ଦ୍ଵିତୀୟ ଶାମୁୟେଲ 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹ଏହା ପରେ ଦାଉଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ତାମର ନାମ୍ନୀ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଭଉଣୀ ଥିଲା, ଆଉ ଦାଉଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅମ୍ନୋନ ତାହାକୁ ପ୍ରେମ କଲା। ²ଆପଣା ଭଉଣୀ ତାମର ସକାଶେ ଅମ୍ନୋନ ଏତେ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲା ଯେ ସେ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ହେଲା; କାରଣ ସେ କୁମାରୀ ଥିଲା, ଆଉ ତାହା ନିକଟକୁ ଯିବା ନିମନ୍ତେ ଅମ୍ନୋନ କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖିଲା ନାହିଁ। ³ଅମ୍ନୋନର ଯୋନାଦବ ନାମକ ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ଥିଲା, ସେ ଦାଉଦଙ୍କ ଭ୍ରାତା ଶିମୀୟର ପୁତ୍ର; ଏହି ଯୋନାଦବ ଅତିଶୟ ଚତୁର ଥିଲା। ⁴ସେ ଅମ୍ନୋନକୁ ପଚାରିଲା, “ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମ୍ଭେ ଦିନକୁ ଦିନ ଏପରି କ୍ଷୀଣ ହେଉଅଛ କାହିଁକି? ତୁମ୍ଭେ କʼଣ ମୋତେ କହିବ ନାହିଁ?” ଅମ୍ନୋନ କହିଲା, “ମୁଁ ମୋʼ ଭାଇ ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ଭଉଣୀ ତାମରକୁ ପ୍ରେମ କରୁଅଛି।”

⁵ଯୋନାଦବ କହିଲା, “ତୁମ୍ଭେ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୟନ କରି ପୀଡ଼ିତ ହେବାର ଛଳନା କର। ତୁମ୍ଭ ପିତା ତୁମ୍ଭକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ ତାହାଙ୍କୁ କୁହ, ‘ବିନୟ କରୁଅଛି, ମୋʼ ଭଉଣୀ ତାମର ଆସି ମୋତେ ଭୋଜନ କରାଉ। ମୁଁ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସେ ମୋʼ ଆଗରେ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁ, ଯେପରି ମୁଁ ତାହା ହସ୍ତରୁ ଭୋଜନ କରିବି।’”

⁶ତେଣୁ ଅମ୍ନୋନ ଶୟନ କରି ପୀଡ଼ିତ ହେବାର ଛଳନା କଲା। ରାଜା ତାହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସନ୍ତେ, ଅମ୍ନୋନ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, “ବିନୟ କରୁଅଛି, ମୋʼ ଭଉଣୀ ତାମର ଆସି ମୋʼ ଆଗରେ ଦୁଇଟି ପିଠା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁ, ଯେପରି ମୁଁ ତାହା ହସ୍ତରୁ ଭୋଜନ କରିବି।”

⁷ତହିଁରେ ଦାଉଦ ଗୃହକୁ ତାମର ନିକଟକୁ ଲୋକ ପଠାଇ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ଏବେ ତୁମ୍ଭ ଭାଇ ଅମ୍ନୋନର ଗୃହକୁ ଯାଇ ତାʼ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।” ⁸ତେଣୁ ତାମର ଆପଣା ଭାଇ ଅମ୍ନୋନର ଗୃହକୁ ଗଲା; ସେ ସେଠାରେ ଶୟନ କରିଥିଲା। ତାମର ମଇଦା ନେଇ ଦଳି ତାହା ଆଗରେ ପିଠା ତିଆରି କରି ସେକିଲା। ⁹ଆଉ ସେ ପାତ୍ର ନେଇ ତାହା ଆଗରେ ବାଢ଼ିଲା, ମାତ୍ର ସେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହେଲା। ଅମ୍ନୋନ କହିଲା, “ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋʼ ନିକଟରୁ ବାହାର କରିଦିଅ।” ତହିଁରେ ସମସ୍ତେ ତାହା ନିକଟରୁ ବାହାରିଗଲେ। ¹⁰ପୁଣି ଅମ୍ନୋନ ତାମରକୁ କହିଲା, “ତୁମ୍ଭେ ଖାଦ୍ୟ ଶୟନାଗାର ଭିତରକୁ ଆଣ, ଯେପରି ମୁଁ ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତରୁ ଭୋଜନ କରିବି।” ତହିଁରେ ତାମର ଆପଣା ତିଆରି କରିଥିବା ପିଠାସବୁ ନେଇ ଶୟନାଗାର ଭିତରକୁ ଆପଣା ଭାଇ ଅମ୍ନୋନ ନିକଟକୁ ଆଣିଲା। ¹¹ସେ ଭୋଜନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତାହା ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତେ, ସେ ତାହାକୁ ଧରି କହିଲା, “ହେ ମୋʼ ଭଉଣୀ, ଆସ, ମୋʼ ସହିତ ଶୟନ କର।”

¹²ତାମର କହିଲା, “ନା, ମୋʼ ଭାଇ! ମୋତେ ବଳାତ୍କାର କର ନାହିଁ। ଇସ୍ରାଏଲ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି କର୍ମ କଦାପି କରାଯାଏ ନାହିଁ। ଏହି ମୂଢ଼ତାର କର୍ମ କର ନାହିଁ। ¹³ଆଉ ମୁଁ—ମୁଁ ଆପଣା ଲଜ୍ଜା କେଉଁଠାକୁ ନେଇ ଯିବି? ପୁଣି ତୁମ୍ଭେ—ତୁମ୍ଭେ ଇସ୍ରାଏଲ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ନୀଚ ମୂଢ଼ ତୁଲ୍ୟ ହେବ। ବିନୟ କରୁଅଛି, ତୁମ୍ଭେ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହ; ସେ ତୁମ୍ଭଠାରୁ ମୋତେ ବାରଣ କରିବେ ନାହିଁ।”

¹⁴ମାତ୍ର ସେ ତାʼ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହେଲା; ଆଉ ସେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ବଳବାନ ହେବାରୁ ତାହାକୁ ବଳାତ୍କାର କରି ତାʼ ସହିତ ଶୟନ କଲା। ¹⁵ତେବେ ଅମ୍ନୋନ ତାହାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘୃଣା କଲା—ଯେଉଁ ପ୍ରେମ ସେ ତାହା ପ୍ରତି କରିଥିଲା, ତାହାଠାରୁ ଏହି ଘୃଣା ଅଧିକ ହେଲା। ଅମ୍ନୋନ ତାହାକୁ କହିଲା, “ଉଠ, ଚାଲିଯାଅ!”

¹⁶ତାମର ତାହାକୁ କହିଲା, “ନା, ତୁମ୍ଭେ ମୋʼ ପ୍ରତି ଯାହା କରିସାରିଅଛ, ତାହାଠାରୁ ମୋତେ ତଡ଼ିଦେବା ଆହୁରି ବଡ଼ ଅନ୍ୟାୟ।” ମାତ୍ର ସେ ତାʼ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଅସମ୍ମତ ହେଲା।

¹⁷ଆଉ ସେ ଆପଣା ପରିଚାରକକୁ ଡାକି କହିଲା, “ଏହି ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଏଠାରୁ ବାହାର କରିଦିଅ, ପୁଣି ତାʼ ପଛେ ଦ୍ଵାର ରୁଦ୍ଧ କରିଦିଅ।”

¹⁸ସେହି ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ କୁମାରୀ କନ୍ୟାମାନେ ଏପରି ଲମ୍ବା ବିଚିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରୁଥିଲେ, ଆଉ ତାମର ତାହା ପରିଧାନ କରିଥିଲା। ତାହାର ପରିଚାରକ ତାହାକୁ ବାହାର କରିଦେଇ ତାʼ ପଛେ ଦ୍ଵାର ରୁଦ୍ଧ କରିଦେଲା। ¹⁹ତହିଁରେ ତାମର ଆପଣା ମସ୍ତକରେ ପାଉଁଶ ଦେଇ ନିଜ ପରିହିତ ଲମ୍ବା ବିଚିତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଚିରିପକାଇଲା, ପୁଣି ଆପଣା ମସ୍ତକରେ ହସ୍ତ ଦେଇ ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରୁ କରୁ ଚାଲିଗଲା। ²⁰ତହିଁରେ ତାହାର ଭାଇ ଅବଶାଲୋମ ତାହାକୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭ ଭାଇ ଅମ୍ନୋନ କʼଣ ତୁମ୍ଭ ସହିତ ଥିଲା? ହେ ମୋʼ ଭଉଣୀ, ଏବେ ତୁନି ହୋଇ ରୁହ; ସେ ତୁମ୍ଭ ଭାଇ। ଏ କଥା ମନରେ ଧର ନାହିଁ।” ଏହିରୂପେ ତାମର ଆପଣା ଭାଇ ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ଗୃହରେ ଏକାକିନୀ ହୋଇ ବାସ କଲା।

²¹ଏଥିଉତ୍ତାରେ ଦାଉଦ ରାଜା ଏହିସବୁ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣନ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ²²ପୁଣି ଅବଶାଲୋମ ଅମ୍ନୋନକୁ ଭଲ କି ମନ୍ଦ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; କାରଣ ଅମ୍ନୋନ ତାହାଙ୍କ ଭଉଣୀ ତାମରକୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରିଥିବାରୁ ସେ ତାହାକୁ ଘୃଣା କଲେ।

ଅବଶାଲୋମ ଆପଣା ଭଉଣୀ ତାମରର ପ୍ରତିଶୋଧ ନିଅନ୍ତି

²³ପୂରା ଦୁଇ ବର୍ଷ ଉତ୍ତାରେ ଇଫ୍ରୟିମ ନିକଟସ୍ଥ ବାଲ୍-ହାସୋରରେ ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ମେଷ-ଲୋମଚ୍ଛେଦକମାନେ ଥିଲେ, ଆଉ ଅବଶାଲୋମ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ²⁴ପୁଣି ଅବଶାଲୋମ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, “ଦେଖନ୍ତୁ, ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସର ଲୋମଚ୍ଛେଦକମାନେ ଅଛନ୍ତି। ବିନୟ କରୁଅଛି, ରାଜା ଓ ତାହାଙ୍କ ଦାସମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ସଙ୍ଗେ ଚାଲନ୍ତୁ।”

²⁵ରାଜା ଅବଶାଲୋମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନା, ମୋʼ ପୁତ୍ର, ଆମ୍ଭେମାନେ ସମସ୍ତେ ନ ଯାଉ, ଗଲେ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ଭାର ହେବ।” ଅବଶାଲୋମ ତାହାଙ୍କୁ ବଡ଼ ବିନତି କଲେ, ତଥାପି ସେ ଯିବାକୁ ସମ୍ମତ ହେଲେ ନାହିଁ, ମାତ୍ର ତାହାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ।

²⁶ତେବେ ଅବଶାଲୋମ କହିଲେ, “ଯଦି ତାହା ନ ହୁଏ, ତେବେ ବିନୟ କରୁଅଛି, ମୋʼ ଭାଇ ଅମ୍ନୋନ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଯାଉ।” ରାଜା ତାହାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ସେ କାହିଁକି ତୁମ୍ଭ ସଙ୍ଗେ ଯିବ?”

²⁷ମାତ୍ର ଅବଶାଲୋମ ତାହାଙ୍କୁ ବଡ଼ ବିନତି କରନ୍ତେ, ସେ ଅମ୍ନୋନକୁ ଓ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତାହାଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ²⁸ଆଉ ଅବଶାଲୋମ ଆପଣା ଦାସମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ କହିଲେ, “ସାବଧାନ ହୋଇ ଦେଖୁଥାଅ। ଯେତେବେଳେ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଅମ୍ନୋନକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବ, ଆଉ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ‘ଅମ୍ନୋନକୁ ଆଘାତ କର’ ବୋଲି କହିବି, ସେତେବେଳେ ତାହାକୁ ବଧ କର। ଭୟ କର ନାହିଁ। ମୁଁ କʼଣ ନିଜେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ ନାହିଁ? ବଳବାନ ଓ ସାହସୀ ହୁଅ।”

²⁹ତହିଁରେ ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ଦାସମାନେ ଅଵଶାଲୋମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ଅମ୍ନୋନ ପ୍ରତି କଲେ। ସେତେବେଳେ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ଉଠି ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଆପଣା ଆପଣା ଖଚରରେ ଚଢ଼ି ପଳାଇଲେ।

³⁰ସେମାନେ ପଥ ମଧ୍ୟରେ ଥାଉ ଥାଉ ଦାଉଦ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣିଲେ, “ଅବଶାଲୋମ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିଅଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହେଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହାନ୍ତି।”

³¹ତହିଁରେ ରାଜା ଉଠି ଆପଣା ବସ୍ତ୍ର ଚିରି ଭୂମିରେ ଶୟନ କଲେ; ଆଉ ତାହାଙ୍କ ଦାସ ସମସ୍ତେ ବସ୍ତ୍ର ଚିରି ତାହାଙ୍କ ନିକଟରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲେ। ³²ମାତ୍ର ଦାଉଦଙ୍କ ଭ୍ରାତା ଶିମୀୟର ପୁତ୍ର ଯୋନାଦବ କହିଲା, “ଯୁବକ, ଅର୍ଥାତ୍‍, ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେମାନେ ବଧ କଲେ ବୋଲି ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମନେ ନ କରନ୍ତୁ। କେବଳ ଅମ୍ନୋନ ମରିଅଛି। କାରଣ ଯେଉଁ ଦିନ ଅମ୍ନୋନ ତାହାଙ୍କ ଭଉଣୀ ତାମରକୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କଲା, ସେହି ଦିନଠାରୁ ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ମନରେ ଏହା ସ୍ଥିର ଥିଲା। ³³ଏଣୁ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମସ୍ତେ ମରିଅଛନ୍ତି ବୋଲି ମନେ କରି ମୋʼ ପ୍ରଭୁ ମହାରାଜ ଏ କଥା ମନରେ ନ ଧରନ୍ତୁ। କେବଳ ଅମ୍ନୋନ ମରିଅଛି।”

³⁴ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଅବଶାଲୋମ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ। ପୁଣି ଯୁବକ ପ୍ରହରୀ ଉପରକୁ ଅନାଇ ଦେଖିଲା, ଆଉ ଦେଖ, ତାʼ ପଛେ ପର୍ବତ-ପାର୍ଶ୍ୱର ପଥ ଦେଇ ବହୁ ଲୋକ ଓହ୍ଲାଇ ଆସୁଅଛନ୍ତି। ³⁵ତହିଁରେ ଯୋନାଦବ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା, “ଦେଖନ୍ତୁ, ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଆସିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ଦାସ ଯେପରି କହିଥିଲା, ଠିକ୍‍ ସେପରି ହେଲା।” ³⁶ସେ କହିବା ସମାପ୍ତ କରିବା ମାତ୍ରେ, ଦେଖ, ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଆସି ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ ରୋଦନ କଲେ; ପୁଣି ରାଜା ଓ ତାହାଙ୍କ ଦାସ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଅତିଶୟ ବିଳାପ କରି କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ।

³⁷ମାତ୍ର ଅବଶାଲୋମ ପଳାଇ ଗଶୂରର ରାଜା ଅମ୍ମୀହୂଦର ପୁତ୍ର ତଲ୍ମୟ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଆଉ ଦାଉଦ ଦିନକୁ ଦିନ ଆପଣା ପୁତ୍ର ନିମନ୍ତେ ଶୋକ କଲେ। ³⁸ଏହିରୂପେ ଅବଶାଲୋମ ପଳାଇ ଗଶୂରକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ତିନି ବର୍ଷ ରହିଲେ। ³⁹ଆଉ ଦାଉଦ ରାଜାଙ୍କ ମନ ଅବଶାଲୋମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ନିମନ୍ତେ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲା, କାରଣ ଅମ୍ନୋନର ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ସେ ସାନ୍ତ୍ଵନା ପାଇଥିଲେ।