چاپدا
کئتاب

صئبا داوودو ارزاقلا پئشواز ادئر

صئبا قاچان پادشاهی اَرزاق و مِفئبوشِته قارشی بئر بؤهتانلا قارشیلایار. شئمعی یاماج بویو لعنت اده-اده و داش آتا-آتا گدر؛ داوود اَبئشایا اونو اؤلدورمه‌یی قدغن ادر، دیئر کی، بلکه آتامیز اونا بویوروب. اورشلئمده، اَخئتوفِلئن مصلحتی ائله، اَبشالوم آتاسینین جارئیه‌لرئنی دامین اوستونده آلار.

فصل 16.

داوود تپه‌نئن باشیندان بئر آز اوزاقلاشاندا، مِفئبوشِتئن خئدمتچئسی صئبا، اوستونده ائکی یوز کؤمبه چؤرک، یوز سالخیم قورو اوزوم، یوز یای مئوه‌سی و بئر تولوق شراب اولان بئر جوت پالانلانمیش اِششَکله اونون پئشوازینا چیخدی. پادشاه صئبادان سوروشدو: «بونلاری نئیه گتئرئبسن؟» صئبا ددی: «اِششَکلر پادشاهین اِو اهلی مئنمک اوچون، چؤرک و یای مئوه‌سی جاوانلار یِمک اوچون، شراب دا چؤلده طاقتدن دوشَن هر کس ائچمک اوچوندور.»

پادشاه سوروشدو: «آغانین اوغلو هارادادیر؟» صئبا جاواب وردی: «او اورشلئمده قالیب، چونکی ددی: ”بو گون ائسرایئل نسلی آتامین پادشاهلیغینی منه قایتاراجاق.“»

پادشاه صئبایا ددی: «مِفئبوشِتئن صاحئب اولدوغو هر شی ائندی سنئندئر.» صئبا ددی: «قاباغیندا تعظئم ادئرم. قوی سنئن گؤزونده لوطف تاپیم، ای آغام پادشاه.»

شئمعی قاچان پادشاها لعنت ادئر

پادشاه داوود بَخورئمه چاتاندا، شاعولون نسلئندن اولان بئر آدام یعنی گِرا اوغلو شئمعی، لعنت اده-اده اشئیه چیخدی. او، داوودا و پادشاه داوودون بوتون قوللارینا داش آتدی، حال بو کی، بوتون خالق و بوتون ائگئد آداملار اونون ساغیندا و سولوندا ائدئلر. شئمعی لعنت اده‌رک ددی: «دفع اول، دفع اول، ای قان تؤکَن آدام، ای یاراماز آدام! آتامیز، یرئنده پادشاهلیق اتدئیئن شاعولون نسلئنئن بوتون قانینی سنئن اوستونه قایتاریب و آتامیز پادشاهلیغی اوغلون اَبشالومون اَلئنه ورئب. ائندی اؤز پئسلئیئنه دوشوبسن، چونکی سن قان تؤکَن بئر آدامسان.» a a v8 شئمعی لعنت ادنده بئله، آنجاق آتایا موراجئعت اده بئلر — آمّا اونو سویوق بئر قئصاص‌آلان کئمی تصوّئر ادئر؛ بو، آتانین اوره‌یی حاقّیندا اولان یالاندیر کی، داوودون ساکئت ائعتئمادی اونا جاواب وِرئر.

او واخت صِرویا اوغلو اَبشه‌ی پادشاها ددی: «نئیه قویارسان بو اؤلو ائت، آغام پادشاها لعنت اتسئن؟ قوی گدئب اونون باشینی کسئم.» آمّا پادشاه ددی: «بونون سئزه نه دخلی وار، ای صِرویا اوغوللاری؟ اگر او لعنت ادئر، چونکی آتامیز اونا ددی: ”داوودا لعنت ات،“ کئم دئیه بئلر: ”نئیه بونو اتدئن؟“»

داوود اَبشه‌یه و بوتون قوللارینا ددی: «اؤز بِلئمدن چیخان اؤز اوغلوم منی اؤلدورمک ائسته‌یئر؛ نه قدر داها آرتیق بو بِنیامئنلی! اونو بوراخین، قوی لعنت اتسئن، چونکی آتامیز اونا بویوروب. بلکه آتامیز منئم ذلئل‌لئیئمی گؤروب، بو گونون لعنتئنئن عوضئنده منه یاخشیلیق قایتارار. داوود و اونون آداملاری یولدا گدئردئلر، شئمعی ده موقابئلده‌کی داغ یاماجیندا اونونلا برابر گدئب، گده-گده لعنت ادئر، اونا داش آتیب توز سوووروردو.» پادشاه و اونونلا اولان بوتون خالق یورغون حالدا چاتدیلار و او اورادا دئنجَلدی.

اَبشالوم اورشلئمه گئرئر و مصلحت آلیر

بو آرادا اَبشالوم و بوتون خالق، یعنی ائسرایئل‌لی کئشئلر، اورشلئمه گلدئلر و اَخئتوفِل ده اونونلا ائدی. اَرکلی خوشه‌ی، یعنی داوودون دوستو، اَبشالومون حوضورونا چاتاندا، اَبشالوما بئله ددی: «پادشاه صاغ اولسون! پادشاه صاغ اولسون!»

اَبشالوم خوشه‌یدن سوروشدو: «دوستونا اولان وفان بودور؟ نئیه اؤز دوستونلا گتمه‌دئن؟»

خوشه‌ی اَبشالوما جاواب وردی: «یوخ؛ آتامیزین، بو جاماعاتین و بوتون ائسرایئل کئشئلرئنئن سچدئیی آدامین اولاجاغام و اونونلا بئرلئکده قالاجاغام. بوندان علاوه، کئمه قوللوق اتمه‌لی‌یم؟ مگر اونون اوغلونا یوخ؟ آتانا قوللوق اتدئیئم کئمی، سنه ده قوللوق اده‌جیم.»

او واخت اَبشالوم اَخئتوفِله ددی: «بئزه مصلحتئنی ور. نه اتمه‌لی‌یئک؟»

اَخئتوفِل اَبشالوما ددی: «آتانین اِوه نظارت اتمک اوچون قویدوغو جارئیه‌لرئنئن یانینا گئر. بله‌جه بوتون ائسرایئل اشئده‌جک کی، سن اؤزونو آتانین یانیندا ائیرنج ادئبسن، و سنئنله اولانلارین هامیسی قووّتلَنه‌جک.»

بله‌جه اَبشالوم اوچون دامین اوستونده بئر چادیر قوردولار، و او، بوتون ائسرایئلئن گؤزو قاباغیندا آتاسینین جارئیه‌لرئنئن یانینا گئردی.

او زامانلار اَخئتوفِلئن وردئیی مصلحت، آتامیزدان بئرباشا مصلحت آلماق کئمی ائدی؛ هم داوود، هم ده اَبشالوم اونون بوتون مصلحتئنی بله ساییردیلار.