2 ശമൂവേൽ 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹രാജാവിന്റെ ഹൃദയം അബ്ശാലോമിനായി വാഞ്ഛിക്കുന്നു എന്ന് സെരൂയയുടെ മകനായ യോവാബ് മനസ്സിലാക്കി. ²യോവാബ് തെക്കോവയിലേക്ക് ആളയച്ച് അവിടെനിന്ന് ജ്ഞാനവതിയായ ഒരു സ്ത്രീയെ വരുത്തി. അവൻ അവളോടു പറഞ്ഞു: “ദയവായി ദുഃഖം നടിക്കുക: വിലാപവസ്ത്രം ധരിക്കുക, എണ്ണ തേക്കാതെ, മരിച്ചവനെക്കുറിച്ച് ഏറെ ദിവസം വിലപിച്ച ഒരു സ്ത്രീയെപ്പോലെ പെരുമാറുക. ³രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് ഈ വാക്കുകൾ അവനോടു പറയുക.” യോവാബ് ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ വായിൽ കൊടുത്തു.

⁴തെക്കോവക്കാരി സ്ത്രീ രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് സാഷ്ടാംഗം നിലത്തുവീണു വണങ്ങി പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, രക്ഷിക്കേണമേ!”

⁵രാജാവ് അവളോടു ചോദിച്ചു: “നിനക്ക് എന്തു പറ്റി?” അവൾ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ഒരു വിധവയാണ്; എന്റെ ഭർത്താവു മരിച്ചുപോയി.

⁶ഈ ദാസിക്ക് രണ്ടു പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ വയലിൽവെച്ച് തമ്മിൽ അടിപിടികൂടി, അവരെ പിരിക്കാൻ ആരുമില്ലാതിരുന്നതിനാൽ ഒരുവൻ മറ്റവനെ കൊന്നു. ⁷കുടുംബം മുഴുവൻ ഈ ദാസിക്കെതിരേ എഴുന്നേറ്റ്, ‘സഹോദരനെ അടിച്ചുകൊന്നവനെ ഏല്പിച്ചുതരിക; അവൻ കൊന്ന സഹോദരനുവേണ്ടി ഞങ്ങൾ അവനെ കൊല്ലുകയും അവകാശിയെയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും’ എന്നു പറയുന്നു. എന്റെ അവശേഷിച്ച കനലും കെടുത്തി, എന്റെ ഭർത്താവിന് ഭൂമിയിൽ പേരോ ശേഷിപ്പോ ഇല്ലാതാക്കാനാണ് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.”

⁸രാജാവ് സ്ത്രീയോടു പറഞ്ഞു: “വീട്ടിലേക്കു പോകുക, നിനക്കുവേണ്ടി ഞാൻ കല്പന കൊടുക്കാം.”

⁹തെക്കോവക്കാരി സ്ത്രീ രാജാവിനോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവേ, കുറ്റം എന്റെമേലും എന്റെ പിതൃഭവനത്തിന്മേലും ഇരിക്കട്ടെ; രാജാവും അവന്റെ സിംഹാസനവും കുറ്റമറ്റവരായിരിക്കട്ടെ.”

¹⁰രാജാവു പറഞ്ഞു: “നിന്നോട് ആരെങ്കിലും സംസാരിച്ചാൽ, അവനെ എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവരിക—അവൻ ഇനി നിന്നെ തൊടുകയില്ല.”

¹¹അവൾ പറഞ്ഞു: “രക്തപ്രതികാരകൻ ഇനിയും രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ വർധിപ്പിക്കാതിരിക്കാനും എന്റെ മകൻ നശിച്ചുപോകാതിരിക്കാനും, രാജാവ് തന്റെ പിതാവിനെ ഓർക്കേണമേ.” അവൻ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ജീവനാണ സത്യം, നിന്റെ മകന്റെ ഒരു രോമംപോലും നിലത്തു വീഴുകയില്ല.” ^a a v11 രക്തപ്രതികാരകൻ എന്നത്, കുടുംബാംഗത്തെ കൊന്നവനെ വധിക്കാൻ ആചാരപ്രകാരം ചുമതലപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു ബന്ധുവായിരുന്നു.

¹²സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: “ഈ ദാസി എന്റെ യജമാനനായ രാജാവിനോട് ഒരു വാക്കു പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ.” അവൻ പറഞ്ഞു: “പറയുക.”

¹³സ്ത്രീ പറഞ്ഞു: “അങ്ങനെയെങ്കിൽ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ജനത്തിനെതിരേ താങ്കൾ ഇതു നിരൂപിച്ചതെന്തിന്? ഇതു പറയുന്നതിലൂടെ രാജാവ് തന്നെത്തന്നെ കുറ്റം വിധിക്കുന്നു, കാരണം താൻ ഭ്രഷ്ടനാക്കിയവനെ തിരികെ വരുത്തിയിട്ടില്ലല്ലോ. ¹⁴നിലത്തു ചൊരിഞ്ഞ്, വീണ്ടും ശേഖരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വെള്ളംപോലെ, നാം നിശ്ചയമായും മരിക്കും. എന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവ് ജീവനെ എടുക്കുന്നില്ല; ഭ്രഷ്ടരാക്കപ്പെട്ടവർ അവിടുത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാതിരിക്കാൻ അവിടുന്ന് മാർഗങ്ങൾ ആലോചിക്കുന്നു. ^b b v14 ഇവിടെയും, ജീവനെ എടുക്കുന്നതിനു പകരം ഭ്രഷ്ടനാക്കപ്പെട്ടവനെ വീട്ടിലേക്കു മടക്കിക്കൊണ്ടുവരാൻ മാർഗങ്ങൾ ആലോചിക്കുന്നവനായി നമ്മുടെ പിതാവ് വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു — ഓരോ പ്രവാസിയെയും തന്റെ അടുക്കലേക്കു തിരികെ അന്വേഷിച്ചുവരുന്ന അതേ ഹൃദയം. ¹⁵ജനം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിയതിനാലാണ് എന്റെ യജമാനനായ രാജാവിനോട് ഇതു പറയാൻ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വന്നിരിക്കുന്നത്. ഈ ദാസി ഇങ്ങനെ വിചാരിച്ചു: ‘ഞാൻ രാജാവിനോടു സംസാരിക്കട്ടെ; ഒരുപക്ഷേ അവൻ ഈ ദാസിയുടെ അപേക്ഷ അനുവദിച്ചേക്കാം. ¹⁶ഒരുപക്ഷേ രാജാവ് കേട്ട്, എന്നെയും എന്റെ മകനെയും നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ അവകാശത്തിൽനിന്ന് ഛേദിച്ചുകളയാൻ ഒരുങ്ങുന്നവന്റെ കൈയിൽനിന്ന് ഈ ദാസിയെ രക്ഷിച്ചേക്കാം.’” ¹⁷ഈ ദാസി ഇങ്ങനെ വിചാരിച്ചു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവിന്റെ വാക്ക് ആശ്വാസം നല്കട്ടെ, കാരണം എന്റെ യജമാനനായ രാജാവ് നന്മതിന്മകളെ തിരിച്ചറിയുന്ന, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ഒരു ദൂതനെപ്പോലെയാകുന്നു. താങ്കളുടെ പിതാവ് താങ്കളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ.”

¹⁸രാജാവ് സ്ത്രീയോടു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിന്നോടു ചോദിക്കുന്ന യാതൊന്നും എന്നിൽനിന്നു മറച്ചുവെക്കരുത്.” അവൾ പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവ് കല്പിച്ചാലും.”

¹⁹രാജാവു ചോദിച്ചു: “ഇതിനെല്ലാം പിന്നിൽ യോവാബിന്റെ കൈ ഉണ്ടോ?” സ്ത്രീ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവേ, താങ്കളുടെ ജീവനാണ സത്യം, എന്റെ യജമാനനായ രാജാവ് പറഞ്ഞ യാതൊന്നിൽനിന്നും വലത്തോട്ടോ ഇടത്തോട്ടോ ആർക്കും മാറാൻ കഴിയുകയില്ല. താങ്കളുടെ ദാസനായ യോവാബാണ് എന്നോടു കല്പിച്ചത്; ഈ വാക്കുകളെല്ലാം ഈ ദാസിയുടെ വായിൽ അവൻ കൊടുത്തതാണ്.

²⁰കാര്യങ്ങളുടെ രൂപം മാറ്റാനാണ് താങ്കളുടെ ദാസനായ യോവാബ് ഇതു ചെയ്തത്. എന്നാൽ എന്റെ യജമാനൻ, ദേശത്തുള്ളതെല്ലാം അറിയുന്ന, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ഒരു ദൂതനെപ്പോലെ ജ്ഞാനിയാകുന്നു.”

²¹അപ്പോൾ രാജാവ് യോവാബിനോടു പറഞ്ഞു: “ശരി, ഞാൻ ഇതു ചെയ്യാം. ചെന്ന് അബ്ശാലോം എന്ന യുവാവിനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരിക.”

²²യോവാബ് സാഷ്ടാംഗം നിലത്തുവീണു വണങ്ങി രാജാവിനെ അനുഗ്രഹിച്ചു. “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവേ, താങ്കളുടെ കണ്ണിൽ എനിക്കു കൃപ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഇന്ന് ഈ ദാസൻ അറിയുന്നു,” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു, “എന്തെന്നാൽ രാജാവ് തന്റെ ദാസന്റെ അപേക്ഷ അനുവദിച്ചുവല്ലോ.”

²³അങ്ങനെ യോവാബ് എഴുന്നേറ്റ് ഗെശൂരിലേക്കു ചെന്ന് അബ്ശാലോമിനെ യെരൂശലേമിലേക്കു തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു. ²⁴രാജാവു പറഞ്ഞു: “അവൻ തന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോകട്ടെ, എന്നാൽ എന്റെ മുഖം കാണരുത്.” അങ്ങനെ അബ്ശാലോം തന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി, രാജാവിന്റെ മുഖം കണ്ടതുമില്ല. ²⁵സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പേരിൽ അബ്ശാലോമിനെപ്പോലെ പ്രശംസിക്കപ്പെട്ട ആരും യിസ്രായേലിൽ ആകമാനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; ഉള്ളങ്കാൽമുതൽ നെറുകവരെ അവനു യാതൊരു ഊനവും ഇല്ലായിരുന്നു. ²⁶അവൻ തന്റെ തല മൊട്ടയടിക്കുമ്പോഴെല്ലാം—തലമുടി ഭാരമായിത്തീരുന്നതിനാൽ ഓരോ വർഷവും അവൻ അതു മൊട്ടയടിക്കുമായിരുന്നു—അവൻ തന്റെ തലമുടി തൂക്കിനോക്കും: രാജകീയ തൂക്കപ്രകാരം ഏകദേശം അഞ്ചു റാത്തൽ. ²⁷അബ്ശാലോമിന് മൂന്നു പുത്രന്മാരും താമാർ എന്നു പേരുള്ള ഒരു മകളും ജനിച്ചു. അവൾ സൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു.

²⁸രാജാവിന്റെ മുഖം കാണാതെ അബ്ശാലോം രണ്ടു വർഷം മുഴുവനും യെരൂശലേമിൽ താമസിച്ചു. ²⁹രാജാവിനോട് മാധ്യസ്ഥം വഹിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടേണ്ടതിന് അബ്ശാലോം യോവാബിനെ വിളിക്കാൻ ആളയച്ചു, എന്നാൽ അവന്റെ അടുക്കൽ വരാൻ യോവാബ് വിസമ്മതിച്ചു. അവൻ രണ്ടാമതും ആളയച്ചു, എന്നിട്ടും യോവാബ് വരാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ³⁰അബ്ശാലോം തന്റെ ഭൃത്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “നോക്കുവിൻ, യോവാബിന്റെ വയൽ എന്റേതിനോടു തൊട്ടുകിടക്കുന്നു, അവിടെ അവന് യവം ഉണ്ട്. ചെന്ന് അതിനു തീവെക്കുവിൻ.” അങ്ങനെ അബ്ശാലോമിന്റെ ഭൃത്യന്മാർ ആ വയലിനു തീവെച്ചു.

³¹യോവാബ് എഴുന്നേറ്റ് അബ്ശാലോമിന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നു ചോദിച്ചു: “നിന്റെ ഭൃത്യന്മാർ എന്റെ വയലിന് തീവെച്ചത് എന്തിന്?”

³²അബ്ശാലോം യോവാബിനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “‘ഇവിടെ വരിക, ഞാൻ ഗെശൂരിൽനിന്നു വന്നത് എന്തിനെന്നു രാജാവിനോടു ചോദിക്കാൻ നിന്നെ അയയ്ക്കേണ്ടതിന്—ഞാൻ അവിടെത്തന്നെ താമസിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നന്നായിരുന്നു’ എന്നു ഞാൻ നിന്റെ അടുക്കൽ ആളയച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. ഇപ്പോൾ ഞാൻ രാജാവിന്റെ മുഖം കാണട്ടെ; എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും കുറ്റമുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ എന്നെ കൊല്ലട്ടെ.”

³³യോവാബ് രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് അവനോട് ഇതു പറഞ്ഞു. രാജാവ് അബ്ശാലോമിനെ വിളിപ്പിച്ചു; അവൻ അകത്തുവന്ന് രാജാവിന്റെ മുമ്പാകെ നിലത്തോളം മുഖം കുനിച്ചു വണങ്ങി. അപ്പോൾ രാജാവ് അബ്ശാലോമിനെ ചുംബിച്ചു.