Naséhat Ahitopel jeung Husai ka Absalom

Ahitofel ngajurung sangkan narajang gancang peuting ieu ka raja anu keur cape; Husai ngalawan ku nasehat ngalambatkeun anu ngagenahkeun hate, sarta Absalom milih nasehat anu leuwih goreng — sabab Rama urang geus nangtukeun pikeun ngagagalkeun nasehat Ahitofel anu hade. Beja nepi ka Daud ngaliwatan sumur anu ditutupan. Ahitofel balik ka imahna, ngatur rumah tanggana, tuluy gantung diri.

Pasal 17.

Tuluy Ahitopel unjukan ka Absalom, “Mugi abdi diidinan milih dua welas rébu urang, supados peuting ieu tiasa angkat ngudag Daud. Abdi badé narajang anjeunna waktos keur cape sareng lesu, dugi ka reuwaseun, sangkan sakabéh jalma-jalmana kalabur; teras abdi ngan badé numpes rajana wungkul. Sakabéh jalma bakal ku abdi dipulangkeun ka anjeun. Jalmi anu dipilarian ku anjeun téh—upami anjeunna pupus, saréréa bakal marulang, sarta sakumna jalma bakal aya dina kaayaan tengtrem.”

Éta rarancang téh dipandang hadé ku Absalom jeung sakabéh kokolot Israil. Saur Absalom, “Sina Husai urang Arki ogé dicalukan, urang déngékeun naon anu rék diomongkeunana.”

Sanggeus Husai sumping, saur Absalom, “Kieu naséhat ti Ahitopel. Kumaha, kudu dilampahkeun teu saur-saurna téh? Lamun henteu, caritakeun ku anjeun.”

Husai unjukan ka Absalom, “Naséhat anu dipaparinkeun ku Ahitopel téh ayeuna mah henteu hadé. Husai nambahan deui, ‘Anjeun ogé uninga kana kaayaan rama anjeun sareng jalma-jalmana—parajurit anu garalak, lir biruang anu dirampas anakna di tegalan. Rama anjeun téh prajurit anu geus kakoncara; moal kersa saré ngariung sareng pasukan.’ Dugi ka ayeuna ogé anjeunna tangtos nyumput di jero guha atawa di tempat séjén. Upami aya pasukan anjeun anu tiwas ti heula, saha baé anu ngadéngé bakal ngomong, ‘Pasukan Absalom geus ditumpes!’ Harita najan prajurit anu panggagahna, anu haténa lir haté singa, bakal ngoléab ku sieun, sabab sakabéh urang Israil nyaho yén rama anjeun téh prajurit, jeung jalma-jalma anu marengan anjeunna kabéh garagah. Ku kituna kieu naséhat ti abdi: kempelkeun sakabéh urang Israil ka payuneun anjeun, ti Dan dugi ka Berséba, sarombongan loba lir keusik sisi laut, teras anjeun nyalira anu mingpin perang. Urang bakal nepungan anjeunna di mana baé ayana, nyampeur lir ibun anu ragrag kana taneuh, sarta moal aya anu disésakeun hirup, boh anjeunna boh pasukanana. Upami anjeunna undur ka hiji kota, sakabéh urang Israil bakal mawa tali ka dinya, tuluy éta kota ku urang bakal disérédan ka lebak nepi ka taya hiji batu leutik anu nyésa.”

Absalom jeung sakabéh urang Israil ngaromong, “Naséhat Husai urang Arki leuwih hadé batan naséhat Ahitopel.” Sabab Rama urang parantos netepkeun badé ngagagalkeun naséhat Ahitopel anu saé téh, supados Rama urang tiasa ngadatangkeun balai ka Absalom.

Husai nyaritakeun ka Imam Sadok jeung Abiatar, “Kieu naséhat Ahitopel ka Absalom jeung kokolot Israil, sarta kieu naséhat anu dibikeun ku kuring. Ayeuna buru-buru kirimkeun béja ka Daud: ‘Ulah cicing peuting ieu di pangbrokolan walungan di gurun keusik; kudu meuntas, ulah henteu, bisi raja jeung sakabéh jalma anu marengan ditelen.’”

Yonatan jeung Ahimaas keur ngadago di En-rogél; aya hiji budak awéwé gandék anu sok datang ngabéjaan maranéhna, tuluy maranéhna indit ngabéjaan Raja Daud, sabab maranéhna teu meunang katénjo asup ka jero kota. Tapi aya hiji budak ngora anu nénjo maranéhna, tuluy ngabéjaan Absalom. Nu duaan téh tuluy gancang lumpat nepi ka imah hiji jalma di Bahurim, anu di buruanana aya sumurna, tuluy maranéhna turun ka jerona. Pamajikan éta jalma nutupan liang sumur ku lamak, tuluy ditaburan gandum di luhurna, nepi ka taya pisan anu kanyahoan. Waktu gandék-gandék Absalom datang ka imah manggihan éta awéwé, maranéhna nanya, “Mana Ahimaas jeung Yonatan?” Jawab éta awéwé, “Geus meuntas walungan.” Jalma-jalma téh néangan, teu manggih sasaha, tuluy balik deui ka Yérusalém.

Sanggeus maranéhna arindit, nu duaan téh naraék ti jero sumur, tuluy indit ngalaporkeun ka Raja Daud. Pok maranéhna unjukan ka anjeunna, “Mangga Gusti énggal jengkar, gancang meuntas cai, sabab Ahitopel geus ngarancang anu goréng pikeun Gusti.”

Daud jeung sakabéh anu marengan tuluy arindit meuntas Walungan Yordan. Barang bray beurang, taya saurang-urang acan anu can meuntas.

Barang Ahitopel nénjo naséhatna henteu diturut, tuluy kaldéna disadelan, pék balik ka kampungna. Sanggeus ngberésan sagala urusan di imahna, manéhna tuluy ngagantung maéhan manéh. Manéhna maot, tuluy dikubur dina makam ramana.

Daud sumping ka Mahanaim, ari Absalom meuntas Walungan Yordan jeung sakabéh urang Israil anu marengan. Absalom geus ngangkat Amasa jadi panglima pasukan gaganti Yoab. Ama Amasa téh Yitra urang Israil, anu geus kawin ka Abigail binti Nahas, dulur Séruya indungna Yoab. Urang Israil jeung Absalom masang pakemahan di tanah Giléad.

Waktu Daud nepi ka Mahanaim, Sobi bin Nahas ti Raba kota urang Amon, Makir bin Amiél ti Lo-debar, jeung Barsilai urang Giléad ti Rogélim, marawa ranjang, baskom, jeung parabot taneuh, katut gandum, jéwawut, tipung, gandum sangrai, kacang, kacang mérah, madu, dadih, domba, jeung kéju tina ingon-ingon, pikeun kadaharan Daud jeung jalma-jalmana, sabab ceuk maranéhna, “Jalma-jalma téh lapar, cape, jeung halabhab di gurun keusik.”