دوم سموئیل 16

16 ¹چون داوود اندکی از قله فراتر رفت، صیبا، خادمِ مِفیبوشِت، با دو الاغِ پالان‌شده به دیدارش آمد که دویست قرص نان، صد خوشهٔ کشمش، صد میوهٔ تابستانی و یک مشکِ شراب بار داشتند. ²پادشاه از صیبا پرسید: «اینها را برای چه آورده‌ای؟» صیبا گفت: «الاغان برای سوارْشدنِ خاندانِ پادشاه، نان و میوهٔ تابستانی برای خوردنِ جوانان، و شراب برای نوشیدنِ هر که در بیابان بی‌رمق شود.»

³پادشاه پرسید: «پسرِ سرورت کجاست؟» صیبا پاسخ داد: «او در اورشلیم مانده است، زیرا گفت: ‹امروز خاندانِ اسرائیل پادشاهیِ پدرم را به من بازخواهند گرداند.›»

⁴پادشاه به صیبا گفت: «هر آنچه مِفیبوشِت داشت، اکنون از آنِ توست.» صیبا گفت: «در برابرت سر فرود می‌آورم. باشد که در نظرت التفات یابم، ای سرورم پادشاه.»

شمعی پادشاهِ گریزان را لعن می‌کند

⁵چون داوودِ پادشاه به بَحوریم رسید، مردی از خاندانِ شائول به نامِ شمعی، پسرِ جیرا، بیرون آمد و پیوسته لعن می‌کرد. ⁶او به داوود و به همهٔ خادمانِ داوودِ پادشاه سنگ می‌انداخت، در حالی که همهٔ قوم و همهٔ دلاورانِ جنگاور در دست راست و چپِ او بودند. ⁷شمعی حین لعن‌کردن چنین می‌گفت: «برو بیرون، برو بیرون، ای مردِ خون‌ریز، ای مردِ بی‌ارزش! ⁸پدر ما همهٔ خونِ خاندانِ شائول را که به‌جای او سلطنت کردی، بر تو بازگردانده است، و پدر ما پادشاهی را به دستِ پسرت ابشالوم سپرده است. اکنون در شرارتِ خویش گرفتار آمده‌ای، زیرا که مردِ خون هستی.» ^a a v8 شمعی حتی در لعن‌کردن نیز جز به پدر پناه نمی‌برد؛ اما او را همچون انتقام‌گیرندهٔ سنگدل تصویر می‌کند، همان دروغ دربارهٔ دلِ پدر که اعتمادِ آرامِ داوود پاسخش را می‌دهد.

⁹آنگاه ابیشای، پسرِ صرویه، به پادشاه گفت: «چرا بگذاریم این سگِ مرده سرورم پادشاه را لعن کند؟ بگذار بروم و سرش را از تن جدا کنم.» ¹⁰اما پادشاه گفت: «ای پسرانِ صرویه، این به شما چه ربطی دارد؟ اگر لعن می‌کند از آن‌روست که پدر ما به او گفته است: ‹داوود را لعن کن›؛ پس کیست که بپرسد: ‹چرا چنین می‌کنی؟›»

¹¹داوود به ابیشای و همهٔ خادمانش گفت: «پسرِ خودم که از صُلبِ من است، قصدِ جانم را دارد؛ چه رسد به این بنیامینی! او را واگذارید تا لعن کند، زیرا پدر ما به او چنین گفته است. ¹²شاید پدر ما مصیبتِ مرا ببیند و در برابرِ لعنِ امروز، نیکویی به من بازگرداند.» ¹³پس داوود و مردانش در راه پیش رفتند، و شمعی در دامنهٔ کوهِ روبه‌رو هم‌گام با او می‌رفت و لعن‌کنان می‌آمد و به‌سویش سنگ می‌انداخت و خاک می‌پاشید. ¹⁴پادشاه و همهٔ قومِ همراهش خسته و کوفته رسیدند، و او در آنجا خستگی از تن به‌در کرد.

ابشالوم به اورشلیم وارد می‌شود و پند می‌شنود

¹⁵در این میان، ابشالوم و همهٔ قوم، یعنی مردانِ اسرائیل، به اورشلیم آمدند و اَخیتوفِل نیز با او بود. ¹⁶چون حوشایِ اَرکی، دوستِ داوود، نزدِ ابشالوم آمد، حوشای به ابشالوم گفت: «زنده باد پادشاه! زنده باد پادشاه!»

¹⁷ابشالوم به حوشای گفت: «آیا وفاداری‌ات به دوستت این است؟ چرا با دوستت نرفتی؟»

¹⁸حوشای به ابشالوم گفت: «نه؛ آن که پدر ما و این قوم و همهٔ مردانِ اسرائیل او را برگزیده‌اند، من از آنِ او خواهم بود و با او خواهم ماند. ¹⁹وانگهی، من که را باید خدمت کنم؟ آیا نباید پسرش را؟ همان‌گونه که پدرت را خدمت کردم، تو را نیز خدمت خواهم کرد.»

²⁰آنگاه ابشالوم به اَخیتوفِل گفت: «رأیت را به ما بگو. چه باید بکنیم؟»

²¹اَخیتوفِل به ابشالوم گفت: «با مُتَعِه‌های پدرت که برای نگاهبانیِ خانه بازگذاشته است، همبستر شو. آنگاه سراسرِ اسرائیل خواهند شنید که خود را نزدِ پدرت منفور ساخته‌ای، و دستِ همهٔ همراهانت قوی خواهد شد.»

²²پس بر بام برای ابشالوم خیمه‌ای برپا کردند، و او در برابرِ چشمانِ تمامیِ اسرائیل با مُتَعِه‌های پدرش همبستر شد.

²³در آن روزگار، رأیِ اَخیتوفِل چنان بود که گویی کسی مستقیماً از پدر ما مشورت می‌جوید؛ هم داوود و هم ابشالوم همهٔ رأی‌های او را چنین می‌شمردند.