2 Samuel 17

17 ¹Ahitofel Avşalom'a şöyle dedi: «İzin ver, on iki bin kişi seçeyim ve bu gece yola çıkıp Davut'un peşine düşeyim. ²O yorgun ve bitkinken üzerine saldırıp onu dehşete düşüreceğim; yanındaki bütün halk kaçacak; ben de yalnızca kralı vuracağım. ³Bütün halkı sana geri getireceğim. Aradığın tek adam ölünce herkes geri döner; böylece bütün halk esenlik içinde olur.»

⁴Bu öneri Avşalom'un ve İsrail'in bütün ileri gelenlerinin gözünde iyi göründü. ⁵Avşalom, «Arklı Huşay'ı da çağırın, onun ne diyeceğini de duyalım» dedi.

⁶Huşay yanına gelince, Avşalom ona, «Ahitofel bu öğüdü verdi. Onun dediğini yapalım mı? Yapmayalımsa, sen konuş» dedi.

⁷Huşay Avşalom'a şöyle dedi: «Ahitofel'in bu kez verdiği öğüt iyi değil. ⁸Huşay sözünü şöyle sürdürdü: «Babanı ve adamlarını bilirsin; onlar yaman savaşçılardır, kırda yavruları elinden alınmış bir ayı gibi öfkelidirler. Baban deneyimli bir savaşçıdır; geceyi askerlerle birlikte geçirmez. ⁹İşte şimdi bile bir çukurda ya da başka bir yerde gizlenmiştir. Senin adamlarından bazıları daha baştan düşerse, bunu duyan herkes, ‹Avşalom'un ardından gidenler kırıma uğradı!› diyecek. ¹⁰O zaman yüreği aslan yüreği gibi olan en yiğit adam bile korkudan eriyip gidecek. Çünkü bütün İsrail babanın bir savaşçı, yanındakilerin de yiğit kişiler olduğunu bilir. ¹¹Bu yüzden öğüdüm şudur: Dan'dan Beer-Şeva'ya kadar bütün İsrail, deniz kıyısındaki kum kadar çok sayıda, çevrene toplansın ve sen de bizzat savaşa git. ¹²Onu bulunduğu yerde, nerede olursa olsun bulur, çiy toprağa nasıl inerse öylece üzerine çökeriz; ne kendisini ne de yanındaki adamlardan tek birini sağ bırakırız. ¹³Eğer bir kente çekilirse, bütün İsrail o kente halatlar getirir; geriye tek bir çakıl taşı kalmayıncaya dek kenti vadiye çekeriz.»

¹⁴Avşalom ve İsrail'in bütün adamları, «Arklı Huşay'ın öğüdü Ahitofel'in öğüdünden daha iyidir» dediler. Çünkü Babamız, Avşalom'un başına felaket getirmek için Ahitofel'in iyi öğüdünü boşa çıkarmayı istemişti.

¹⁵Huşay kâhinler Sadok ile Aviyatar'a şöyle dedi: «Ahitofel, Avşalom'a ve İsrail'in ileri gelenlerine böyle böyle öğüt verdi; ben de şöyle şöyle öğüt verdim. ¹⁶Şimdi hemen Davut'a haber salıp deyin ki: ‹Bu gece kırdaki geçit yerlerinde kalma; ne yapıp yapıp karşıya geç; yoksa kral da yanındaki bütün halk da yok edilecek.›»

¹⁷Yonatan ile Ahimaas En-Rogel'de bekliyorlardı. Bir hizmetçi kız gidip onlara haber veriyor, onlar da gidip Kral Davut'a bildiriyorlardı; çünkü kente girerken görünmemeleri gerekiyordu. ¹⁸Ama bir genç onları görüp Avşalom'a haber verdi. Bunun üzerine ikisi hemen oradan uzaklaşıp Bahurim'de bir adamın evine vardılar. Adamın avlusunda bir kuyu vardı; ikisi de kuyuya indiler. ¹⁹Adamın karısı kuyunun ağzına bir örtü serdi, üzerine de tahıl serpti; böylece hiçbir şey belli olmadı. ²⁰Avşalom'un görevlileri eve, kadının yanına gelip, «Ahimaas ile Yonatan nerede?» diye sordular. Kadın, «Dereden geçtiler» dedi. Adamlar arayıp kimseyi bulamayınca Yeruşalim'e döndüler.

²¹Onlar gittikten sonra ikisi kuyudan çıkıp gittiler ve Kral Davut'a haber verdiler. Ona, «Kalk, hemen karşıya geç; çünkü Ahitofel sana karşı böyle böyle öğüt verdi» dediler.

²²Bunun üzerine Davut ve yanındaki bütün halk kalkıp Şeria Irmağı'nı geçtiler. Şafak sökerken ırmağı geçmemiş tek kişi kalmamıştı.

²³Ahitofel öğüdüne uyulmadığını görünce, eşeğine palan vurdu; kalkıp kentindeki evine gitti. Ev işlerini düzene koyduktan sonra kendini astı. Öldü ve babasının mezarına gömüldü.

²⁴Davut Mahanayim'e vardı. Avşalom ise yanındaki bütün İsrail adamlarıyla Şeria Irmağı'nı geçti. ²⁵Avşalom, Yoav'ın yerine Amasa'yı ordunun başına atamıştı. Amasa, Nahaş'ın kızı, Yoav'ın annesi Seruya'nın kızkardeşi Avigayil ile evlenen İsrailli İtra adındaki bir adamın oğluydu. ²⁶İsrail ile Avşalom Gilat bölgesinde ordugah kurdular.

²⁷Davut Mahanayim'e vardığında, Ammonlular'ın Rabba Kenti'nden Nahaş oğlu Şovi, Lo-Devar'dan Ammiel oğlu Makir ve Rogelim'den Gilatlı Barzillay, ²⁸yataklar, taslar, çömlekler getirdiler; ayrıca buğday, arpa, un, kavrulmuş buğday, bakla, mercimek, ²⁹bal, kaymak, koyun ve inek peyniri getirip Davut'la yanındaki halka yedirdiler. Çünkü, «Halk kırda aç, yorgun ve susamıştır» dediler.