دوېم سموئيل 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹له دې نه پس، ابسلوم خپل دپاره يو رته او آسونه راوستل، او پنځوس کسان يې مقرر کړل چې د هغۀ مخکښې به منډه وهله. ²ابسلوم به سحر وختى پاڅېدو او د دروازې د لارې سره به ودرېدو. کله چې به څوک د کوم تکرار دپاره بادشاه له د فيصلې دپاره راتلو، نو ابسلوم به غږ کړو، ”تۀ د کوم ښار نه يې؟“ هغه سړى به جواب ورکړو، ”ستا نوکر د اِسرائيل د يوې قبيلې نه دے.“

³بيا به ابسلوم هغۀ ته ووئيل، ”وګوره، ستا دعوې ښې او صحيح دى، خو بادشاه هيڅوک نۀ دے مقرر کړے چې ستا خبره واورى.“ ⁴ابسلوم به دا هم ووئيل، ”کاش چې زۀ په دې ملک کښې قاضى مقرر شوے وَى! نو هر څوک چې د کوم تکرار يا دعوې سره راغلے وى، هغه به ماله راتلو او زۀ به ورته انصاف کولو.“ ⁵او کله چې به څوک ورنژدے شو چې هغۀ ته سجده وکړى، نو ابسلوم به لاس وغزولو، هغه به يې ونيولو او ښکل به يې کړو. ⁶ابسلوم به د هر هغه اِسرائيلى سره چې د فيصلې دپاره بادشاه له راتلو، داسې کول، او داسې يې د اِسرائيل زړونه غلا کړل.

⁷څلور کاله پس، ابسلوم بادشاه ته ووئيل، ”مهربانى وکړه چې زۀ حبرون ته لاړ شم ترڅو هغه منت پوره کړم چې ما زمونږ پلار سره کړے وو. ⁸ځکه چې کله زۀ په ارام کښې په جشور کښې اوسېدم، نو ما منت منلے وو چې، ’کۀ زمونږ پلار ما بيرته يروشلم ته راولى، نو زۀ به د هغۀ عبادت کوم.‘“

⁹بادشاه هغۀ ته ووئيل، ”په سلامتۍ سره لاړ شه.“ نو ابسلوم پاڅېدو او حبرون ته لاړو.

¹⁰ابسلوم د اِسرائيل په ټولو قبيلو کښې پټ قاصدان ولېږل چې، ”کله چې تاسو د ګډ د ښکر غږ واورئ، نو ووايئ چې، ’ابسلوم په حبرون کښې بادشاه شو!‘“

¹¹د يروشلم نه دوه سوه بلل شوى کسان د ابسلوم سره په پوره بے‌ګناهۍ سره لاړل، او د دې سازش په حقله هيڅ نۀ پوهېدل. ¹²کله چې ابسلوم قربانۍ کولې، نو هغۀ د داؤد مشور اخيتفل جيلونى له جيله راوغوښتو. سازش ډېر زورور شو، او د ابسلوم ملګرى ورځ په ورځ زياتېدل.

داؤد د خپل زوئ ابسلوم نه تښتى

¹³يو قاصد داؤد له راغلو او ووئيل، ”د اِسرائيل زړونه د ابسلوم طرف ته واوښتل.“

¹⁴داؤد هغه ټولو نوکرانو ته چې ورسره په يروشلم کښې وُو، ووئيل، ”پاڅئ! مونږ له تښتېدل په کار دى، کۀ نه نو زمونږ نه به هيڅوک د ابسلوم نه ونۀ تښتى. تلوار وکړئ، کۀ نه نو هغه به ژر مونږ ونيسى، مونږ به تباه کړى او دا ښار به په تورې سره ووهى.“

¹⁵د بادشاه نوکرانو هغۀ ته جواب ورکړو، ”زما مالِک بادشاه چې څۀ فيصله وکړى، ستا نوکران تيار دى.“

¹⁶نو بادشاه روان شو، او د هغۀ ټول کورنى ورپسې راغلل، خو هغۀ لس وينځې پرېښودلې چې د محل خيال به ساتى. ^a a v16 وينځې داسې دوېمى ښځې وې چې د اصلى ښځې په نسبت يې کم قانونى حقونه وُو. ¹⁷بادشاه روان شو او ټول خلق ورپسې راتلل، او هغوئ په وروستى کور کښې ودرېدل. ¹⁸د هغۀ ټول نوکران د هغۀ تر څنګ تېر شول، او ورسره ټول کرتى او فلتى هم، او ټول شپږ سوه جتى چې د جت نه ورپسې راغلى وُو، د بادشاه مخکښې روان وُو. ^b b v18 کرتى او فلتى د داؤد خاص محافظ دستې وې.

¹⁹بادشاه اتى جتى ته ووئيل، ”تۀ ولې زمونږ سره هم راځې؟ بيرته لاړ شه او د نوى بادشاه سره اوسېږه. تۀ خو پرديسى يې، د خپل وطن نه لرې جلاوطن يې. ²⁰تۀ خو بس پرون راغلے وې. آيا زۀ دې نن له خپلو سره آواره کړم، کله چې زۀ خپله هم نۀ پوهېږم چې زۀ چرته ځم؟ بيرته لاړ شه، او خپل وروڼه د ځان سره بوځه. زمونږ پلار دې درته مينه او وفادارى وښايى.“

²¹اتى بادشاه ته جواب ورکړو، ”څنګه چې زمونږ پلار ژوندے دے او زما مالِک بادشاه ژوندے دے، چرته چې زما مالِک بادشاه وى، که ژوندون وى که مرګ، هلته به ستا نوکر وى.“

²²داؤد اتى ته ووئيل، ”ښه، تېر شه.“ نو اتى جتى د خپلو ټولو کسانو او د ورسره ټولو ماشومانو سره تېر شو. ²³ټول ملک په لوړ غږ ژړل، کله چې ټول خلق تېرېدل. بادشاه د قدرون نهر تېر شو، او ټول خلق د بيابان طرف ته تېر شول. ²⁴صادوق هم هلته وو، او ورسره ټول لاويان د زمونږ پلار د لوظ صندوق يې پورته کړے وو. هغوئ د زمونږ پلار صندوق کښېښودو، او ابياتر قربانۍ کولې ترڅو چې ټول خلق د ښار نه بهر ووتل. ²⁵بادشاه صادوق ته ووئيل، ”د زمونږ پلار صندوق بيرته ښار ته بوځه. کۀ زمونږ پلار زما نه راضى وى، نو هغه به ما بيرته راولى او ما ته به دا صندوق او خپل استوګنځائ بيا وښايى. ²⁶خو کۀ هغه ووائى چې، ’زۀ ستا نه خوش نۀ يم،‘ نو زۀ حاضر يم، څنګه چې يې مناسب ګڼى هم هغه شان دې ما سره وکړى.“ ²⁷بادشاه صادوق امام ته دا هم ووئيل، ”آيا تۀ غيب بين نۀ يې؟ په سلامتۍ سره بيرته ښار ته لاړ شه، او خپل دواړه زامن د ځان سره بوځه، ستا زوئ اخيمعض او د ابياتر زوئ يونتن. ²⁸زۀ به د بيابان د پړاونو سره انتظار کوم ترڅو چې ستا د طرفه راته خبر راشى.“ ²⁹نو صادوق او ابياتر د زمونږ پلار صندوق بيرته يروشلم ته يوړو او هلته پاتې شول.

³⁰داؤد د زيتون غرۀ ته وختلو، او کله چې ختلو ژړل يې، سر يې پټ کړے وو او پښې يې لوڅې وې. د هغۀ سره ټولو خلقو هم خپل سرونه پټ کړى وُو او ختل، او کله چې روان وُو ژړل يې. ^c c v30 دغه دهوکه کړے شوے بادشاه چې د زيتون غرۀ ته په ختلو کښې ژړل، د عيسىٰ نښه ده، چې له ډېرې مودې پس همدا نهر تېر شو او په همدغه غرۀ باندې يې په هغه شپه غم وکړو چې کله يې يو اعتبارى دوست دهوکه ورکړه.

³¹داؤد ته وئيلى شول چې، ”اخيتفل د ابسلوم سره د سازشيانو په منځ کښې دے.“ نو داؤد دُعا وکړه چې، ”اے زمونږ پلاره، د اخيتفل مشوره په بيوقوفۍ بدله کړه.“

³²کله چې داؤد هغه څوکې ته ورسېدو، چرته چې د زمونږ پلار عبادت کولے شو، نو حوشى ارکى هلته د هغۀ د ملاقات دپاره موجود وو، د هغۀ جامه څيرې وه او په سر يې خاورې وې. ³³داؤد هغۀ ته ووئيل، ”کۀ تۀ زما سره راشې، نو تۀ به بس زما دپاره بوج شې.“

³⁴خو کۀ تۀ بيرته ښار ته لاړ شې او ابسلوم ته ووائې چې، ’اے بادشاها، زۀ به ستا نوکر يم، څنګه چې ما مخکښې ستا د پلار خدمت کولو، هم هغه شان به زۀ اوس ستا خدمت کوم،‘ نو تۀ به زما دپاره د اخيتفل مشوره ناکامه کړې. ³⁵صادوق او ابياتر امامان هلته ستا سره دى. چې څۀ هم ته د بادشاه په کور کښې واورې، هغه دوئ ته ووايه. ³⁶د دوئ دواړه زامن هم هلته ورسره دى، د صادوق زوئ اخيمعض او د ابياتر زوئ يونتن. چې څۀ هم واورې، د دوئ په وسيله راته خبر راولېږه.

³⁷نو حوشى، د داؤد دوست، ښار ته ورسېدو همدا وخت چې ابسلوم يروشلم ته ننووتو.