2 Samuel 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹Joab, die seun van Seruja, het besef dat die koning se hart na Absalom verlang het. ²Joab het na Tekoa gestuur en ’n wyse vrou daarvandaan laat kom. Hy het vir haar gesê: “Maak asseblief of jy rou: trek rouklere aan, moenie olie aansmeer nie, en gedra jou soos ’n vrou wat al baie dae oor die dooies gerou het. ³Gaan na die koning toe en sê hierdie woorde vir hom.” Joab het die woorde in haar mond gelê.

⁴Die vrou van Tekoa het na die koning toe gegaan, met haar gesig teen die grond neergeval in hulde en gesê: “Help, koning!”

⁵Die koning het haar gevra: “Wat is fout?” Sy het gesê: “Ek is ’n weduwee; my man is dood.

⁶U dienares het twee seuns gehad. Hulle het in die veld baklei, en niemand was daar om hulle uitmekaar te maak nie, en die een het die ander een doodgeslaan. ⁷Die hele familie het teen u dienares opgestaan en gesê: ‘Lewer die een uit wat sy broer doodgeslaan het; ons sal hom doodmaak vir die broer wat hy vermoor het, en die erfgenaam ook uitwis.’ Hulle wil my laaste kooltjie uitdoof en my man geen naam of oorlewende op die aarde laat nie.”

⁸Die koning het vir die vrou gesê: “Gaan huis toe, en ek sal namens jou bevele uitreik.”

⁹Die vrou van Tekoa het vir die koning gesê: “My heer die koning, laat die skuld op my en my vader se huis wees; mag die koning en sy troon onskuldig wees.”

¹⁰Die koning het gesê: “Wie ook al met jou praat, bring hom na my toe — hy sal jou nie weer aanraak nie.”

¹¹Sy het gesê: “Laat die koning asseblief u Vader onthou, sodat die bloedwreker nie nog meer bloed vergiet nie, en my seun nie vernietig word nie.” Hy het gesê: “So waar as ons Vader leef, geen enkele haar van jou seun se kop sal op die grond val nie.” ^a a v11 Die bloedwreker was ’n familielid wat volgens gebruik verantwoordelik was om die moordenaar van ’n familielid tereg te stel.

¹²Die vrou het gesê: “Laat u dienares asseblief ’n woord met my heer die koning praat.” Hy het gesê: “Praat.”

¹³Die vrou het gesê: “Waarom het u dan so iets teen die volk van ons Vader beplan? Deur dit te sê, veroordeel die koning homself, omdat hy nie sy eie verbanne een teruggebring het nie. ¹⁴Ons sal sekerlik sterf, soos water wat op die grond uitgegooi is en nie weer bymekaargemaak kan word nie. Maar ons Vader neem nie lewe weg nie — hy beplan maniere sodat die verbannes nie van hom weggehou word nie. ^b b v14 Selfs hier word ons Vader getoon terwyl hy maniere bedink om die verbanne een huis toe te bring eerder as om lewe weg te neem — dieselfde hart wat elke balling terug na homself toe najaag. ¹⁵Nou het ek gekom om dit vir my heer die koning te sê, omdat die mense my bang gemaak het. U dienares het gedink: ‘Laat ek met die koning praat; miskien sal hy sy dienares se versoek toestaan. ¹⁶Miskien sal die koning luister en sy dienares red uit die hand van die man wat beide my en my seun van die erfdeel van ons Vader wil afsny.’” ¹⁷U dienares het gedink: “Laat die woord van my heer die koning rus bring, want my heer die koning is soos ’n engel van ons Vader, wat goed en kwaad onderskei. Mag u Vader by u wees.”

¹⁸Die koning het vir die vrou gesê: “Moenie enigiets wat ek jou vra vir my wegsteek nie.” Sy het gesê: “Laat my heer die koning praat.”

¹⁹Die koning het gevra: “Is Joab se hand agter dit alles?” Die vrou het geantwoord: “So waar as u leef, my heer die koning, niemand kan regs of links draai van enigiets wat my heer die koning gesê het nie. U dienaar Joab het my beveel; hy het al hierdie woorde in u dienares se mond gelê.

²⁰U dienaar Joab het dit gedoen om die saak ’n ander voorkoms te gee. Maar my heer is so wys soos ’n engel van ons Vader, wat alles weet wat in die land gebeur.”

²¹Toe sê die koning vir Joab: “Goed, ek sal dit doen. Gaan, bring die jong man Absalom terug.”

²²Joab het met sy gesig teen die grond neergeval, gebuig en die koning geseën. “Vandag weet u dienaar dat ek guns in u oë gevind het, my heer die koning,” het hy gesê, “want die koning het sy dienaar se versoek toegestaan.”

²³Joab het toe opgestaan en na Gesur toe gegaan en Absalom na Jerusalem toe teruggebring. ²⁴Die koning het gesê: “Hy moet na sy huis toe gaan, maar hy mag nie my gesig sien nie.” So het Absalom na sy huis toe gegaan en die koning se gesig nie gesien nie. ²⁵In die hele Israel was daar niemand wat so geroem is oor sy skoonheid soos Absalom nie; van sy voetsool tot sy kruin was daar geen fout aan hom nie. ²⁶Elke keer as hy sy kop geskeer het — hy het dit elke jaar geskeer, omdat dit vir hom swaar geword het — het hy die hare van sy kop geweeg: omtrent vyf pond volgens die koninklike maat. ²⁷Daar is drie seuns vir Absalom gebore, en ’n dogter met die naam Tamar. Sy was ’n pragtige vrou.

²⁸Absalom het twee volle jare in Jerusalem gewoon sonder om die koning se gesig te sien. ²⁹Absalom het Joab laat haal om hom te vra om by die koning in te tree, maar Joab wou nie na hom toe kom nie. Hy het weer gestuur, ’n tweede keer, maar Joab wou steeds nie kom nie. ³⁰Absalom het vir sy dienaars gesê: “Kyk, Joab se land grens aan myne, en hy het gars daar. Gaan steek dit aan die brand.” Toe het Absalom se dienaars die land aan die brand gesteek.

³¹Joab het opgestaan, na Absalom se huis toe gegaan en gevra: “Waarom het jou dienaars my land aan die brand gesteek?”

³²Absalom het vir Joab geantwoord: “Ek het vir jou laat weet: ‘Kom hierheen, sodat ek jou na die koning toe kan stuur om te vra waarom ek van Gesur af gekom het — dit sou beter gewees het as ek daar gebly het.’ Laat my nou die koning se gesig sien; as ek aan enigiets skuldig is, laat hy my doodmaak.”

³³Joab het na die koning toe gegaan en hom vertel. Die koning het Absalom ontbied, en hy het ingekom en met sy gesig teen die grond voor hom gebuig. Toe het die koning vir Absalom gesoen.