2 Samuel 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹Sawuse iku, Absalom nyawisake kreta lan jaran kanggo awake dhewe, sarta wong seket kang mlayu ing ngarepe. ²Absalom tangi esuk-esuk lan ngadeg ing pinggir dalan kang menyang gapura. Saben ana wong kang duwe prakara sowan marang sang prabu nyuwun pangadilan, Absalom banjur nyeluk: “Kowe saka kutha ngendi?” Wong mau mangsuli: “Abdi dalem punika saking salah sawijining taler Israel.”

³Banjur Absalom ngucap marang wong mau: “Delengen, aturmu iku becik lan bener, nanging sang prabu ora ngangkat wong siji-sijia kang bakal ngrungokake kowe.” ⁴Absalom nambahi: “Saupama aku diangkat dadi hakim ing nagara iki! Saben wong kang duwe prakara utawa pasulayan bisa teka marang aku, lan aku bakal aweh kaadilan marang dheweke.” ⁵Saben ana wong kang nyedhak arep sujud ing ngarepe, Absalom banjur ngelungake tangane, nyekel wong mau, lan ngambung. ⁶Mangkono kang ditindakake Absalom marang saben wong Israel kang sowan marang sang prabu nyuwun pangadilan, lan kanthi mangkono dheweke nyolong atine wong Israel.

⁷Sawuse patang taun, Absalom matur marang sang prabu: “Mugi kawula keparenga kesah dhateng Hebron, prelu netepi nadar ingkang sampun kawula ikraraken dhateng Rama kita. ⁸Awit nalika kawula manggen ing Gesur, tanah Aram, kawula sampun ikrar: ‘Menawi Rama kita ngonduraken kawula dhateng Yerusalem, kawula badhe ngabekti dhateng Panjenenganipun.’”

⁹Pangandikane sang prabu marang Absalom: “Lungaa kanthi slamet.” Absalom banjur tangi lan lunga menyang Hebron.

¹⁰Absalom banjur ngutus wong kongkonan kang dhedhemitan menyang satleraping taler Israel, kanthi weling: “Samangsa kowe krungu swarane kalasangka, tumuli padha ngucapa: ‘Absalom jumeneng ratu ing Hebron!’”

¹¹Ana wong rong atus kang padha diulemi saka Yerusalem, kang melu Absalom kanthi tulusing ati, babar pisan ora ngerti bab komplotan mau. ¹²Nalika Absalom nyaosake kurban, dheweke ngutus wong njupuk Ahitofel, wong Gilo, juru rembuge Prabu Dawud, saka kuthane Gilo. Komplotan mau saya kuwat, lan para pandhereke Absalom tansaya akeh.

Prabu Dawud Ngungsi Saka Anake, Absalom

¹³Ana utusan teka sowan marang Prabu Dawud, matur: “Atine wong Israel sampun mihak dhateng Absalom.”

¹⁴Prabu Dawud banjur ngandika marang sakabehing abdi kang ndherek panjenengane ing Yerusalem: “Ayo padha tangi! Kita kudu mlayu, yen ora mangkono, ora bakal ana kang bisa oncat saka Absalom. Gage-gagea, supaya dheweke ora enggal nututi kita, numpes kita, lan nggebag kutha iki nganggo pedhang.”

¹⁵Para abdine sang prabu munjuk atur: “Punapa kemawon ingkang dados karsanipun gusti kawula, sang prabu, para abdi dalem sampun sumadya.”

¹⁶Sang prabu banjur jengkar, kaetutake sakulawargane kabeh, nanging ninggal selir sepuluh kanggo njaga kraton. ^a a v16 Selir iku garwa ampil kang hak-hak angger-anggere luwih sithik tinimbang garwa padmi. ¹⁷Sang prabu tindak, kaetutake dening sakabehing wong, banjur padha mandheg ing omah kang keri dhewe. ¹⁸Sakabehing abdine padha liwat ing sandhinge, bebarengan karo sakabehing wong Kreti lan wong Pleti; lan wong Gat nem atus, kang wis ndherek panjenengane saka Gat, padha baris ing ngarepe sang prabu. ^b b v18 Wong Kreti lan wong Pleti iku pasukan pangawal pribadi pilihan kagungane Prabu Dawud.

¹⁹Sang prabu ngandika marang Itai, wong Gat: “Yagene kowe uga melu kita? Baliya lan nunggala karo ratu kang anyar; kowe iku wong manca, wong buwangan kang adoh saka tanah wutah getihmu. ²⁰Kowe lagi wae teka wingi. Apa aku kudu nggawe kowe nglembara bareng kita ing dina iki, mangka aku dhewe ora ngerti arep menyang ngendi? Baliya, gawanen sadulur-sadulurmu. Muga-muga Rama kita paring sih-kadarman lan kasetyan marang kowe.”

²¹Itai munjuk marang sang prabu: “Demi Rama kita ingkang gesang, saha demi gusti kawula, sang prabu, ingkang gesang, wonten ing pundi kemawon gusti kawula, sang prabu, wonten, inggih gesang inggih pejah, abdi dalem inggih badhe wonten ing ngriku.”

²²Prabu Dawud banjur ngandika marang Itai: “Lungaa, nyabranga.” Itai, wong Gat, banjur nyabrang bebarengan karo sakabehing wonge lan sakabehing bocah cilik kang ndherek dheweke. ²³Wong sanagara padha nangis kelara-lara nalika sakabehing wong padha nyabrang. Sang prabu nyabrang Lebak Kidron, lan sakabehing wong padha nyabrang menyang arah ara-ara samun. ²⁴Zadok uga ana ing kono, bebarengan karo sakabehing wong Lewi kang padha ngusung pethi prajanjiane Rama kita. Pethi kagungane Rama kita banjur diselehake, lan Abyatar nyaosake kurban nganti sakabehing wong wis rampung metu saka kutha. ²⁵Sang prabu ngandika marang Zadok: “Gawanen bali pethi kagungane Rama kita menyang jero kutha. Yen Rama kita kepareng ing galih marang aku, Panjenengane bakal mbalekake aku lan nedahake pethi iku sarta papan padalemane maneh marang aku. ²⁶Nanging yen Panjenengane ngandika: ‘Aku ora rena marang kowe,’ lah aku ana ing kene—kajengipun Panjenengane nindakake marang aku apa kang dadi keparenge.” ²⁷Sang prabu uga ngandika marang Imam Zadok: “Apa kowe iki dudu wong sidik? Baliya menyang kutha kanthi slamet, lan gawanen anakmu loro—Ahimaas anakmu lan Yonatan anake Abyatar. ²⁸Aku bakal ngenteni ana ing papan panyabrangan ara-ara samun nganti ana kabar saka kowe kang menehi weruh marang aku.” ²⁹Zadok lan Abyatar banjur ngusung bali pethi kagungane Rama kita menyang Yerusalem lan padha manggon ing kono.

³⁰Prabu Dawud banjur minggah ing Gunung Zaitun karo nangis nalika munggah, mustakane katutupan lan sampeyane ora nganggo trumpah. Sakabehing wong kang ndherek uga padha nutupi sirahe lan padha munggah karo nangis sadalan-dalan. ^c c v30 Sang prabu kang dicidrani, kang nangis nalika minggah ing Gunung Zaitun, iku pralambang Gusti Yesus, kang pirang-pirang abad sawise iku nyabrang lebak kang padha iki lan prihatin ing gunung kang padha iki, ing bengi nalika sawijining mitra kang dipercaya nyidrani Panjenengane.

³¹Prabu Dawud banjur dikabari: “Ahitofel wonten ing antawisipun para komplotan kaliyan Absalom.” Prabu Dawud banjur ndedonga: “Dhuh Rama, mugi karsaa ndadosaken rembagipun Ahitofel dados kabodhoan.”

³²Bareng Prabu Dawud tekan ing pucak, ing papan kang dienggo ngabekti marang Rama kita, Husai, wong Arki, wis ngenteni arep methukake panjenengane, jubahe suwek lan sirahe kebak lebu. ³³Prabu Dawud ngandika marang Husai: “Yen kowe melu aku, kowe mung bakal dadi momotan tumrap aku.”

³⁴Nanging yen kowe bali menyang kutha lan matur marang Absalom: ‘Kawula badhe dados abdi dalem, dhuh sang prabu; kadosdene kawula ngladosi bapak panjenengan rumiyin, makaten ugi samangke kawula badhe ngladosi panjenengan,’ temah kowe bisa mbatalake rembage Ahitofel kanggo aku. ³⁵Imam Zadok lan Imam Abyatar uga ana ing kono bareng kowe. Kabarna marang wong loro mau samubarang kang kokrungu ing kraton. ³⁶Anake wong loro mau uga ana ing kono bebarengan—Ahimaas anake Zadok lan Yonatan anake Abyatar. Kirimna kabar marang aku lumantar wong loro iku bab samubarang kang kokrungu.

³⁷Husai, mitrane Prabu Dawud, banjur lumebu ing kutha, pas nalika Absalom lagi lumebu ing Yerusalem.