ଦ୍ଵିତୀୟ ଶାମୁୟେଲ 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ଲାଳାୟିତ ଅଛି ବୋଲି ସରୂୟାର ପୁତ୍ର ଯୋୟାବ ବୁଝିଲେ। ²ତେଣୁ ଯୋୟାବ ତକୋୟକୁ ଲୋକ ପଠାଇ ସେଠାରୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଆଣିଲେ। ସେ ତାହାକୁ କହିଲେ, “ବିନୟ କରୁଅଛି, ତୁମ୍ଭେ ଶୋକ କରୁଥିବା ପରି ଅଭିନୟ କର: ଶୋକବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କର, ଗାତ୍ରରେ ତୈଳ ଦିଅ ନାହିଁ, ପୁଣି ବହୁ ଦିନ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଶୋକ କରିଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ ପରି ଆଚରଣ କର। ³ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାହାଙ୍କୁ ଏହିସବୁ କଥା କୁହ।” ଏହିପରି ଯୋୟାବ ତାହା ମୁଖରେ ବାକ୍ୟ ଦେଲେ।

⁴ତେବେ ତକୋୟର ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ଭୂମିରେ ମୁହଁ ମାଡ଼ି ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲା, “ହେ ରାଜନ୍‍, ଉଦ୍ଧାର କର!”

⁵ରାଜା ତାହାକୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭର କଅଣ ହୋଇଅଛି?” ସେ କହିଲା, “ମୁଁ ଜଣେ ବିଧବା; ମୋହର ସ୍ଵାମୀ ମରିଯାଇଅଛନ୍ତି।

⁶ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀର ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପରସ୍ପର ବିବାଦ କଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିବାରଣ କରିବାକୁ କେହି ନ ଥିଲା, ଆଉ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ମାରି ପକାଇଲା। ⁷ଆଉ ଦେଖନ୍ତୁ, ସମଗ୍ର ବଂଶ ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଠି କହୁଅଛନ୍ତି, ‘ଯେ ଆପଣା ଭାଇକୁ ମାରିଅଛି, ତାହାକୁ ସମର୍ପଣ କର; ସେ ଆପଣା ଭାଇର ପ୍ରାଣ ହତ୍ୟା କରିଅଛି, ଏଥିପାଇଁ ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହାକୁ ବଧ କରିବୁ, ଆଉ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀକୁ ମଧ୍ୟ ବିନାଶ କରିବୁ।’ ଏହିପରି ସେମାନେ ମୋହର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଙ୍ଗାରଖଣ୍ଡକୁ ଲିଭାଇ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଅଛନ୍ତି, ଆଉ ଭୂମଣ୍ଡଳରେ ମୋʼ ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ନାମ କିମ୍ବା ଅବଶିଷ୍ଟ ବଂଶ ରଖିବେ ନାହିଁ।”

⁸ସେତେବେଳେ ରାଜା ସେହି ସ୍ତ୍ରୀକୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ଘରକୁ ଯାଅ, ଆଉ ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭ ପକ୍ଷରେ ଆଜ୍ଞା ଦେବା।”

⁹ତହିଁରେ ତକୋୟର ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, “ହେ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜ, ଏ ଦୋଷ ମୋʼ ଉପରେ ଓ ମୋʼ ପିତୃବଂଶ ଉପରେ ବର୍ତ୍ତୁ; ରାଜା ଓ ତାହାଙ୍କ ସିଂହାସନ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥାଉ।”

¹⁰ତହୁଁ ରାଜା କହିଲେ, “ଯେକେହି ତୁମ୍ଭକୁ କିଛି କହିବ, ତାହାକୁ ଆମ୍ଭ ନିକଟକୁ ଆଣ, ତେବେ ସେ ଆଉ ତୁମ୍ଭକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବ ନାହିଁ।”

¹¹ତହିଁରେ ସେ କହିଲା, “ବିନୟ କରୁଅଛି, ରକ୍ତର ପ୍ରତିଶୋଧକାରୀ ଯେପରି ଆଉ ଅଧିକ ବିନାଶ ନ କରେ ଓ ମୋʼ ପୁତ୍ରକୁ ବିନଷ୍ଟ ନ କରେ, ଏଥିପାଇଁ ରାଜା ଆପଣଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ।” ତହୁଁ ସେ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଜୀବିତ ଥିବା ପ୍ରମାଣେ ତୁମ୍ଭ ପୁତ୍ରର ମସ୍ତକରୁ ଗୋଟିଏ କେଶ ହେଁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।” ^a a v11 ରକ୍ତର ପ୍ରତିଶୋଧକାରୀ ଏପରି ଜଣେ ଜ୍ଞାତି ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଥା ଅନୁସାରେ ପରିବାରର କୌଣସି ସଦସ୍ୟର ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ବଧ କରିବାର ଭାର ଥିଲା।

¹²ତହିଁରେ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲା, “ବିନୟ କରୁଅଛି, ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀକୁ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜଙ୍କ ନିକଟରେ ଗୋଟିଏ କଥା କହିବାକୁ ଦେଉନ୍ତୁ।” ତହୁଁ ସେ କହିଲେ, “କୁହ।”

¹³ତେବେ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲା, “ତେବେ ଆପଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏପରି କଥା କାହିଁକି ମନ୍ତ୍ରଣା କରିଅଛନ୍ତି? ଯେହେତୁ ରାଜା ଆପଣାର ନିର୍ବାସିତ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଫେରାଇ ଆଣି ନାହାନ୍ତି, ଏହି କଥା କହିବା ଦ୍ଵାରା ରାଜା ଆପେ ଆପଣାକୁ ଦୋଷୀ କରୁଅଛନ୍ତି। ¹⁴କାରଣ ଆମ୍ଭେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମରିବା, ଆଉ ଭୂମିରେ ଢଳା ଜଳ ପରି, ଯାହା ପୁନର୍ବାର ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଇ ନ ପାରେ। ମାତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଜୀବନ ହରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ବରଂ ନିର୍ବାସିତ ଲୋକ ଯେପରି ତାହାଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେ ନ ରହେ, ଏଥିପାଇଁ ସେ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ^b b v14 ଏଠାରେ ହେଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଜୀବନ ହରଣ ନ କରି ବରଂ ନିର୍ବାସିତ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଗୃହକୁ ଫେରାଇ ଆଣିବା ନିମନ୍ତେ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବୋଲି ଦେଖାଯାଉଅଛି — ଯେଉଁ ହୃଦୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିର୍ବାସିତ ଲୋକକୁ ଆପଣା ନିକଟକୁ ପୁନର୍ବାର ଅନ୍ଵେଷଣ କରେ, ସେହି ହୃଦୟ। ¹⁵ଏବେ ମୁଁ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜଙ୍କ ନିକଟରେ ଏହି କଥା କହିବା ପାଇଁ ଆସିଅଛି, କାରଣ ଲୋକମାନେ ମୋତେ ଭୟ ଦେଖାଇଲେ। ତହିଁରେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀ ଭାବିଲା, ‘ମୁଁ ଏବେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିବି; ହୋଇପାରେ, ରାଜା ଆପଣା ଦାସୀର ନିବେଦନ ସଫଳ କରିବେ। ¹⁶ହୋଇପାରେ, ରାଜା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଲୋକ ମୋତେ ଓ ମୋʼ ପୁତ୍ରକୁ ଉଭୟଙ୍କୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଅଧିକାରରୁ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ତାହାର ହସ୍ତରୁ ଆପଣା ଦାସୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ।’” ¹⁷ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀ ଭାବିଲା, “ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜଙ୍କ ବାକ୍ୟ ବିଶ୍ରାମଦାୟକ ହେଉ, ‘କାରଣ ଭଲମନ୍ଦ ବିଚାର କରିବାରେ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦୂତ ତୁଲ୍ୟ। ଆଉ ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଆପଣଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥାଉନ୍ତୁ।’”

¹⁸ତେବେ ରାଜା ସେହି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ବିନୟ କରୁଅଛି, ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭକୁ ଯାହା ପଚାରିବା, ତାହା ଆମ୍ଭଠାରୁ ଲୁଚାଅ ନାହିଁ।” ତହୁଁ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲା, “ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜ କୁହନ୍ତୁ।”

¹⁹ତହିଁରେ ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ଏ ସମସ୍ତ କଥାରେ ତୁମ୍ଭ ସଙ୍ଗରେ କି ଯୋୟାବର ହସ୍ତ ଅଛି?” ତହୁଁ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲା, “ହେ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଜୀବିତ ଥିବା ପ୍ରମାଣେ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜ ଯାହା କହିଅଛନ୍ତି, ତହିଁରୁ ଡାହାଣକୁ କିମ୍ବା ବାମକୁ କେହି ଫେରିପାରେ ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ଯୋୟାବ ହିଁ ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ପୁଣି ସେ ହିଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀ ମୁଖରେ ଏହିସବୁ କଥା ଦେଲେ।

²⁰ବିଷୟର ଆକାର ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ଯୋୟାବ ଏହା କରିଅଛନ୍ତି। ମାତ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଯାହା ଯାହା ଅଛି, ସେସବୁ ଜାଣିବାରେ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଦୂତଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ତୁଲ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିମାନ।”

²¹ଏଥିଉତ୍ତାରେ ରାଜା ଯୋୟାବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭଲ, ଆମ୍ଭେ ଏହି କଥା କରିବା; ତୁମ୍ଭେ ଯାଇ ସେହି ଯୁବକ ଅବଶାଲୋମଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଆଣ।”

²²ତହିଁରେ ଯୋୟାବ ଭୂମିରେ ମୁହଁ ମାଡ଼ି ପ୍ରଣାମ କରି ରାଜାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ଜାଣିଲା ଯେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଅଛି, କାରଣ ରାଜା ଆପଣା ଦାସର ନିବେଦନ ସଫଳ କରିଅଛନ୍ତି।”

²³ତହୁଁ ଯୋୟାବ ଉଠି ଗଶୂରକୁ ଯାଇ ଅବଶାଲୋମଙ୍କୁ ଯିରୂଶାଲମକୁ ଆଣିଲେ। ²⁴ମାତ୍ର ରାଜା କହିଲେ, “ସେ ଆପଣା ଗୃହକୁ ଫେରିଯାଉ, ମାତ୍ର ଆମ୍ଭ ମୁଖ ଦର୍ଶନ ନ କରୁ।” ଏଣୁ ଅବଶାଲୋମ ଆପଣା ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ, ପୁଣି ରାଜାଙ୍କ ମୁଖ ଦର୍ଶନ କଲେ ନାହିଁ। ²⁵ସମଗ୍ର ଇସ୍ରାଏଲ ମଧ୍ୟରେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ନିମନ୍ତେ ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ପରି ପ୍ରଶଂସିତ ଆଉ କେହି ନ ଥିଲେ; ପାଦର ତଳିପାଠାରୁ ମସ୍ତକର ଶୀର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହାଙ୍କଠାରେ କୌଣସି ଖୁନ୍ତ ନ ଥିଲା। ²⁶ଆଉ ସେ ଆପଣା ମସ୍ତକ କ୍ଷୌର କରିବା ବେଳେ — ଯେହେତୁ କେଶ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭାରୀ ହେବାରୁ ସେ ପ୍ରତି ବର୍ଷ ଶେଷରେ ତାହା କ୍ଷୌର କରୁଥିଲେ — ସେ ଆପଣା ମସ୍ତକର କେଶ ତୌଲି ରାଜକୀୟ ବାଟ ଅନୁସାରେ ପ୍ରାୟ ପ୍ରାଞ୍ଚ ପାଉଣ୍ଡ ପାଉଥିଲେ। ²⁷ଅବଶାଲୋମଙ୍କର ତିନି ପୁତ୍ର ଓ ତାମର ନାମ୍ନୀ ଗୋଟିଏ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲେ। ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲା।

²⁸ଏହିରୂପେ ଅବଶାଲୋମ ଦୁଇ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯିରୂଶାଲମରେ ବାସ କଲେ, ପୁଣି ରାଜାଙ୍କ ମୁଖ ଦର୍ଶନ କଲେ ନାହିଁ। ²⁹ଏଥିଉତ୍ତାରେ ଅବଶାଲୋମ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ନିବେଦନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଯୋୟାବଙ୍କ ପାଖକୁ ଲୋକ ପଠାଇଲେ, ମାତ୍ର ଯୋୟାବ ତାହାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହେଲେ; ପୁଣି ସେ ଦ୍ଵିତୀୟ ଥର ଲୋକ ପଠାଇଲେ, ତଥାପି ଯୋୟାବ ଆସିବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହେଲେ। ³⁰ଏଣୁ ଅବଶାଲୋମ ଆପଣା ଦାସମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦେଖ, ମୋʼ କ୍ଷେତ୍ର ନିକଟରେ ଯୋୟାବର କ୍ଷେତ୍ର ଅଛି, ଆଉ ସେଠାରେ ତାହାର ଯବ ଅଛି; ଯାଅ, ତାହା ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କର।” ତହୁଁ ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ଦାସମାନେ ସେହି କ୍ଷେତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କଲେ।

³¹ସେତେବେଳେ ଯୋୟାବ ଉଠି ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆସି ପଚାରିଲେ, “ତୁମ୍ଭ ଦାସମାନେ ମୋʼ କ୍ଷେତ୍ର କାହିଁକି ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ କଲେ?”

³²ତହିଁରେ ଅବଶାଲୋମ ଯୋୟାବଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ନିକଟକୁ କହି ପଠାଇଲି, ‘ଏଠାକୁ ଆସ, ଯେପରି ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇ ପାରେ, ମୁଁ ଗଶୂରରୁ କାହିଁକି ଆସିଲି ବୋଲି ପଚାରିବା ପାଇଁ; ମୁଁ ସେଠାରେ ରହିଥିଲେ ଭଲ ହୋଇଥାଆନ୍ତା।’ ଏବେ ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ ମୁଖ ଦର୍ଶନ କରେ; ଯଦି ମୋʼ ଠାରେ କୌଣସି ଅପରାଧ ଥାଏ, ତେବେ ସେ ମୋତେ ବଧ କରନ୍ତୁ।”

³³ତହୁଁ ଯୋୟାବ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ତାହାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ତହିଁରେ ରାଜା ଅବଶାଲୋମଙ୍କୁ ଡକାଇଲେ, ପୁଣି ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭୂମିରେ ମୁହଁ ମାଡ଼ି ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତହୁଁ ରାଜା ଅବଶାଲୋମଙ୍କୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।