक्छौ, तर आज तिमीले कुनै खबर बोक्नेछैनौ, किनकि राजाका छोरा मरेका छन्।”

योआबले कूशीलाई भने, “जाऊ, तिमीले जे देख्यौ, त्यो राजालाई भन।” कूशीले योआबलाई दण्डवत् गरेर दौड्यो।

सादोकका छोरा अहीमासले फेरि योआबलाई भने, “जे होस्, कृपया मलाई पनि कूशीको पछि दौड्न दिनुहोस्।” योआबले जवाफ दिए, “हे मेरो छोरो, किन दौड्ने? तिमीसँग त इनाम पाउने कुनै खबर छैन।”

तिनले भने, “जे भए पनि म दौड्छु।” योआबले भने, “दौड।” तब अहीमास समथर बाटो हुँदै दौडे र कूशीलाई उछिने।

दाऊद दुईवटा ढोकाको बिचमा बसिरहेका थिए। पहरेदार पर्खालमा भएको ढोकाको छानामाथि उक्लेर आफ्ना आँखा उठाए, र एक जना मानिस एक्लै दौडिरहेको देखे। पहरेदारले चिच्च्याएर राजालाई भने। राजाले भने, “यदि त्यो एक्लै छ भने, त्यसले खबर ल्याउँदैछ।” त्यो दौडने मानिस झन्-झन् नजिक आइरह्यो।

पहरेदारले अर्को एक जना मानिस दौडिरहेको देखे, र ढोके पहरेदारलाई कराए, “हेर्, अर्को एक जना मानिस एक्लै दौडिरहेको छ!” राजाले भने, “त्यसले पनि खबर ल्याउँदैछ।”

पहरेदारले भने, “पहिलो मानिस त सादोकका छोरा अहीमासजस्तै दौड्दैछ।” राजाले भने, “त्यो असल मानिस हो; त्यो असल खबर लिएर आउँदैछ।”

अहीमासले राजालाई कराएर भने, “सबै कुशल छ!” अनि तिनले राजाको सामु भुइँसम्म निहुरेर दण्डवत् गरे, र भने, “तपाईंका पिता धन्यका होऊन्, जसले मेरा मालिक राजाको विरुद्ध विद्रोह गर्नेहरूलाई सुम्पिदिनुभयो।”

राजाले सोधे, “त्यो जवान अब्शालोम सकुशल छ?” अहीमासले जवाफ दिए, “योआबले राजाका सेवक र तपाईंका सेवक मलाई पठाउनुहुँदा, मैले ठूलो कोलाहल देखेँ, तर त्यो के थियो, मैले थाहा पाइनँ।”

राजाले भने, “छेउमा सरेर यहीँ उभिनू।” तब तिनी छेउमा सरेर चुपचाप उभिए।

कूशी आइपुग्यो र भन्यो, “हे मेरा मालिक राजा, असल खबर छ! आज याहवेहले तपाईंको विरुद्ध उठ्नेहरू सबैको हातबाट तपाईंलाई छुटकारा दिनुभएको छ।”

राजाले कूशीलाई सोधे, “त्यो जवान अब्शालोम सकुशल छ?” कूशीले जवाफ दियो, “मेरा मालिक राजाका शत्रुहरू, र तपाईंलाई हानि गर्न तपाईंको विरुद्ध उठ्ने सबै त्यस जवानजस्तै होऊन्।”

राजा थरथर काँपे। तिनी रुँदै ढोकामाथिको कोठामा उक्ले, र हिँड्दै भन्दै गए: “हे मेरा छोरा अब्शालोम! मेरा छोरा, मेरा छोरा अब्शालोम! तेरो सट्टा म नै मरेको भए हुन्थ्यो, ए अब्शालोम, मेरा छोरा, मेरा छोरा!”