2.سموئيل 16 FHB Father's Heart Bible™

16 ¹جڏهن داؤد چوٽيءَ کان ٿورو اڳتي لنگهي ويو، تڏهن مفيبوسته جو نوڪر زيبا زينن سان ڪسيل ٻن گڏهن سان کيس مليو، جن تي ٻه سؤ ماني، سؤ ڪشمش جا گُڇا، سؤ اونهاري جا ميوا ۽ شراب جو هڪ مشڪيزو لڏيل هو. ²بادشاهه زيبا کان پڇيو تہ ”اهي ڇو کڻي آيو آهين؟“ زيبا وراڻيو تہ ”گڏهه بادشاهه جي گھراڻي جي سواريءَ لاءِ، ماني ۽ اونهاري جا ميوا جوانن جي کائڻ لاءِ، ۽ شراب انهيءَ لاءِ جيڪو بيابان ۾ ٿڪجي پوي تہ پيئي.“

³بادشاهه پڇيو تہ ”تنهنجي مالڪ جو پٽ ڪٿي آهي؟“ زيبا وراڻيو تہ ”هو يروشلم ۾ رهيو آهي، ڇاڪاڻ تہ هن چيو تہ ’اڄ اسرائيل جو گھراڻو منهنجي پيءُ جي بادشاهي مون کي موٽائي ڏيندو.‘“

⁴بادشاهه زيبا کي چيو تہ ”جيڪي ڪجھ مفيبوسته جو هو، سو سڀ هاڻي تنهنجو آهي.“ زيبا چيو تہ ”آءٌ تنهنجي اڳيان جھڪان ٿو. اي منهنجا مالڪ بادشاهه، مون تي تنهنجي مهرباني رهي.“

شمعي ڀڄندڙ بادشاهه کي لعنت ٿو ڏئي

⁵جڏهن داؤد بادشاهه بحوريم پهتو، تڏهن شاؤل جي گھراڻي مان هڪ ماڻهو، جيرا جو پٽ شمعي، لعنتون ڪندو ڪندو نڪري آيو. ⁶هن داؤد تي ۽ داؤد بادشاهه جي سڀني نوڪرن تي پٿر اڇلايا، جيتوڻيڪ سڀ ماڻهو ۽ سڀ سورما سندس ساڄي ۽ کاٻي پاسي هئا. ⁷لعنت ڪندي شمعي چيو تہ ”نڪري وڃ، نڪري وڃ، اي خونريزي ڪندڙ، اي نڪمي ماڻهو! ⁸اسان جي پيءُ شاؤل جي سڄي گھراڻي جو رت تو تي موٽايو آهي، جنهن جي جاءِ تي تو بادشاهي ڪئي، ۽ اسان جي پيءُ بادشاهي تنهنجي پٽ ابي سلوم جي هٿ ۾ ڏني آهي. هاڻي تون پنهنجي ئي بڇڙائيءَ ۾ ڦاٿل آهين، ڇاڪاڻ تہ تون رت وهائيندڙ ماڻهو آهين.“ ^a a v8 لعنت ڪندي بہ شمعي فقط پيءُ جو حوالو ٿو ڏئي، پر کيس هڪ سرد بدلو وٺندڙ ڪري ٿو ڏيکاري؛ اهو پيءُ جي دل بابت اهو ڪوڙ آهي، جنهن جو جواب داؤد جو خاموش ڀروسو آهي.

⁹پوءِ ضروياہ جي پٽ ابيشائي بادشاهه کي چيو تہ ”هي مئل ڪتو منهنجي مالڪ بادشاهه کي ڇو ٿو لعنت ڏئي؟ مون کي وڃڻ ڏي تہ وڃي سندس مٿو ڪپي ڇڏيان.“ ¹⁰پر بادشاهه چيو تہ ”اي ضروياہ جا پٽو، اوهان جو هن سان ڪهڙو واسطو؟ جيڪڏهن هو انهيءَ ڪري لعنت ٿو ڏئي جو اسان جي پيءُ کيس چيو آهي تہ ’داؤد تي لعنت ڪر‘، تہ پوءِ ڪير پڇي سگھي ٿو تہ ’تو اهو ڇو ڪيو؟‘“

¹¹داؤد ابيشائي ۽ پنهنجن سڀني نوڪرن کي چيو تہ ”منهنجو پنهنجو پٽ، جيڪو منهنجي ئي جسم مان آهي، مون کي مارڻ ٿو گھري؛ تہ پوءِ هي بنيمين وارو ڪيترو نہ وڌيڪ! ڇڏيوس، کيس لعنت ڪرڻ ڏيو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ کيس چيو آهي. ¹²شايد اسان جو پيءُ منهنجي مصيبت تي نظر ڪري ۽ اڄ جي لعنت بدران مون کي چڱائي ڏئي. ¹³داؤد ۽ سندس ماڻهو رستي تي اڳتي هلندا رهيا، ۽ شمعي سامهون جبل جي پاسي کان ساڻن گڏ هلندو رهيو، هلندي لعنتون ڪندو، مٿس پٿر اڇلائيندو ۽ مٽي اڏائيندو رهيو.“ ¹⁴بادشاهه ۽ سندس سان گڏ سڀ ماڻهو ٿڪل پهتا، ۽ اتي هن آرام ڪيو.

ابي سلوم يروشلم ۾ داخل ٿئي ٿو ۽ صلاح وٺي ٿو

¹⁵انهيءَ وچ ۾ ابي سلوم ۽ سڀ ماڻهو، اسرائيل جا مرد، يروشلم ۾ آيا، ۽ اخيتفل سندس سان گڏ هو. ¹⁶جڏهن داؤد جو دوست ارڪي حوشائي ابي سلوم وٽ آيو، تڏهن حوشائي ابي سلوم کي چيو تہ ”بادشاهه جيئي! بادشاهه جيئي!“

¹⁷ابي سلوم حوشائي کان پڇيو تہ ”ڇا پنهنجي دوست سان تنهنجي وفاداري اها آهي؟ تون پنهنجي دوست سان گڏ ڇو نہ ويو؟“

¹⁸حوشائي ابي سلوم کي وراڻيو تہ ”نہ؛ جنهن کي اسان جي پيءُ ۽ هن قوم ۽ اسرائيل جي سڀني مردن چونڊيو آهي، آءٌ سندس ٿيندس ۽ ساڻس گڏ رهندس. ¹⁹ٻيو تہ آءٌ ڪنهن جي خدمت ڪريان؟ ڇا سندس پٽ جي نہ؟ جيئن مون تنهنجي پيءُ جي خدمت ڪئي، تيئن تنهنجي بہ ڪندس.“

²⁰پوءِ ابي سلوم اخيتفل کي چيو تہ ”اسان کي پنهنجي صلاح ڏي. اسان کي ڇا ڪرڻ گھرجي؟“

²¹اخيتفل ابي سلوم کي چيو تہ ”پنهنجي پيءُ جي انهن ڪنيزن سان گڏ سمهه، جن کي هن گھر سنڀالڻ لاءِ ڇڏيو آهي. تڏهن سڄو اسرائيل ٻڌندو تہ تو پنهنجي پيءُ وٽ پاڻ کي نفرت جوڳو ڪيو آهي، ۽ توسان گڏ سڀني جا هٿ مضبوط ٿيندا.“

²²سو ابي سلوم لاءِ ڇت تي خيمو کوڙيائون، ۽ هو سڄي اسرائيل جي اڳيان پنهنجي پيءُ جي ڪنيزن سان گڏ سمهيو.

²³انهيءَ زماني ۾ اخيتفل جي صلاح اهڙي هئي، ڄڻ ڪو سڌو اسان جي پيءُ کان پڇي ٿو؛ داؤد ۽ ابي سلوم ٻنهي سندس هر صلاح کي اهڙو ئي سمجھيو.