دوم سموئیل 15

15 ¹پس از چندی، ابشالوم برای خود ارابه و اسبان فراهم آورد، با پنجاه مرد که پیشاپیش او بدوند. ²ابشالوم صبح زود برمی‌خاست و کنار راهِ دروازه می‌ایستاد. هرگاه کسی که دعوایی داشت نزد پادشاه برای داوری می‌آمد، ابشالوم او را صدا می‌زد و می‌گفت: «تو از کدام شهری؟» آن مرد پاسخ می‌داد: «بندهٔ تو از یکی از قبایل اسرائیل است.»

³آنگاه ابشالوم به او می‌گفت: «ببین، ادعاهای تو نیکو و بجاست، اما پادشاه کسی را برای شنیدن سخنانت تعیین نکرده است.» ⁴ابشالوم می‌افزود: «کاش من در این سرزمین داور می‌شدم! آنگاه هر که دعوایی یا شکایتی می‌داشت نزد من می‌آمد و من به داد او می‌رسیدم.» ⁵و هرگاه کسی نزدیک می‌آمد تا در برابر او تعظیم کند، ابشالوم دست دراز می‌کرد، او را می‌گرفت و می‌بوسید. ⁶ابشالوم با هر اسرائیلی که برای داوری نزد پادشاه می‌آمد چنین می‌کرد، و بدین‌سان دل‌های مردم اسرائیل را ربود.

⁷پس از چهار سال، ابشالوم به پادشاه گفت: «تمنا می‌کنم بگذار به حبرون بروم تا نذری را که برای پدر ما کرده‌ام ادا کنم. ⁸زیرا هنگامی که در جشورِ اَرام ساکن بودم، نذر کردم و گفتم: ‹اگر پدر ما مرا به اورشلیم بازگرداند، او را پرستش خواهم کرد.›»

⁹پادشاه به او گفت: «به سلامت برو.» پس ابشالوم برخاست و به حبرون رفت.

¹⁰ابشالوم قاصدانِ نهانی را در میان تمامی قبایل اسرائیل فرستاد و گفت: «به‌محض آنکه صدای شیپور را شنیدید، بگویید: ‹ابشالوم در حبرون پادشاه شده است!›»

¹¹دویست مردِ دعوت‌شده از اورشلیم با ابشالوم رفتند؛ ایشان با دلی پاک رفتند و از توطئه هیچ نمی‌دانستند. ¹²ابشالوم هنگام تقدیم قربانی‌ها، پیِ اخیتوفلِ جیلونی، مشاور داوود، به جیلوه فرستاد. توطئه نیرومند شد و شمار پیروان ابشالوم پیوسته فزونی می‌یافت.

داوود از پسرش ابشالوم می‌گریزد

¹³قاصدی نزد داوود آمد و گفت: «دل‌های مردم اسرائیل به‌سوی ابشالوم گراییده است.»

¹⁴داوود به همهٔ خادمانی که در اورشلیم با او بودند گفت: «برخیزید! باید بگریزیم، وگرنه هیچ‌یک از ما از دست ابشالوم جان به در نخواهد برد. بشتابید، مبادا او به‌زودی ما را دریابد و بر ما بلا آورد و شهر را به دمِ شمشیر بزند.»

¹⁵خادمان پادشاه به او پاسخ دادند: «هر چه سرورمان پادشاه تصمیم بگیرد، بندگانت آماده‌اند.»

¹⁶پس پادشاه بیرون رفت و تمامی اهل خانه‌اش در پیِ او روانه شدند، اما ده کنیز را برای نگهبانی کاخ بر جای گذاشت. ^a a v16 کنیزان همسرانِ درجه‌دوم بودند که در قیاس با همسرِ اصلی از حقوق قانونی کمتری برخوردار بودند. ¹⁷پادشاه با تمامی مردمی که در پیِ او بودند بیرون رفت، و ایشان نزد آخرین خانه توقف کردند. ¹⁸همهٔ خادمانش از کنار او گذشتند، همراه با تمامی کریتیان و فلیتیان؛ و همهٔ ششصد جتّی که از جَت در پیِ او آمده بودند، پیشاپیش پادشاه رژه رفتند. ^b b v18 کریتیان و فلیتیان یگان‌های نخبهٔ محافظانِ شخصی داوود بودند.

¹⁹پادشاه به اِتّایِ جتّی گفت: «چرا تو نیز با ما می‌آیی؟ بازگرد و نزد پادشاهِ جدید بمان؛ تو بیگانه‌ای، تبعیدی‌ای دور از سرزمین خویش. ²⁰تو همین دیروز آمدی. آیا امروز تو را با خود آواره سازم، حال آنکه خود نمی‌دانم به کجا می‌روم؟ بازگرد و برادرانت را نیز با خود ببر. پدر ما به تو محبتِ عهد و وفاداری نشان دهد.»

²¹اِتّای به پادشاه پاسخ داد: «به حیاتِ پدر ما و به جانِ سرورم پادشاه سوگند که هر جا سرورم پادشاه باشد، خواه در زندگی و خواه در مرگ، بندهٔ تو نیز آنجا خواهد بود.»

²²داوود به اِتّای گفت: «برو و عبور کن.» پس اِتّایِ جتّی با همهٔ مردانش و همهٔ کودکانی که با او بودند عبور کرد. ²³همهٔ اهل آن سرزمین با صدای بلند می‌گریستند، حینی که تمامی مردم عبور می‌کردند. پادشاه از درّهٔ قِدرون گذشت و همهٔ مردم به‌سوی بیابان روانه شدند. ²⁴صادوق نیز آنجا بود، با همهٔ لاویانی که صندوق عهدِ پدر ما را حمل می‌کردند. ایشان صندوق پدر ما را بر زمین نهادند، و اَبیّاتار قربانی‌ها را تقدیم کرد تا آنکه همهٔ مردم بیرون رفتن از شهر را به پایان رساندند. ²⁵پادشاه به صادوق گفت: «صندوق پدر ما را به شهر بازگردان. اگر پدر ما از من خشنود باشد، مرا باز خواهد گرداند و می‌گذارد آن را و مسکنش را بار دیگر ببینم. ²⁶اما اگر بگوید: ‹از تو خرسند نیستم،› اینک من اینجایم؛ هر چه در نظرش پسند آید با من بکند.» ²⁷پادشاه همچنین به صادوقِ کاهن گفت: «آیا تو رایی‌بین نیستی؟ به سلامت به شهر بازگرد و دو پسرت را نیز با خود ببر—اخیمَعَص پسرت و یوناتان پسر اَبیّاتار. ²⁸من نزد گذرگاه‌های بیابان درنگ خواهم کرد تا خبری از سوی شما برسد و مرا آگاه سازد.» ²⁹پس صادوق و اَبیّاتار صندوق پدر ما را به اورشلیم بازگرداندند و همان‌جا ماندند.

³⁰داوود بر فرازِ کوه زیتون برآمد و گریان بالا می‌رفت، در حالی که سرش پوشیده و پاهایش برهنه بود. همهٔ مردمی که با او بودند سرهای خود را پوشاندند و گریان بالا رفتند. ^c c v30 پادشاهِ خیانت‌دیده، که گریان بر کوه زیتون بالا می‌رود، نمادی است از عیسی که مدت‌ها بعد از همین درّه گذشت و بر همین تپه در شبی که دوستی مورد اعتماد به او خیانت کرد، اندوه بر دل گرفت.

³¹به داوود خبر دادند: «اخیتوفل در میان توطئه‌گران با ابشالوم است.» پس داوود دعا کرد: «ای پدر ما، مشورت اخیتوفل را به حماقت بدل ساز.»

³²چون داوود به قله رسید، جایی که پرستشِ پدر ما به‌جا آورده می‌شد، حوشایِ اَرکی به استقبال او آمد، در حالی که ردایش دریده و خاک بر سرش بود. ³³داوود به او گفت: «اگر با من بیایی، تنها باری بر دوش من خواهی بود.

³⁴اما اگر به شهر بازگردی و به ابشالوم بگویی: ‹ای پادشاه، من بندهٔ تو خواهم بود؛ همان‌گونه که پیش‌تر پدرت را خدمت کردم، اکنون تو را خدمت خواهم کرد،› آنگاه می‌توانی مشورت اخیتوفل را به‌خاطر من بی‌اثر سازی. ³⁵صادوق و اَبیّاتارِ کاهن آنجا با تو خواهند بود. هر چه در خانهٔ پادشاه بشنوی به ایشان بگو. ³⁶دو پسرشان نیز آنجا با ایشان‌اند—اخیمَعَص پسر صادوق و یوناتان پسر اَبیّاتار. هر چه بشنوی، به‌واسطهٔ ایشان برای من پیغام بفرست.»

³⁷پس حوشای، دوست داوود، درست هنگامی که ابشالوم به اورشلیم داخل می‌شد، به شهر آمد.