Absalom steel die harte van Israel

Absalom staan by die poort en sê aan elke versoeker dat niemand hom sal aanhoor nie, en steel die harte van Israel. Gekroon in Hebron, laat hy Dawid kaalvoet teen die Olyfberg op vlug. Dawid stuur die ark terug en vra ons Vader om Agitofel se raad tot dwaasheid te maak.

Hoofstuk 15.

Later het Absalom vir homself ’n strydwa en perde aangeskaf, met vyftig man wat voor hom uit moes hardloop. Absalom het vroeg opgestaan en langs die pad na die stadspoort gaan staan. Elke keer as iemand met ’n geskil na die koning toe gekom het vir ’n uitspraak, het Absalom uitgeroep: “Uit watter stad kom jy?” Dan het die man geantwoord: “U dienaar kom uit een van die stamme van Israel.”

Dan het Absalom vir hom gesê: “Kyk, jou eise is goed en reg, maar die koning het niemand aangestel om na jou te luister nie.” Absalom het bygevoeg: “As ek maar net as regter in die land aangestel was! Enigeen met ’n geskil of saak kon na my toe kom, en ek sou vir hom reg laat geskied.” Elke keer as iemand nader gekom het om voor hom te buig, het Absalom sy hand uitgesteek, hom vasgehou en hom gesoen. Absalom het dit gedoen met elke Israeliet wat na die koning toe gekom het vir ’n uitspraak, en so het hy die harte van Israel gesteel.

Ná vier jaar het Absalom vir die koning gesê: “Laat my asseblief na Hebron toe gaan om ’n gelofte na te kom wat ek aan ons Vader afgelê het. Want terwyl ek in Gesur in Aram gewoon het, het ek ’n gelofte afgelê: ‘As ons Vader my terugbring na Jerusalem toe, sal ek hom aanbid.’”

Die koning het vir hom gesê: “Gaan in vrede.” Toe staan Absalom op en gaan na Hebron toe.

Absalom het geheime boodskappers deur al die stamme van Israel gestuur: “Wanneer julle die ramshoring hoor, sê: ‘Absalom is koning in Hebron!’”

200 genooide manne uit Jerusalem het in alle onskuld saam met Absalom gegaan, sonder om iets van die sameswering te weet. Terwyl Absalom die offers gebring het, het hy na Gilo gestuur om Dawid se raadgewer Agitofel die Giloniet te laat haal. Die sameswering het sterk geword, en Absalom se aanhang het aldeur toegeneem.

Dawid vlug van sy seun Absalom af

’n Boodskapper het na Dawid toe gekom: “Die harte van Israel het na Absalom toe oorgegaan.”

Dawid het vir al die dienaars wat by hom in Jerusalem was gesê: “Staan op! Ons moet vlug, anders sal niemand van ons van Absalom ontkom nie. Maak gou, anders sal hy ons binnekort inhaal, ons te gronde rig en die stad met die swaard tref.”

Die koning se dienaars het hom geantwoord: “Wat ook al my heer die koning besluit, u dienaars is gereed.”

Toe vertrek die koning, en sy hele huishouding het hom gevolg, maar hy het tien byvroue agtergelaat om die paleis op te pas. ^a Die koning het vertrek met al die mense wat hom gevolg het, en hulle het by die laaste huis stilgehou. Al sy dienaars het langs hom verbygegaan, saam met al die Keretiete en Peletiete; en al 600 Gittiete wat hom van Gat af gevolg het, het voor die koning verbygetrek. ^b

Die koning het vir Ittai die Gittiet gesê: “Waarom gaan jy ook saam met ons? Gaan terug en bly by die nuwe koning; jy is ’n vreemdeling, ’n banneling ver van jou vaderland af. Jy het eers gister gekom. Moet ek jou vandag saam met ons laat rondswerf terwyl ek nie eens weet waarheen ek gaan nie? Gaan terug, neem jou broers saam met jou. Mag ons Vader aan jou troue liefde en getrouheid bewys.”

Ittai het die koning geantwoord: “So seker as wat ons Vader leef en my heer die koning leef, waar my heer die koning ook al is, of dit lewe of dood is, daar sal u dienaar wees.”

Dawid het vir Ittai gesê: “Gaan, trek oor.” Toe trek Ittai die Gittiet oor saam met al sy manne en al die kindertjies wat by hom was. Die hele land het hard gehuil terwyl al die mense oorgetrek het. Die koning het deur die Kidronvallei getrek, en al die mense het in die rigting van die woestyn getrek. Sadok was ook daar, saam met al die Leviete wat die verbondsark van ons Vader gedra het. Hulle het die ark van ons Vader neergesit, en Abjatar het offers gebring totdat al die mense klaar uit die stad gegaan het. Die koning het vir Sadok gesê: “Neem die ark van ons Vader terug in die stad in. As ons Vader behae in my het, sal hy my terugbring en my dit en die plek waar hy woon weer laat sien. Maar as hy sê: ‘Ek het geen behae in jou nie,’ hier is ek — laat hom met my doen soos hy goeddink.” Die koning het ook vir Sadok die priester gesê: “Is jy nie ’n siener nie? Keer in vrede terug na die stad toe, en neem jou twee seuns saam met jou — Agimaäs jou seun en Jonatan die seun van Abjatar. Ek sal by die driwwe van die woestyn wag totdat daar ’n woord van julle af kom om my in te lig.” Toe dra Sadok en Abjatar die ark van ons Vader terug na Jerusalem toe, en hulle het daar gebly.

Dawid het teen die Olyfberg opgegaan en gehuil terwyl hy geklim het, met sy kop toegemaak en sy voete kaal. Al die mense by hom het hulle koppe toegemaak en geklim, en hulle het gehuil terwyl hulle gegaan het. ^c

Daar is vir Dawid gesê: “Agitofel is onder die samesweerders by Absalom.” Toe bid Dawid: “Ons Vader, verander Agitofel se raad in dwaasheid.”

Toe Dawid die top bereik waar daar aan ons Vader aanbidding gebring is, was Husai die Arkiet daar om hom te ontmoet, met sy kleed geskeur en stof op sy kop. Dawid het vir hom gesê: “As jy saam met my gaan, sal jy net ’n las vir my wees.”

Maar as jy teruggaan na die stad toe en vir Absalom sê: ‘Ek sal u dienaar wees, my koning; soos ek vroeër u vader gedien het, so sal ek nou u dien,’ dan kan jy Agitofel se raad vir my tot niet maak. Sadok en Abjatar die priesters is daar by jou. Vertel vir hulle alles wat jy in die koning se huis hoor. Hulle twee seuns is daar by hulle — Sadok se seun Agimaäs en Abjatar se seun Jonatan. Stuur vir my deur hulle ’n boodskap van alles wat jy hoor.

Toe kom Husai, Dawid se vriend, in die stad net toe Absalom Jerusalem binnegegaan het.